พอถึงคิวของปัญญาชนลงชนบทกลุ่มใหม่อย่างพวกเขา แต้มแรงงานของเย่ อวี้จูกลับน้อยที่สุดในบรรดาทุกคน
หักส่วนที่ยืมจากหน่วยใหญ่ก่อนหน้านี้ออก แล้วบวกข้าวที่แบ่งให้ตามจำนวนสมาชิกในครอบครัว คนละสองร้อยกว่าชั่ง ส่วนของเธอก็น้อยที่สุดอยู่ดี
แต่ข้าวพวกนี้ต้องใช้แต้มแรงงานมาหักลบกัน
แต้มแรงงานของพวกเขาไม่พอหัก จึงต้องจ่ายเงินซื้อ
จี้เหยียนหยิบเงินออกมาชำระหนี้ที่เย่ อวี้จูติดค้างไว้ให้เรียบร้อยทันที
คนอื่น ๆ ต่างก็มีเงิน จึงควักออกมาจ่ายจนหมด
มีเพียงซ่งซิ่วฟางคนเดียวที่ไม่มีเงินจ่าย ข้าวส่วนนี้จึงนับว่ายืมจากหน่วยใหญ่
เธอเอาแค่ข้าวโพดกับมันเทศ คำนวณแล้วติดหนี้หน่วยใหญ่อยู่แปดเหรียญกว่า
สีหน้าของโจวหม่านชางไม่ค่อยดีนัก เขาบอกให้เธอตั้งใจทำงานปีหน้า พยายามใช้หนี้ก้อนนี้ให้หมดโดยเร็ว
ใบหน้าของซ่งซิ่วฟางแดงก่ำ เธอก้มหน้าต่ำ
นอกจากธัญพืชหยาบสองร้อยกว่าชั่งแล้ว เย่ อวี้จูยังซื้อข้าวเปลือกอีก 50 ชั่งกับข้าวสาลี 50 ชั่งจากหน่วยใหญ่มาเพิ่ม
ข้าวเปลือกราคาชั่งละ 0.10 หยวน ส่วนข้าวสาลีชั่งละ 0.135 หยวน
รวมกันแล้วเป็นเงิน 11.75 หยวน
ในพื้นที่เก็บของของเธอมีเสบียงอยู่แล้ว ที่ซื้อมาเหล่านี้ก็แค่เอาไว้บังหน้า
โจวหม่านชางชอบคนแบบเธอ รีบเรียกคนทำบัญชีมาชั่งของให้ทันที
จี้เหยียนไปขอยืมรถเข็นพื้นเรียบจากหัวหน้าหน่วยใหญ่ แล้วขนเสบียงของทั้งคู่กลับไปยังจุดพักของปัญญาชนลงชนบทสองเที่ยว
เขาเอาไปวางไว้ในครัวของตัวเองโดยตรง
เมื่อเห็นเสบียงกองพูนเต็มครัว เย่ อวี้จูก็รู้สึกอิ่มเอมใจขึ้นมา