หลังจี้เหยียนจากไป เย่อวี้จูก็ปิดประตูแล้วกลับเข้าไปในมิติทันที
ในห้องชุดขนาดใหญ่มีทั้งเครื่องนวดแป้ง เตาแก๊ส และลังถึง สะดวกมาก
เธอผสมแป้งข้าวโพดลงไปในแป้งสาลีขาวเล็กน้อย ไม่ได้ทำเยอะนัก แค่สิบกว่าลูก แต่ปั้นลูกใหญ่ทีเดียว
ไหน ๆ แล้ว เธอก็ตุ๋นเนื้อวัวกับของกินจากเป็ดไว้อีกหม้อหนึ่ง ทั้งสาหร่ายและรากบัวหั่นแว่น
เนื้อวัวตุ๋นเอาไปฝากคุณปู่ฟู่ได้บ้าง ส่วนที่เหลือเธอกับอาเหยียนค่อยกินกันเอง
บ่ายสี่โมงกว่า ๆ พวกปัญญาชนที่จุดพักกลับจากทำงานกันหมดแล้ว
ช่วงนี้งานในไร่นามีน้อย หัวหน้าหน่วยใหญ่จึงให้พวกเขาเลิกงานเร็วหน่อย จะได้กลับไปเตรียมฟืนไว้ใช้ช่วงฤดูหนาว
พอเดินเข้าลานบ้าน ทุกคนก็เห็นเย่อวี้จูนั่งเหม่ออยู่ใต้ชายคาห้องของตัวเองตามลำพัง
“อวี้จู เดี๋ยวพวกเราจะไปเก็บใบสนตรงเชิงเขา เธอไปด้วยกันไหม?” หญิงสาวที่เป็นปัญญาชนเอ่ยชวน
ดวงตาของเย่อวี้จูเป็นประกาย “ไปสิ”
ฟืนที่จี้เหยียนหาให้ตรงหลังบ้าน กับฟืนที่พวกปัญญาชนชายเอามาให้ ล้วนเป็นท่อนซุงกับกิ่งไม้ ไม่มีใบสนเลย
“งั้นรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เราจะออกเดินทางกันแล้ว”
เย่อวี้จูสวมเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์อยู่ เสื้อสวย ๆ แบบนี้ถ้าใส่ไปเก็บฟืนก็น่าเสียดายแย่
เธอก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง “ได้เลย”
เธอหิ้วม้านั่งเข้าไปในห้อง ถอดเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์ออก แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ
จากนั้นก็ไปหยิบกระบุงที่เคยแลกมาจากบ้านป้าจวี๋ฮวาในสวนหลังบ้านมาสะพาย
เธอสวมถุงมือ แล้วออกเดินทางไปพร้อมกับพวกหญิงสาวที่เป็นปัญญาชน