บทที่ 29 แอบฟังอยู่ข้างกำแพง
“ไสหัวไป! พวกแกออกไปให้หมด!”
เสิ่นเจียวเพิ่งก้าวเข้าเรือนตง ก็ได้ยินเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของคุณหนูตัวแสบจากโถงใหญ่
เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปในห้อง “พวกคุณออกไปก่อนเถอะค่ะ”
พอฟู่สุยเอ๋อร์เห็นเสิ่นเจียว ก็พุ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าคับข้องใจทันที “แม่คะ คุณตาลำเอียง เขาจะส่งหนูไปเซียงอิง แม่ หนูไม่อยากไปที่กันดารแบบนั้น แม่พาหนูกลับไปได้ไหมคะ? หนูอยากกลับตระกูลฟู่”
ก่อนเสิ่นเจียวจะมา เธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องโถงด้านข้างแล้ว จึงลูบหน้าผากฟู่สุยเอ๋อร์อย่างไม่ใส่ใจนัก “ฟังคุณตาเถอะ แม่จะให้ป้าเฝิงไปอยู่เป็นเพื่อน”
ฟู่สุยเอ๋อร์เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนผลักเสิ่นเจียวออกไปเต็มแรง ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังคลุ้มคลั่ง “หนูไม่เอา! หนูแซ่ฟู่ ไม่ได้แซ่เสิ่น หนูจะกลับตระกูลฟู่!”
เสิ่นเจียวไม่ทันระวัง ถูกผลักจนเกือบล้ม โชคดีที่เสิ่นจือกับเสิ่นเช่อเข้ามาประคองไว้ได้ทัน
เสิ่นเช่อเป็นพี่ใหญ่ของบ้านสาม ในหมู่เด็ก ๆ เขามีบารมีไม่น้อย พอเห็นฟู่สุยเอ๋อร์ลงไม้ลงมือกับแม่ของตัวเองก็โกรธจัด ก้าวเข้าไปดุทันที “สุยเอ๋อร์! ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงทำตัวแย่ลงทุกวัน? ทำแบบนี้กับแม่ได้ยังไง ขอโทษเดี๋ยวนี้!”
ตอนนี้ฟู่สุยเอ๋อร์ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว เธอร้องไห้โฮพลางเริ่มขว้างปาข้าวของ “ขอโทษ ๆ! ทำไมพวกคุณเอาแต่ให้หนูขอโทษอยู่เรื่อย? ทำไมไม่ถามหนูบ้างว่าคิดยังไง? หนูไม่ขอโทษ! ไม่มีวันขอโทษ! ต่อให้ตายก็ไม่ขอโทษ!”
เพล้ง! แจกันแตกกระจายแทบเท้าเสิ่นเช่อ
สีหน้าเสิ่นเช่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาก้าวเข้าไปหมายจะสั่งสอนฟู่สุยเอ๋อร์ แต่เสิ่นเจียวห้ามไว้ก่อน เสิ่นเช่อขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “เด็กถูกตามใจจนเสียคนหมดแล้ว ถ้าตอนนี้ไม่จัดการ ต่อไปจะยิ่งหนักกว่านี้นะ”