บทที่ 30 หยั่งรู้อนาคต
ความซื่อตรงของเจียงฮวาซานทำให้ทั้งสามคนตรงหน้าตั้งตัวไม่ทัน
เสิ่นเช่อส่งสายตาให้เสิ่นร่าง เสิ่นร่างตบหัวตัวเองเบา ๆ พลางยิ้มแย้มเดินเข้าไปหา “ฉันจำได้ว่าเธอชื่อเจียงฮวาซานใช่ไหม? มาสิ เล่าให้คุณอาฟังหน่อยว่าเมื่อกี้ได้ยินอะไรบ้าง”
เจียงฮวาซานกะพริบดวงตาดอกท้อใสซื่อ “ได้ยินหมดเลยค่ะ”
“ได้ยินหมดเลยเหรอ?” เสิ่นร่างชะงัก ก่อนหันกลับไปมองเสิ่นเช่อ จะเอายังไงดี? หรือว่าต้องเก็บปากเธอ?
เสิ่นเช่อพูดไม่ออก ขี้เกียจจะสนใจเขา
เสิ่นร่างทำท่าลำบากใจ แต่พอหันกลับมา สีหน้าก็พลันมืดครึ้มจนน่ากลัว เขาเป็นหัวหน้าหน่วยลับ ลูกน้องใต้บัญชาล้วนเป็นอันธพาลโหดเหี้ยม ทุกครั้งที่เสิ่นร่างทำสีหน้าแบบนี้ แม้แต่อันธพาลเหล่านั้นยังใจสั่นจนตัวสั่นงันงก
“รู้ไหมว่าปกติฉันทำยังไงให้คนยอมปิดปากแต่โดยดี?”
เจียงฮวาซานเบิกตากว้าง พินิจใบหน้าราวกับผีร้ายของเสิ่นร่างซ้ำไปซ้ำมา ต่างจากคนอื่นที่หวาดกลัวจนรูม่านตาหดเล็ก เธอกลับทำหน้าเหมือนตื่นเต้นสุด ๆ “ไม่รู้ค่ะ คุณอาจะสอนหนูเหรอ?”
ความโหดเหี้ยมในแววตาของเสิ่นร่างแตกกระจายไปชั่วขณะ เขาขมวดคิ้วแล้วส่งเสียงจิ๊ “ยัยหนูนี่น่าสนใจดีนะ คนล่าสุดที่เห็นหน้าฉันแล้วหัวเราะร่าแบบนี้ก็เหมียนจือหลานสาวบ้านฉันนี่แหละ” พูดจบเขาก็ตบเข่าลุกขึ้น หันไปมองเสิ่นเช่อ “ช่างเถอะ ๆ จะไปถือสาเด็กทำไม?”
เสิ่นเช่ออดมองเจียงฮวาซานเพิ่มอีกครั้งไม่ได้ หากจำไม่ผิด เมื่อครู่นี้ที่โถงดอกไม้ เธอก็ทำตัวหุนหันไม่เกรงใจใคร วิ่งเล่นอย่างไม่รู้จักกลัวต่อหน้าคุณปู่เหมือนกัน เป็นนิสัยแท้ ๆ หรือมีแผนซ่อนอยู่กันแน่?
เสิ่นเจียวกอดอก มองเจียงฮวาซานตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มาที่นี่ทำไม?”