ตอนกลางคืน
จี้เหยียนอยู่ในห้องของเธอ ช่วยกันเก็บข้าวของที่จะส่งไปรษณีย์
เย่อวี้จูเก็บของไปพลาง บ่นพึมพำไปพลาง
ของสำหรับพ่อแม่ พี่สาว และอารองกับอาสะใภ้เก็บเรียบร้อยหมดแล้ว
มีเมล็ดสน เฮเซลนัต เห็ดแห้ง และเห็ดหูหนูแห้ง
คราวนี้ไม่ได้ส่งเนื้อไปด้วย ทั้งไก่ป่า กระต่าย และเนื้อหมูป่าก็ยังไม่ได้ตากแห้ง
การส่งพัสดุสมัยนี้ไม่เหมือนยุคหลังที่ดูดอากาศออกได้ แค่ไม่กี่วันก็ถึง
ตอนนี้พัสดุต้องเดินทางบนถนนเป็นสิบวัน
เวลานานเกินไป ถึงอากาศจะเริ่มเย็นลงแล้ว แต่ทางใต้ยังไม่เย็น ระหว่างทางของอาจเสียได้
สุดท้ายทั้งคู่ก็ตกลงกันว่าไว้ส่งคราวหน้า
ตอนนี้กระต่ายป่า ไก่ป่า และเนื้อหมูป่าบางส่วนแขวนอยู่ในครัวของจี้เหยียน รอให้แห้งอยู่
ของชุดสุดท้ายเป็นของพี่ชายคนโตของเธอ
ของแห้งพวกนี้ไม่มีประโยชน์กับเขา
เย่อวี้จูทำซอสเนื้อเห็ดกับไก่ผัดพริกส่งไปให้เขา
พอพูดถึงพี่ชาย เย่อวี้จูก็มองจี้เหยียน «พี่ชายฉันก็เป็นทหารเหมือนกันนะ»
จี้เหยียนพยักหน้า «ผมรู้»
เย่อวี้จูส่งเสียงฮึดฮัด แกล้งทำเป็นไม่พอใจ «ไม่มีความลับอะไรเลยจริง ๆ»
จี้เหยียนรีบกอดเธอเข้ามาในอ้อมแขน «แต่ผมไม่รู้ว่าพี่ชายอยู่ที่ไหน บอกผมหน่อยได้ไหม»
เย่อวี้จูจับกระดุมเสื้อที่อกเขา «อยากรู้จริง ๆ เหรอ»
«อืม อยากรู้!»
เย่อวี้จูเหลือบมองเขา แล้วผลักออกเต็มแรง «ฮึ ไม่บอกหรอก!»
จากนั้นก็ย่อตัวลงเก็บพัสดุที่ยังจัดไม่เสร็จต่อ