ไปทำไร่ชนบทหรือ? นายทหารใหญ่พาไปอยู่ค่ายด้วย

ตอนที่ 4 บนรถไฟ 1

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

การเปลี่ยนแปลงของมิติทำให้เธอตกตะลึง!

คุณพระช่วย!

ตอนนี้ในมิติไม่เพียงมีโกดังเก็บเสบียงที่เธอตุนไว้ แต่ยังมีห้องชุดขนาดใหญ่ที่เธอเคยอาศัยอยู่ด้วย

ชั้นที่เธออยู่ถูกย้ายเข้ามาทั้งชั้น

เมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่น ข้าวของทั้งหมดที่เธอเก็บไว้ในโกดังก็กลับมาวางอยู่ในตำแหน่งเดิม

ระบบน้ำกับไฟฟ้าในบ้านยังใช้ได้ตามปกติ

เธอรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้อง หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาเปิดดู เวลาบนเครื่องหยุดนิ่งอยู่กับที่

แต่ฟังก์ชันทุกอย่างยังใช้งานได้

เธอออกมาที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง เปิดโทรทัศน์กับแท็บเล็ตดู ก็ใช้ได้เหมือนกัน

เย่อวี้จูยิ้มอย่างตื่นเต้น ดีจริง ๆ

นั่นหมายความว่า ตราบใดที่ไม่มีใครเห็น เธอก็เข้าไปอยู่ในห้องชุดนี้ได้ทุกเมื่อ

พอรู้ว่าจะทะลุมิติมา สิ่งที่เธอทำใจทิ้งไม่ลงที่สุดก็คือบ้านหลังนี้

บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยช่วงเวลาแสนสุขที่เธอได้ใช้ร่วมกับพ่อบุญธรรมตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ดีจริง ๆ ที่มันตามเธอมาด้วย!

เย่อวี้จูลืมตาขึ้น บิดขี้เกียจหนึ่งที ก่อนมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

ผู้คนส่วนใหญ่ในตู้รถไฟเป็นปัญญาชนที่กำลังมุ่งหน้าไปชนบท เสียงดังจอแจไปทั่ว

บางคนร้องเพลง บางคนพูดคุยกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตั้งตารอชีวิตที่ไม่คุ้นเคยในชนบท

เย่อวี้จูไม่ได้เข้าไปร่วมวง เธอเคยดูสารคดีมาบ้าง จึงรู้ว่าชีวิตในชนบทไม่ได้ดีอย่างที่จินตนาการไว้

ยังดีที่เธอเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว ไม่จำเป็นต้องพึ่งแรงงานเพื่อประทังชีวิตจริง ๆ

ถึงตอนนั้น แค่ใช้ชีวิตพอไปได้ก็พอ

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาที จนถึงเวลาอาหารกลางวัน

ทุกคนต่างเปิดสัมภาระที่พกติดตัว แล้วหยิบเสบียงแห้งที่ทางบ้านเตรียมไว้ให้ออกมา

เย่อวี้จูเปิดกระเป๋าของตัวเองดู ข้างในมีไข่ 5 ฟอง แอปเปิล 4 ลูก ลูกอมนมกองใหญ่ และลูกอมผลไม้อีกกองใหญ่

อากาศตอนนี้ร้อน ไข่เป็นของที่เก็บไว้ได้น้อยที่สุด

กินไข่ก่อนแล้วกัน

เธอเพิ่งปอกไข่เสร็จ เหลียงเหว่ยในชุดพนักงานรถไฟก็ปรากฏตัวขึ้นตรงทางเดิน

ในมือเขาถือกล่องข้าวมาด้วย

“สหายเย่”

เสียงเรียกนี้ทำให้สายตาของคนรอบข้างหันมามองทางนี้เป็นตาเดียว

เย่อวี้จูได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แล้วรีบลุกขึ้น “สหายเหลียง”

เหลียงเหว่ยยิ้มพลางยื่นกล่องข้าวในมือให้เธอ “นี่เป็นอาหารกลางวันของคุณ กินเสร็จแล้วเดี๋ยวผมกลับมาเอากล่องก็ได้”

“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เย่อวี้จูรับกล่องข้าวมาวางบนโต๊ะตรงหน้า จากนั้นก็หยิบไข่ออกมาจากกระเป๋าสะพายอีกฟอง

“สหายเหลียง ขอบคุณที่ช่วยซื้ออาหารให้ฉันนะคะ ฉันขอเลี้ยงไข่คุณฟองหนึ่ง”

เหลียงเหว่ยยิ้ม พลางยื่นมือรับไข่จากเธอที่มีใบหน้าขาวผ่องงดงาม “ได้สิ ขอบคุณนะ สหายเย่”

เขาถือไข่เดินออกจากตู้รถไฟนี้ไป

เย่อวี้จูนั่งลง เปิดกล่องข้าว กลิ่นหอมเข้มข้นก็อบอวลไปทั่วตู้รถไฟในทันที

ข้างในมีข้าวสวย มันฝรั่งซอยผัดไฟแรง และเนื้อผัดพริกหยวก

เย่อวี้จูหยิบตะเกียบขึ้นมาเตรียมกิน

เสียงกลืนน้ำลายดังมาจากข้างตัวเธออย่างชัดเจน

เธอหันไปมอง เห็นหญิงสาวหน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่งกำลังกัดแผ่นแป้งอบอยู่ในมือ พอรู้ว่าเธอมองมา ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นทันที

ตอนนี้หยางลี่ลี่รู้สึกอยากมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

น่าอายชะมัด!

แค่เห็นคนอื่นกินข้าวแล้วหิวจนกลืนน้ำลายก็แย่พออยู่แล้ว

ที่สำคัญคืออีกฝ่ายยังได้ยินเข้าอีก

เธอก้มหน้าลงทันที แล้วกัดแผ่นแป้งขาวในมืออย่างแรง

แววขบขันวาบผ่านดวงตาของเย่อวี้จู ก่อนเธอจะหันกลับไปกินข้าวต่อ

บรรยากาศในตู้รถไฟเริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา

ก่อนหน้านี้เย่อวี้จูนั่งอยู่ริมหน้าต่างมาตลอด ไม่ได้พูดอะไร ทุกคนจึงไม่ทันสังเกตเธอ

แต่เมื่อครู่พอเธอลุกขึ้น ทุกคนก็เห็นใบหน้าเล็ก ๆ แสนน่ารักของเธอชัดเจน

แม้จะแต่งตัวเรียบ ๆ ก็ยังปิดบังความงามของใบหน้านั้นไม่ได้

คนส่วนใหญ่ในยุคนี้ผอมแห้งเหลืองซีด คนที่ผิวขาวนุ่มนวลอย่างเย่อวี้จู แถมแก้มยังมีเนื้อยุ้ยนิด ๆ จึงพบเห็นได้ยากจริง ๆ

ยิ่งพนักงานรถไฟยังมาส่งอาหารให้เธอถึงที่ แถมท่าทางยังเป็นมิตรอย่างยิ่ง

หลายคนเริ่มคาดเดาในใจว่าครอบครัวของหญิงสาวคนนี้คงมีฐานะดี แถมยังมีเส้นสายกว้างขวาง

ปัญญาชนชายบางคนบนรถไฟเริ่มคิดแผนเล็ก ๆ น้อย ๆ กันแล้ว

พวกเขาคิดว่า ถ้าได้ถูกจัดให้ไปอยู่ที่เดียวกับสหายเย่ก็คงดี

ซ่งซิ่วฟางที่นั่งอยู่ด้านหลังสูดกลิ่นหอมของอาหารเข้าปอดอย่างละโมบ พลางกัดแผ่นแป้งดำในมือด้วยความขุ่นเคือง

เธอรู้สึกขุ่นเคืองครอบครัวเย่อยู่ในใจ ถ้าตอนนั้นพวกเขาช่วยหิ้วสัมภาระให้เธอขึ้นมาด้วย

เธอก็คงได้นั่งกับเย่อวี้จู แล้วคงได้กินอาหารของอีกฝ่ายด้วย

ไม่ต้องมานั่งเคี้ยวแผ่นแป้งดำรสชาติแย่อยู่ตรงนี้

เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

มีแต่พวกยาจกทั้งนั้น ไม่มีใครสักคนที่ได้กินหมั่นโถวแป้งขาว

เธอยืดคอมองไปยังที่นั่งของเย่อวี้จูด้านหน้า หวังว่าอีกฝ่ายจะชวนเธอไปกินด้วยกัน

แต่เห็นได้ชัดว่าความคิดนี้ไม่มีทางเป็นจริง

เย่อวี้จูไม่ได้เก็บคนอย่างเธอมาใส่ใจเลย

อาหารที่ตักมาให้มีปริมาณพอดี เธอกินหมดพอดี

เย่อวี้จูปิดฝากล่องข้าว แล้วรอให้เหลียงเหว่ยมาเก็บ

เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปาก ก่อนเปิดกระติกน้ำยกขึ้นดื่มหนึ่งอึก

น้ำตาลทรายแดงอุ่น ๆ ไหลลงท้อง เย่อวี้จูจุ๊ปากอย่างพอใจ

กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว ช่างสบายใจจริง ๆ

มือเรียวผอมข้างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ ในมือมีลูกอมผลไม้วางอยู่เม็ดหนึ่ง

เย่อวี้จูมองตามมือไป ก็เห็นหญิงสาวคนเดิมเมื่อครู่

หยางลี่ลี่หน้าแดงน้อย ๆ แล้วพูดเสียงเบา “สวัสดี กินลูกอมไหม?”

เมื่ออีกฝ่ายแสดงน้ำใจให้ เย่อวี้จูก็ยิ้มรับ “ขอบคุณนะ”

จากนั้นเธอหยิบลูกอมนมจากกระเป๋าส่งให้หยางลี่ลี่หนึ่งเม็ด “กินด้วยกันสิ”

หยางลี่ลี่ยิ้ม “ได้สิ ฉันเรียกเธอว่าสหายเย่ได้ไหม? พนักงานรถไฟคนนั้นก็เรียกเธอแบบนี้”

เย่อวี้จูกะพริบขนตายาว เสียงหวานนุ่ม “ได้สิ ฉันชื่อเย่อวี้จู หยกที่แปลว่าหยก ไข่มุกที่แปลว่าไข่มุก ปีนี้อายุ 17 แล้ว เธอล่ะ?”

พอหยางลี่ลี่ได้ยินชื่อ ก็รู้ทันทีว่าเย่อวี้จูคงเป็นที่รักใคร่ของครอบครัวมาก

“ฉันชื่อหยางลี่ลี่ หยางที่มีรากไม้ ลี่ที่แปลว่าสวยงาม ฉันก็อายุ 17 เหมือนกัน” พูดจบเธอก็เขินขึ้นมาเล็กน้อย

เธอจ้องใบหน้าแสนงดงามของเย่อวี้จู แล้วพูดเสียงเบาว่า “จริง ๆ แล้ว ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นเธอมาก่อน”

“หืม?” เย่อวี้จูมีสีหน้าสงสัย ทำไมเธอถึงจำไม่ได้เลยนะ?

หยางลี่ลี่อธิบายว่า “พ่อแม่ฉันทำงานอยู่โรงงานแก้วในนครเซี่ยงไฮ้ ครั้งหนึ่งพวกเขาพาฉันไปเยี่ยมญาติที่บ้านพักคนงานของโรงงานเครื่องจักร ฉันเคยเห็นเธอที่นั่น”

เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นเย่อวี้จูสวมชุดกระโปรงลายตารางสีแดง ใส่รองเท้าหนังหุ้มส้นเล็ก ๆ คล้องแขนแม่ ยิ้มแย้มสดใสอย่างมีความสุข

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นหญิงสาวสวยขนาดนั้น แม้แต่ลูกสาวหัวหน้าโรงงานแก้วของพวกเธอก็ยังสวยไม่เท่า

ภาพนั้นฝังอยู่ในใจเธออย่างลึกซึ้ง

เพราะอย่างนั้น พอเห็นเย่อวี้จูเมื่อครู่ เธอจึงจำได้ตั้งแต่แรก

เย่อวี้จูพยักหน้า “อ๋อ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นพวกเราก็มีวาสนาต่อกันเหมือนกันนะ”

หยางลี่ลี่หัวเราะอย่างมีความสุข “ฉันก็คิดเหมือนกัน”

ทั้งสองสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว และได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน

พวกเธอทั้งคู่จะไปลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านต้าซาน ตำบลไป๋สือ อำเภอฉางเหอ เมืองหลิน มณฑลจี๋

“ดีจังเลย!” หยางลี่ลี่ตื่นเต้นจนคว้ามือเย่อวี้จูไว้

ก่อนหน้านี้เธอกังวลมาตลอดว่าจะต้องไปอยู่ในสถานที่แปลกหน้า และทำความรู้จักกับคนแปลกหน้ามากมาย

ตอนนี้มีคนรู้จักไปด้วย หัวใจของเธอจึงสงบลงได้บ้าง

เย่อวี้จูก็รู้สึกไม่ต่างจากเธอเท่าไร

อย่างน้อยตอนนี้หยางลี่ลี่ก็ดูใช้ได้ เธออาจลองคบหาดูได้

หลังจากเหลียงเหว่ยมาเก็บกล่องข้าวไปแล้ว

พวกปัญญาชนชายที่นั่งตรงข้ามเย่อวี้จูเห็นว่าเธอกับหยางลี่ลี่คุยกันอย่างสนุกสนาน

พวกเขาจึงฉวยโอกาสเข้ามาชวนเธอคุยด้วย

เย่อวี้จูยังคงรักษามารยาทและเว้นระยะห่างจากพวกเขาอย่างพอเหมาะ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป