แรกเริ่มเดิมที ข้าตั้งใจเขียนเรื่องของเจียงโหยวหนิงกับกู้จ้าน
หญิงสาวผู้มีชีวิตชีวาเปี่ยมเสน่ห์ กับคุณชายรูปงามผู้ท่องยุทธภพ ทั้งสองตกหลุมรักแรกพบ หยอกเย้ากันบ้าง เลิกรากันบ้าง สุดท้ายก็ได้ครองคู่กัน
เป็นเรื่องราวที่ดีงามเพียงใด
ครึกครื้น อ่านสนุก มีทั้งหวานชื่นและขมขื่น ผู้อ่านชอบ ข้าเองก็ชอบเขียน
ตัวละครกู้จ้าน ตอนแรกข้าเขียนให้เป็นพระเอก
เขารูปงาม รู้จักเกี้ยวพาราสี พานางขี่ม้า เที่ยวชมโคมไฟ ซื้อกระต่ายหยกให้นาง
ยามอยู่ด้วยกัน ทุกภาพล้วนหวานชื่น
แต่เมื่อเขียนมาถึงช่วงหนึ่ง ข้าก็หยุดชะงัก
เจียงโหยวหนิงถูกกักตัวอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งเพียงลำพัง เงียบสงบ
ส่วนกู้จ้านอยู่ไกลแสนไกล กำลังทำศึกที่ไม่มีทางชนะ
เซียวเหยี่ยนมาแล้ว
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งอยู่บนม้านั่งหิน มองนางสอนเด็ก ๆ เขียนหนังสือ
เขานำลูกพลับกับส้มมาด้วย ทั้งยังนำหนังสือและกระดาษมาด้วย
เขานั่งอยู่ตรงนั้น นั่งยาวนานไปทั้งบ่าย
เจียงโหยวหนิงพลิกอ่านหนังสือ เขาก็พลิกอ่านหนังสือเช่นกัน
เจียงโหยวหนิงไปเดินเล่นบนเนินเขา เขาก็ตามไปด้วย
ทั้งสองเดินอยู่บนคันนา คนหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกคนตามหลัง เงาทอดยาวไปตามแสงตะวัน
ขณะเขียนช่วงนี้ จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกว่า คนผู้นี้ต่างหากคือคนที่ใช่