ท่านน้าของเจียงโหยวหนิงมาเยือน
ฮูหยินใหญ่แซ่ซู บ้านสกุลซูในเจียงหนานเป็นตระกูลบัณฑิต แม้ชื่อเสียงจะไม่โดดเด่นเท่าผู้มีอำนาจในเมืองหลวง แต่พื้นฐานจากการศึกษาสืบต่อกันมาหลายชั่วคนก็มั่นคง ผู้คนในท้องถิ่นต่างเคารพนับถือ
ฮูหยินซูผู้เป็นท่านน้าแต่งเข้าสกุลเสิ่นแห่งเจียงหนาน สามีเป็นผู้ดูแลการศึกษาอยู่ที่ซูโจว ครั้งนี้กลับเมืองหลวงมารายงานผลงาน จึงแวะมาเยี่ยมพี่สาวด้วย
ฮูหยินซูอ่อนกว่าฮูหยินใหญ่สองปี ทว่านิสัยร่าเริงคล่องแคล่วกว่าพี่สาวมาก
นางเพิ่งก้าวเข้าประตูก็คว้ามือฮูหยินใหญ่ไว้ พูดไม่หยุดตั้งแต่สวนในซูโจวไปจนถึงชาชุดใหม่ เรื่องจิปาถะในบ้านไปจนถึงการเรียนของลูก ๆ ปากไม่เคยว่างเลย
ฮูหยินใหญ่ถูกนางพูดจนปวดหัว จึงยิ้มกล่าวว่า “เจ้ายังเหมือนเดิมไม่มีผิด ปากหนึ่งพูดจนคนฟังมึนไปหมด”
ฮูหยินซูไม่ถือสา ครั้นหันไปเห็นเจียงโหยวหนิงก็พลันเบิกตากว้าง
เจียงโหยวหนิงเพิ่งเดินเล่นกลับมาจากข้างนอก ในมือกำดอกไม้กิ่งหนึ่งซึ่งหักมาจากต้นกุ้ยฮวา ตั้งใจนำไปส่งที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า
นางสวมเสื้อสีเหลืองห่านตัวเก่าครึ่งใหม่ รวบผมไว้อย่างลวก ๆ มีปอยผมหลุดลงมาข้างหน้าผาก ยามเดินก็เด้งดึ๋ง ชายกระโปรงพลิ้วกระเพื่อมไปมา
ฮูหยินซูมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาพลันเป็นประกาย
“นี่คือหนิงเจี่ยเอ๋อร์หรือ?”
นางดึงมือเจียงโหยวหนิงมาพินิจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “คราวก่อนที่เห็นยังเป็นตอนเจ้าอายุห้าขวบ ป่วยกระเสาะกระแสะ นอนอยู่บนตั่งไม่ยอมพูดสักคำ บัดนี้เติบโตเป็นสาวขนาดนี้แล้วหรือ?”
เจียงโหยวหนิงเรียก “ท่านน้า” อย่างเรียบร้อย
ฮูหยินซูพินิจใบหน้านาง แล้วมองมือและท่าทางยามยืนอีก
เจียงโหยวหนิงถูกมองจนรู้สึกขนลุก ในใจคิดว่าท่านน้าผู้นี้ทำไมถึงดูเหมือนกำลังเลือกคู่ครองให้นาง
เมื่อมองจนพอใจ ฮูหยินซูก็หันไปถามฮูหยินใหญ่ว่า “พี่ใหญ่ ท่านตัดใจยกหนิงเจี่ยเอ๋อร์ให้ใครได้หรือ?”
ฮูหยินใหญ่ชะงักไป “นางเพิ่งสิบเอ็ดขวบ พูดเรื่องนี้ไปไย”
ฮูหยินซูโบกมือ “ไม่เด็กแล้วเสียหน่อย
ตอนพี่อายุสิบเอ็ด ท่านแม่ก็เริ่มหาคู่ให้มิใช่หรือ?
ข้าว่าหนิงเจี่ยเอ๋อร์ดีนัก สดใสร่าเริง ไม่เสแสร้ง