บทที่ 27 ซุปสมองหมู
พอถึงเที่ยง ทุกคนก็ย้ายไปที่ห้องอาหาร สีหน้าของแต่ละคนเคร่งเครียดราวกับกำลังเผชิญศัตรูตัวฉกาจ แม้แต่คนที่สี่ซึ่งปกติพูดคุยหัวเราะร่าอยู่เสมอ ยังทำหน้าบูดบึ้ง
ฟางเหมยอยู่ในสถานะกระอักกระอ่วน จะเข้าหาฝ่ายไหนก็พูดไม่ออก ทำได้เพียงพยายามลดตัวตนให้เหลือน้อยที่สุดและเดินตามหลังทุกคนไป แต่นี่เป็นครั้งแรกนอกจากงานฉลองประจำปีที่เธอได้นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับคนตระกูลเสิ่น พอคิดได้อย่างนั้น ในใจก็อดคาดหวังขึ้นมาไม่ได้ เดี๋ยวพอนั่งโต๊ะแล้วต้องทำตัวให้ดี
สวนเสิ่นมีห้องอาหารอยู่สองห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวที่รองรับคนได้สองถึงสามร้อยคน ส่วนอีกห้องเป็นห้องอาหารที่ใช้กันเป็นประจำ แม้จะเรียกว่าห้องอาหารประจำ แต่ก็ยังนั่งได้สบาย ๆ ห้าหกสิบคน
พวกแม่บ้านจัดอาหารขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้ว พอเห็นคุณผู้ชายกับคุณหนูเดินเข้ามา ก็รีบเข้ามาเลื่อนเก้าอี้ให้
ฟางเหมยสูดหายใจลึก ๆ ข่มความตื่นเต้นในใจเอาไว้ แล้วทำทีเป็นสงบนิ่งก่อนนั่งลง
เมื่อทุกคนมานั่งที่โต๊ะกันครบ เสิ่นจือถึงเดินเข้ามาจากด้านนอก «ทุกคนครับ คุณปู่ไม่ค่อยสบาย ท่านฝากบอกว่ากินเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันได้เลย»
พอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เสิ่นจือบอกข้อความเสร็จก็เดินออกไปอีกครั้ง ทุกคนมองหน้ากัน ก่อนจะเปิดฝาถ้วยซุปตรงหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ปฏิกิริยาของพวกเขาชวนให้สงสัยจริง ๆ ฟางเหมยงุนงงมาก แต่ก็ได้แต่ทำตามคนอื่น พอเปิดฝาถ้วยซุป กลิ่นคาวคล้ายสนิมก็พุ่งเข้ามากลบความตื่นเต้นในใจเธอจนมิด
«แหวะ!» ฟางเหมยทนไม่ไหว ยกมือปิดปากแล้วหันไปขย้อน
นี่มันอะไรเนี่ย?
ในถ้วยซุปใสจืดชืดมีสมองสีขาวลอยอยู่ แทบไม่มีน้ำมันเลยสักนิด
ไม่ใช่แล้ว!
นี่กินดิบ ๆ เลยเหรอ!
ฟางเหมยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือยังปิดปากพลางมองคนอื่น ๆ ที่โต๊ะ