มงกุฎรัตติกาล

ตอนที่ 22 มงกุฎแสงจันทร์ดำ

6 นาที· 1.4K คำ

บทที่ 22 โลกบทละคร

ที่นี่ที่ไหน?

ท่ามกลางความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ มีแสงสีเขียวระยิบระยับลอยอยู่ประปราย

เจียงฮวาซานยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัส ทว่าทันใดนั้นแสงสีเขียวเหล่านั้นก็กลายเป็นเงาแสง รวมตัวกันเป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่มีเถาวัลย์สีเขียวเลื้อยปกคลุมอยู่เต็มไปหมด

หนังสือเล่มนั้นเปล่งแสงสีเขียวเรืองรอง ขนาดใหญ่ไร้ขอบเขต ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ราวกับประตูสู่ฟากฟ้าที่ห้อยลงมา เถาวัลย์เส้นเล็ก ๆ คล้ายสาหร่ายที่โบกไหวอยู่ในทะเลลึก แผ่ขยายไปทุกทิศทางไม่หยุด

【โลกบทละคร】

เจียงฮวาซานสะดุ้งโหยงราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง ขนลุกชันก่อนกระโดดถอยหลัง

ชูหลิงเคยบอกว่า ตราบใดที่จิตสำนึกของเธอเชื่อมต่อกับ【โลกบทละคร】ป้ายกำกับของเธอก็จะชัดเจนขึ้น เธออุตส่าห์กลับมาในอดีตได้แล้ว จะกลายเป็นหุ่นเชิดเจียงฮวาซานอีกไม่ได้เด็ดขาด

“รีบหายไปเลยนะ อย่าคิดจะควบคุมฉัน” เธอยืดคอข่มหนังสือที่อยู่ตรงหน้า

สิ้นเสียง ประตูสู่ฟากฟ้าขนาดมหึมาก็พลันสลายกลายเป็นแสงสีเขียวนับไม่ถ้วน หายไปท่ามกลางรัตติกาล

เชื่อฟังขนาดนี้เลยเหรอ?

เจียงฮวาซานจ้องแสงพร่างพราวกลางรัตติกาลอย่างระแวดระวัง “ชูหลิง? นี่เธอเล่นตลกอะไรอยู่หรือเปล่า? ชูหลิง? ออกมาสิ?!”

ฉากต่อมายิ่งประหลาดเข้าไปใหญ่ พอคำว่า ‘มา’ สิ้นสุดลง แสงพร่างพราวกลางรัตติกาลก็รวมตัวกันอีกครั้ง【โลกบทละคร】ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออีกหน

นี่มันอะไรกัน?

ของแบบนี้สั่งงานด้วยเสียงได้ด้วยเหรอ?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป