บทที่ 22 โลกบทละคร
ที่นี่ที่ไหน?
ท่ามกลางความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ มีแสงสีเขียวระยิบระยับลอยอยู่ประปราย
เจียงฮวาซานยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัส ทว่าทันใดนั้นแสงสีเขียวเหล่านั้นก็กลายเป็นเงาแสง รวมตัวกันเป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่มีเถาวัลย์สีเขียวเลื้อยปกคลุมอยู่เต็มไปหมด
หนังสือเล่มนั้นเปล่งแสงสีเขียวเรืองรอง ขนาดใหญ่ไร้ขอบเขต ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ราวกับประตูสู่ฟากฟ้าที่ห้อยลงมา เถาวัลย์เส้นเล็ก ๆ คล้ายสาหร่ายที่โบกไหวอยู่ในทะเลลึก แผ่ขยายไปทุกทิศทางไม่หยุด
【โลกบทละคร】
เจียงฮวาซานสะดุ้งโหยงราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง ขนลุกชันก่อนกระโดดถอยหลัง
ชูหลิงเคยบอกว่า ตราบใดที่จิตสำนึกของเธอเชื่อมต่อกับ【โลกบทละคร】ป้ายกำกับของเธอก็จะชัดเจนขึ้น เธออุตส่าห์กลับมาในอดีตได้แล้ว จะกลายเป็นหุ่นเชิดเจียงฮวาซานอีกไม่ได้เด็ดขาด
“รีบหายไปเลยนะ อย่าคิดจะควบคุมฉัน” เธอยืดคอข่มหนังสือที่อยู่ตรงหน้า
สิ้นเสียง ประตูสู่ฟากฟ้าขนาดมหึมาก็พลันสลายกลายเป็นแสงสีเขียวนับไม่ถ้วน หายไปท่ามกลางรัตติกาล
เชื่อฟังขนาดนี้เลยเหรอ?
เจียงฮวาซานจ้องแสงพร่างพราวกลางรัตติกาลอย่างระแวดระวัง “ชูหลิง? นี่เธอเล่นตลกอะไรอยู่หรือเปล่า? ชูหลิง? ออกมาสิ?!”
ฉากต่อมายิ่งประหลาดเข้าไปใหญ่ พอคำว่า ‘มา’ สิ้นสุดลง แสงพร่างพราวกลางรัตติกาลก็รวมตัวกันอีกครั้ง【โลกบทละคร】ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออีกหน
นี่มันอะไรกัน?
ของแบบนี้สั่งงานด้วยเสียงได้ด้วยเหรอ?