หลังพิธีปักปิ่นได้สามวัน กู้จ้านก็ประสบเหตุ
คืนที่เกิดเรื่อง ภายในลานเล็กด้านหลังหอจี้อันมีร่องรอยการต่อสู้
เพื่อนบ้านได้ยินเสียงดัง คิดว่าหมอกู้กำลังขนย้ายสมุนไพร จึงมิได้ใส่ใจ
รุ่งเช้าวันถัดมา คนงานมาเปิดประตู พบว่าชั้นวางยาในลานหลังล้มระเนระนาด ครกทองแดงสำหรับบดสมุนไพรกลิ้งไปอยู่ตรงมุมกำแพง บนพื้นมีรอยเลือดกระเซ็นเป็นหย่อม ๆ ราวกับมีผู้ได้รับบาดเจ็บ
กู้จ้านไม่อยู่
คนงานรีบไปแจ้งข่าวที่จวนสกุลกู้ ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งสกุลกู้เป็นลมหมดสติในทันที
แม่ทัพเฒ่ากู้ยืนพิงไม้เท้าอยู่ในลานหลังเป็นเวลาหนึ่งก้านธูป หลังตรวจดูรอยเลือดบนพื้นแล้วก็เคาะไม้เท้าลงกับพื้น พลางกล่าวว่า “ตามหาให้พบ เป็นหรือตายก็ต้องเห็นตัว”
เมื่อข่าวแพร่มาถึงจวนเจียง ก็เป็นยามเย็นของวันถัดมาแล้ว
เจียงโหยวหนิงกำลังหวีขนแมวอยู่ในสวนอัน เจียงจิ่งสิงมาด้วยตนเอง
เขายืนอยู่ตรงประตูสวนอัน สีหน้าไม่สู้ดีนัก เรียกนางออกมาพูดคุย
เมื่อเห็นท่าทางของเขา หวีในมือเจียงโหยวหนิงก็ร่วงลงพื้น
“กู้จ้านถูกคนจับตัวไป”
เจียงโหยวหนิงนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปทันที
เจียงจิ่งสิงขวางนางไว้ “เจ้าจะไปที่ใด? คนหายไปแล้ว ต่อให้ไปถึงร้านยา เจ้าจะเห็นอะไรได้?”
เจียงโหยวหนิงกล่าว “ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปจวนสกุลกู้”
เจียงจิ่งสิงกล่าว “ยามนี้จวนสกุลกู้กำลังวุ่นวาย ฮูหยินผู้เฒ่าล้มป่วย แม่ทัพเฒ่ากู้ส่งคนที่พอจะใช้ได้ออกไปตามหาจนหมดแล้ว เจ้าไปก็ช่วยอะไรไม่ได้”
เจียงโหยวหนิงหยุดยืน
นางยืนอยู่หน้าประตูสวนอัน มองต้นกุ้ยฮวาในลาน ใบไม้เสียดสีกันดังซู่ซ่าตามแรงลมยามเย็น
นางนึกถึงวันพิธีปักปิ่น กู้จ้านยืนอยู่ข้างสิงโตหิน ประคองกล่องไว้ในมือแล้วกล่าวว่า “ข้าเรียนแกะสลักมาสามเดือน ทำวัตถุดิบเสียไปสิบกว่าชิ้น”
นางแตะปิ่นหยกขาวบนศีรษะ มันยังปักอยู่ในมวยผม
นางดึงปิ่นออกมา กำไว้ในฝ่ามือ
ปิ่นยังอุ่นอยู่ อาบไออุ่นจากร่างกายของนาง
นางมิได้ไปจวนสกุลกู้
นางนั่งอยู่บนชิงช้าในสวนอัน อุ้มแมวไว้ พลางรอฟังข่าว
วันที่สาม มีคนจากสกุลกู้มาหา
เป็นพ่อบ้านเฒ่าของสกุลกู้ เขาวิ่งหอบหืดมาถึงหน้าจวนเจียง มือกำจดหมายฉบับหนึ่งไว้แน่น