ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
เย่อวี้จูรู้สึกว่าวันนี้น่าจะหนาวกว่าเมื่อวานอีกนิด
นิสัยที่ติดมาจากแต่ก่อนคือ พออากาศหนาวก็ต้องรีบใส่เสื้อเพิ่มทันที
เธอหยิบเสื้อกันหนาวผ้าแคชเมียร์มาสวมไว้ข้างใน
ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็เปิดประตูแล้ววิ่งตึงตังไปยังห้องครัวฝั่งตรงข้าม
จี้เหยียนกำลังต้มโจ๊ก พอได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ เขาก็รีบหันมา “ตื่นแล้วเหรอ”
“อื้อ!”
เย่อวี้จูเดินเข้ามาเห็นเขา “อาเหยียน คุณไม่หนาวเหรอ”
จี้เหยียนสวมเพียงเสื้อเชิ้ตบาง ๆ พับแขนเสื้อขึ้น ขะมักเขม้นอยู่หน้าเตา
เขาส่ายหน้า “ผมเป็นคนขี้ร้อน ไม่หนาวหรอก”
“ฉันมีเสื้อไหมพรมอยู่ ถ้าหนาวก็อย่าลืมบอกฉันนะ” เย่อวี้จูเอ่ยกำชับเสียงนุ่ม
ในห้องชุดขนาดใหญ่ยังมีเสื้อผ้าของพ่อบุญธรรมที่เสียไปแล้ว เสื้อที่เขาเคยใส่ เธอเก็บแยกออกมาเรียบร้อย
ยังมีเสื้อผ้าอีกหลายตัวที่ไม่เคยใส่ ทั้งเสื้อไหมพรม เสื้อขนสัตว์ และเสื้อขนเป็ด
มุมปากของจี้เหยียนยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ “รู้แล้วครับ”
“หิวหรือยัง”
เย่อวี้จูเดินมายืนข้างเขาหน้าเตา “หิวนิดหน่อย เมื่อคืนฉันกินอิ่มมากเลย”
เมื่อคืนตอนกินข้าว เธอเอาแต่คุยกับลี่ลี่และพี่หงอิง
กับข้าวในชามล้วนเป็นของที่จี้เหยียนคีบให้ เธอกินไปเกือบหมด
สุดท้ายเหลืออยู่นิดหน่อย เขาก็กินต่อจนหมด ไม่ให้เสียของ
“ใกล้กินได้แล้ว”
จี้เหยียนลูบแก้มเล็ก ๆ ของเธอ ก่อนตักโจ๊กจากหม้อออกมา
ตอนตื่นเช้ามาเห็นประตูห้องของเธอยังปิดอยู่ เขาจึงไปตักน้ำเติมโอ่งในครัวจนเต็มก่อน แล้วค่อยทำอาหารเช้า
มีไข่ตุ๋นชามใหญ่ โจ๊กข้าวฟ่าง และผักดองหนึ่งถ้วย