คุณหนูห้าแห่งสกุลเจียงคนนั้น

ตอนที่ 27 ท่านผู้เฒ่ากู้จากไป

25 นาที· 5.8K คำ

คืนที่แม่ทัพเฒ่ากู้จากไป หิมะแรกของฤดูหนาวก็โปรยปรายลงมาเหนือเมืองหลวง

เจียงโหยวหนิงรู้ข่าวในเช้าวันถัดมา

เจียงจิ่งสิงกลับจากที่ว่าการ สีหน้าหม่นหมอง ยืนอยู่หน้าสวนอันเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยปาก

เจียงโหยวหนิงกำลังเย็บเบาะเล็ก ๆ ให้แมวอยู่ในห้อง เข็มกับด้ายยังอยู่ในมือ

นางเงยหน้ามองท่าทางของเขา มือก็พลันหยุดชะงัก

“แม่ทัพเฒ่ากู้จากไปแล้ว”

เข็มในมือเจียงโหยวหนิงทิ่มนิ้ว

นางอมปลายนิ้วไว้ในปาก หยาดเลือดซึมละลายบนปลายลิ้น มีกลิ่นสนิมเหล็ก

นางไม่พูดอะไร ลุกขึ้น วางเข็มกับด้ายลง แล้วหยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้

เจียงจิ่งสิงไม่ได้ห้ามนาง

เขาเพียงกล่าวว่า “ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”

ทั้งสองออกจากเรือน

หิมะยังคงโปรยปราย ละเอียดถี่ถ้วน เกาะบนบ่าจนเป็นสีขาวชั้นหนึ่ง

ตรอกสกุลกู้เงียบยิ่งกว่าแต่ก่อน กำแพงเรือนสองข้างเป็นสีเทาหม่น เถาวัลย์แห้งสองสามเส้นเลื้อยพ้นขอบกำแพงออกมา

ประตูใหญ่สกุลกู้ปิดแง้มไว้เล็กน้อย ผ้าขาวไว้ทุกข์ที่แขวนอยู่เหนือกรอบประตูเปียกหิมะจนย้อยห้อยลงมาอย่างอ่อนแรง

ลานเรือนว่างเปล่า มีเพียงโคมไฟน้ำมันไม่กี่ดวงในโถงไว้ทุกข์ ไส้ตะเกียงส่องแสงเหลืองสลัวลงบนโลงศพบาง ๆ ใบหนึ่ง

เบื้องหน้าโลงมีคนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ เขาคือพ่อบ้านชราของสกุลกู้ สวมชุดป่านไว้ทุกข์ หลังงองุ้ม ค่อย ๆ เผากระดาษเงินกระดาษทองทีละแผ่น

เจียงโหยวหนิงเดินเข้าไป

พ่อบ้านชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาขุ่นมัวมองนางแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยอะไร ก่อนก้มหน้าลงเผากระดาษเงินกระดาษทองต่อ

เจียงโหยวหนิงยืนหน้าโลงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วล้วงธูปสามดอกจากแขนเสื้อ จุดกับโคมไฟน้ำมัน ก่อนปักลงในกระถางธูป

นางคุกเข่าลง โขกศีรษะสามครั้ง

หน้าผากสัมผัสพื้นเย็นเยียบ นางหลับตาลงชั่วขณะ

เมื่อลุกขึ้น นางเห็นไม้เท้าไม้มะเกลือวางอยู่ข้างโลง เป็นไม้เท้าที่แม่ทัพเฒ่ากู้ใช้พยุงกายยามยังมีชีวิต

ปลอกทองแดงตรงหัวไม้เท้าถูกขัดจนเป็นเงาวาว ส่วนด้ามไม้ถูกฝ่ามือจับจนเกิดเงามัน นวลเนียนเป็นประกาย

นางยื่นมือไปลูบไม้เท้า ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อไม้เย็นเฉียบแล้วก็ชักกลับ

นางถามพ่อบ้านชราว่า “คนอื่นในบ้านเล่า?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป