บทที่ 66 ออกเดินทางสู่เซียงอิง
“ฟู่สุยเอ๋อร์ ถ้ายังไม่ปล่อยอีก เดี๋ยวก้นลุงก็ได้ออกไปตากแดดหรอก”
ระหว่างที่ทั้งสองยื้อยุดกัน เจียงฮวาซานก็จูงเต่าน้อยสีเหลืองที่สวมกระโปรงพองฟูมาหยุดอยู่หน้าสวนเสิ่น ป้าจางเดินตามหลังเธอมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ สายตากระอักกระอ่วนจนไม่รู้จะมองไปทางไหน
เสิ่นร่าง “……”
ฟู่สุยเอ๋อร์รีบปล่อยมือ ก่อนจะกระโดดโลดเต้นเข้าไปหา “เป็นยังไงบ้าง? ลาคุณปู่แล้วหรือยัง? ไปได้หรือยัง?”
“อืม ลาแล้ว”
เดิมทีเสิ่นจวงตั้งใจจะไปส่งเธอ แต่ก่อนออกจากบ้านเสิ่นจือกระซิบบางอย่างข้างหูเขา ชายชราจึงเปลี่ยนใจ
เจียงฮวาซานเองก็ไม่ได้ใส่ใจ เมื่อคืนเธอลาคุณปู่อย่างเป็นเรื่องเป็นราวไปแล้ว เช้านี้ยังกินข้าวด้วยกันอีก ชายชรายังรับปากว่าจะไปเซียงอิงรับเธอกลับบ้านด้วยตัวเองในอีกสองเดือน
ฟู่สุยเอ๋อร์ชี้ไปทางเสิ่นร่าง “คุณน้า รีบช่วยเจียงฮวาซานขนกระเป๋าสิ” เธอไม่รอให้เสิ่นร่างตอบ ก็คว้ามือเจียงฮวาซานพาขึ้นรถตู้คันหนึ่งทันที “คันนี้กว้าง เราสองคนนั่งคันนี้กัน”
“เฮ้ย!” เสิ่นร่างหันไปมองเสิ่นเจียว “ยัยหัวเขียวกินยาผิดขนานมาหรือไง?”
“……” แม้เสิ่นเจียวจะประหลาดใจเหมือนกัน แต่ก็ไม่พอใจที่เสิ่นร่างเรียกลูกสาวแบบนั้น “ยังยืนงงอะไรอยู่? หลานสาวนายบอกให้ขนกระเป๋า”
เรื่องแบบนี้จางหรูจะกล้ารบกวนเสิ่นร่างได้อย่างไร เธอรีบโบกมือ “คุณชายสี่ เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ”
เสิ่นร่างยกกระเป๋าโยนให้บอดี้การ์ดที่อยู่ข้าง ๆ “ไม่ต้องให้พวกคุณทำหรอก ขึ้นรถเถอะ”