หลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เจียงโหยวหนิงก็ออกจากจวนไปเที่ยวคราหนึ่ง
ฮูหยินผู้เฒ่าอยากกินผลไม้เชื่อมจากทางใต้ของเมือง เจียงโหยวหนิงจึงเสนอตัวไปซื้อ
ฮูหยินใหญ่ขัดนางไม่ไหว จึงส่งสาวใช้สองคนติดตามไปด้วย ทั้งยังกำชับสารถีให้บังคับรถม้าช้าๆ ก่อนจะยอมให้นางออกไป
ร้านผลไม้เชื่อมตั้งอยู่บนถนนสายเก่าแห่งหนึ่งทางใต้ของเมือง ร้านไม่ใหญ่ ทว่าของที่ทำกลับมีรสเลิศ โด่งดังไปทั่วสารทิศ
เจียงโหยวหนิงซื้อมา 2 ห่อใหญ่ ห่อหนึ่งมอบให้ฮูหยินผู้เฒ่า อีกห่อเก็บไว้แบ่งให้เฉิงอันกับถวนถวน
นางถือของออกมา พลันเห็นผู้คนกลุ่มหนึ่งมุงดูอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ไม่รู้ว่ากำลังชมสิ่งใด
นางเดินเข้าไปใกล้ เบียดฝ่าฝูงชนเข้าไปด้านใน แล้วก็เห็นชายชรานอนอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเขียว มือกุมอก หอบหายใจถี่
ข้างกายมีชายหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ กำลังจับชีพจรให้ชายชรา
ชายผู้นั้นหันหลังให้เจียงโหยวหนิง สวมเสื้อคลุมสีเทาอมเขียวที่เก่าคร่ำอยู่บ้าง ผมรวบไว้อย่างลวกๆ ด้วยปิ่นไม้เพียงอันเดียว
หลังจับชีพจรเสร็จ เขาก็หยิบเข็มเงินหลายเล่มออกจากห่อผ้าที่พกติดตัว แล้วปักลงบนจุดชีพจรหลายแห่งของชายชราอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
ลมหายใจของชายชราค่อยๆ สงบลง ใบหน้าก็ดูมีสีเลือดขึ้นเล็กน้อย
ชายหนุ่มเก็บเข็ม จากนั้นหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกจากห่อผ้า เทยาสองเม็ดป้อนเข้าปากชายชรา
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายชราก็ถึงกับลุกขึ้นนั่งได้
ผู้คนที่มุงดูต่างพากันกล่าวชม
ชายหนุ่มลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนเสื้อคลุม ก่อนหันกลับมา
สมองของเจียงโหยวหนิงพลันอื้ออึงไปชั่วขณะ
ชาติที่แล้วนางเคยตามดารา ทั้งยังเคยพบเห็นคนหน้าตาดีมาบ้าง
ทว่าตลอดสองชาติรวมกัน นางยังไม่เคยพบใครหน้าตางดงามถึงเพียงนี้
ชายผู้นั้นยืนอยู่ใต้แสงตะวัน รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างเอวคอด สวมเสื้อคลุมสีเทาอมเขียวที่ซักจนซีดจาง ทั่วร่างไม่มีของมีค่าติดกายสักชิ้น ทว่ากลับชวนให้ผู้คนละสายตาไปไม่ได้
ใบหน้าของเขาราวกับถูกแกะสลักด้วยมีด โหนกคิ้วสูง สันจมูกโด่ง คางได้รูป ทว่ามุมปากกลับประดับรอยยิ้มเกียจคร้านอยู่บ้าง จึงช่วยคลายความคมเข้มลง