คืนที่แม่ทัพเฒ่ากู้จากไป หิมะแรกของฤดูหนาวก็โปรยปรายลงมาเหนือเมืองหลวง
เจียงโหยวหนิงรู้ข่าวในเช้าวันถัดมา
เจียงจิ่งสิงกลับจากที่ว่าการ สีหน้าหม่นหมอง ยืนอยู่หน้าสวนอันเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยปาก
เจียงโหยวหนิงกำลังเย็บเบาะเล็ก ๆ ให้แมวอยู่ในห้อง เข็มกับด้ายยังอยู่ในมือ
นางเงยหน้ามองท่าทางของเขา มือก็พลันหยุดชะงัก
“แม่ทัพเฒ่ากู้จากไปแล้ว”
เข็มในมือเจียงโหยวหนิงทิ่มนิ้ว
นางอมปลายนิ้วไว้ในปาก หยาดเลือดซึมละลายบนปลายลิ้น มีกลิ่นสนิมเหล็ก
นางไม่พูดอะไร ลุกขึ้น วางเข็มกับด้ายลง แล้วหยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้
เจียงจิ่งสิงไม่ได้ห้ามนาง
เขาเพียงกล่าวว่า “ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”
ทั้งสองออกจากเรือน
หิมะยังคงโปรยปราย ละเอียดถี่ถ้วน เกาะบนบ่าจนเป็นสีขาวชั้นหนึ่ง
ตรอกสกุลกู้เงียบยิ่งกว่าแต่ก่อน กำแพงเรือนสองข้างเป็นสีเทาหม่น เถาวัลย์แห้งสองสามเส้นเลื้อยพ้นขอบกำแพงออกมา
ประตูใหญ่สกุลกู้ปิดแง้มไว้เล็กน้อย ผ้าขาวไว้ทุกข์ที่แขวนอยู่เหนือกรอบประตูเปียกหิมะจนย้อยห้อยลงมาอย่างอ่อนแรง
ลานเรือนว่างเปล่า มีเพียงโคมไฟน้ำมันไม่กี่ดวงในโถงไว้ทุกข์ ไส้ตะเกียงส่องแสงเหลืองสลัวลงบนโลงศพบาง ๆ ใบหนึ่ง
เบื้องหน้าโลงมีคนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ เขาคือพ่อบ้านชราของสกุลกู้ สวมชุดป่านไว้ทุกข์ หลังงองุ้ม ค่อย ๆ เผากระดาษเงินกระดาษทองทีละแผ่น
เจียงโหยวหนิงเดินเข้าไป
พ่อบ้านชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาขุ่นมัวมองนางแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยอะไร ก่อนก้มหน้าลงเผากระดาษเงินกระดาษทองต่อ
เจียงโหยวหนิงยืนหน้าโลงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วล้วงธูปสามดอกจากแขนเสื้อ จุดกับโคมไฟน้ำมัน ก่อนปักลงในกระถางธูป
นางคุกเข่าลง โขกศีรษะสามครั้ง
หน้าผากสัมผัสพื้นเย็นเยียบ นางหลับตาลงชั่วขณะ
เมื่อลุกขึ้น นางเห็นไม้เท้าไม้มะเกลือวางอยู่ข้างโลง เป็นไม้เท้าที่แม่ทัพเฒ่ากู้ใช้พยุงกายยามยังมีชีวิต
ปลอกทองแดงตรงหัวไม้เท้าถูกขัดจนเป็นเงาวาว ส่วนด้ามไม้ถูกฝ่ามือจับจนเกิดเงามัน นวลเนียนเป็นประกาย
นางยื่นมือไปลูบไม้เท้า ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อไม้เย็นเฉียบแล้วก็ชักกลับ
นางถามพ่อบ้านชราว่า “คนอื่นในบ้านเล่า?”