คุณหนูห้าแห่งสกุลเจียงคนนั้น

ตอนที่ 13 กู้จ้านเอ๊ย กู้จ้าน

9 นาที· 2K คำ

หลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เจียงโหยวหนิงก็ออกจากจวนไปเที่ยวคราหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าอยากกินผลไม้เชื่อมจากทางใต้ของเมือง เจียงโหยวหนิงจึงเสนอตัวไปซื้อ

ฮูหยินใหญ่ขัดนางไม่ไหว จึงส่งสาวใช้สองคนติดตามไปด้วย ทั้งยังกำชับสารถีให้บังคับรถม้าช้าๆ ก่อนจะยอมให้นางออกไป

ร้านผลไม้เชื่อมตั้งอยู่บนถนนสายเก่าแห่งหนึ่งทางใต้ของเมือง ร้านไม่ใหญ่ ทว่าของที่ทำกลับมีรสเลิศ โด่งดังไปทั่วสารทิศ

เจียงโหยวหนิงซื้อมา 2 ห่อใหญ่ ห่อหนึ่งมอบให้ฮูหยินผู้เฒ่า อีกห่อเก็บไว้แบ่งให้เฉิงอันกับถวนถวน

นางถือของออกมา พลันเห็นผู้คนกลุ่มหนึ่งมุงดูอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ไม่รู้ว่ากำลังชมสิ่งใด

นางเดินเข้าไปใกล้ เบียดฝ่าฝูงชนเข้าไปด้านใน แล้วก็เห็นชายชรานอนอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเขียว มือกุมอก หอบหายใจถี่

ข้างกายมีชายหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ กำลังจับชีพจรให้ชายชรา

ชายผู้นั้นหันหลังให้เจียงโหยวหนิง สวมเสื้อคลุมสีเทาอมเขียวที่เก่าคร่ำอยู่บ้าง ผมรวบไว้อย่างลวกๆ ด้วยปิ่นไม้เพียงอันเดียว

หลังจับชีพจรเสร็จ เขาก็หยิบเข็มเงินหลายเล่มออกจากห่อผ้าที่พกติดตัว แล้วปักลงบนจุดชีพจรหลายแห่งของชายชราอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ลมหายใจของชายชราค่อยๆ สงบลง ใบหน้าก็ดูมีสีเลือดขึ้นเล็กน้อย

ชายหนุ่มเก็บเข็ม จากนั้นหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกจากห่อผ้า เทยาสองเม็ดป้อนเข้าปากชายชรา

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายชราก็ถึงกับลุกขึ้นนั่งได้

ผู้คนที่มุงดูต่างพากันกล่าวชม

ชายหนุ่มลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนเสื้อคลุม ก่อนหันกลับมา

สมองของเจียงโหยวหนิงพลันอื้ออึงไปชั่วขณะ

ชาติที่แล้วนางเคยตามดารา ทั้งยังเคยพบเห็นคนหน้าตาดีมาบ้าง

ทว่าตลอดสองชาติรวมกัน นางยังไม่เคยพบใครหน้าตางดงามถึงเพียงนี้

ชายผู้นั้นยืนอยู่ใต้แสงตะวัน รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างเอวคอด สวมเสื้อคลุมสีเทาอมเขียวที่ซักจนซีดจาง ทั่วร่างไม่มีของมีค่าติดกายสักชิ้น ทว่ากลับชวนให้ผู้คนละสายตาไปไม่ได้

ใบหน้าของเขาราวกับถูกแกะสลักด้วยมีด โหนกคิ้วสูง สันจมูกโด่ง คางได้รูป ทว่ามุมปากกลับประดับรอยยิ้มเกียจคร้านอยู่บ้าง จึงช่วยคลายความคมเข้มลง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป