เมื่อเวลาผ่านไป กลิ่นบนรถไฟก็เริ่มเหม็นขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นตัว กลิ่นเท้า แถมยังมีกลิ่นมูลไก่กับเป็ดจาง ๆ ปะปนอยู่ด้วย
กลิ่นแปลก ๆ สารพัดพุ่งมาจากรอบด้าน แล้วมุดเข้าจมูกผู้คน
เย่อวี้จูพิงหน้าต่าง หยิบแอปเปิลจากกระเป๋าออกมาลูกหนึ่ง คอยสูดกลิ่นหอมของมันเป็นระยะเพื่อกลบกลิ่นเหม็นเหล่านั้น
แต่ก็ช่วยได้ไม่มาก
อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
ช่วงบ่าย
หยางลี่ลี่ขยับตัวไปมาบนที่นั่งอยู่หลายครั้ง
เธอยื่นมือมาสะกิดแขนเย่อวี้จู «อวี้จู ฉันจะไปห้องน้ำ เธอไปด้วยไหม»
เย่อวี้จูดื่มน้ำมาตั้งแต่ช่วงเช้า พอรู้สึกตัวก็พบว่าปวดปัสสาวะอยู่บ้าง
«ได้ ฉันไปด้วย»
เมื่อเห็นทั้งคู่ลุกจากที่นั่ง หลี่เจี้ยนหัว ปัญญาชนหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยอย่างกระตือรือร้น «สหายเย่ สหายหยาง ไปเถอะครับ ไม่ต้องห่วง สัมภาระผมช่วยดูให้»
เย่อวี้จูกับหยางลี่ลี่กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
ของมีค่าพวกเธอพกติดตัวไว้หมดแล้ว ของที่วางอยู่ตรงนั้นมีแค่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนกับผ้าห่ม
ทั้งสองเดินไปตามทางเดินมุ่งหน้าสู่ห้องน้ำ
ซ่งซิ่วฟางมองทั้งคู่เดินไปด้วยกัน จู่ ๆ ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกถึงวิกฤตอย่างรุนแรง
อึดอัดราวกับถูกเล็บแมวข่วน
«อวี้จู! อวี้จู!» เธอร้องเรียกเย่อวี้จูอย่างร้อนใจ
เย่อวี้จูไม่คิดจะสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ทำราวกับเสียงเรียกของอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ
ซ่งซิ่วฟางร้อนใจแทบตาย อยากลุกออกไปหาเย่อวี้จูเพื่อพูดด้วย
แต่เธอนั่งอยู่ตรงกลางที่นั่ง คนที่นั่งทั้งสองข้างหลับเป็นตาย เธอจึงออกไปไม่ได้
ทำได้เพียงมองเย่อวี้จูกับหยางลี่ลี่เดินผ่านหน้าไป
«อวี้จู เมื่อกี้ใครเหรอ เธอรู้จักด้วยเหรอ» หยางลี่ลี่ถามอย่างสงสัย
เย่อวี้จูไม่มีสีหน้าอะไร «อืม รู้จัก แต่ไม่สนิท»
หยางลี่ลี่เข้าใจในทันทีว่าทั้งคู่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน
เมื่อครู่เธอเหลือบมองหญิงสาวคนนั้น ดวงตาเล็ก ๆ มีแววเจ้าเล่ห์
ดูแล้วไม่น่าจะเป็นคนดีอะไร
เธอนึกถึงคำที่แม่กำชับไว้ก่อนออกจากบ้าน
«ออกไปข้างนอก อย่าไปคบหากับคนที่ตัวเองไม่ชอบ»
«เวลาอยู่กับคนอื่น ต้องรู้จักดูคนให้ดี»
เธอรีบพูดขึ้นว่า «ไม่สนิทก็ไม่ต้องไปสุงสิงด้วยมากหรอก»
เย่อวี้จูยิ้ม «เธอพูดถูก»
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มให้กัน
ยิ่งเข้าใกล้ห้องน้ำ กลิ่นฉุนก็ยิ่งแรงขึ้น
เย่อวี้จูปิดปากปิดจมูกแน่น รู้สึกว่าถูกกลิ่นรมจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
คุณพระช่วย!
กลิ่นนี้แรงเกินไปแล้ว!
อยากอ้วกจัง!
แหวะ!
เธอใช้ความอดทนทั้งหมดที่มีข่มความรู้สึกคลื่นเหียนในอกเอาไว้
«อวี้จู เธอเข้าไปก่อนนะ ฉันรออยู่ข้างนอก»
เย่อวี้จูไม่มีเวลามาเกรงใจแล้ว «ได้»
ทันทีที่เธอเข้าไปในห้องน้ำ ก็มาโผล่ในห้องน้ำของห้องชุดขนาดใหญ่ มีเพียงห้องน้ำที่นี่เท่านั้นที่เธอใช้ได้อย่างสบายใจ
เธอทำธุระเสร็จอย่างรวดเร็วแล้วออกมา ให้หยางลี่ลี่เข้าไปต่อ
เมื่อกลับมาที่นั่ง เย่อวี้จูพิงหน้าต่าง มองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย
น่าเบื่อจริง ๆ แต่เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นไม่ได้
สุดท้ายจึงหลับตาลง ปล่อยจิตไปยังห้องชุดขนาดใหญ่ เอนกายบนโซฟาดูโทรทัศน์ รายการวาไรตี้คราวก่อนยังดูไม่จบเลย
หยางลี่ลี่เห็นเธอหลับตา ก็คิดว่าเธอเหนื่อยและอยากพักผ่อน
ตัวเธอเองยังนอนไม่หลับไปอีกพักใหญ่ จึงหยิบหนังสือคำคมออกมาจากกระเป๋าอ่าน
เย่อวี้จูดูรายการวาไรตี้ในห้องชุดขนาดใหญ่ไปครึ่งตอน แล้วก็หลับไปจริง ๆ
เธอตื่นขึ้นมาอีกทีก่อนมื้อเย็นไม่นาน
ขณะที่เธอหาวพร้อมยืดเส้นยืดสาย เหลียงเหว่ยก็ถือปิ่นโตเดินเข้ามา
เหลียงเหว่ยมองเธอแวบหนึ่ง หลังเพิ่งตื่น ใบหน้าของเธอมีเลือดฝาด ดูท่าทางสดชื่นดี
ดูจากท่าทางแล้ว ครอบครัวคงเลี้ยงดูเธอมาอย่างทะนุถนอม สภาพแวดล้อมกับอากาศบนรถไฟก็ไม่ดี เขานึกว่าเธอคงซึมไปแล้ว
เขาเตรียมคำพูดไว้ปลอบให้เธออดทนอีกหน่อย หากไม่ไหวจริง ๆ ก็จะพาไปเบียดพักตรงเขตพักผ่อนของพนักงานฝั่งเขา
แต่ทำแบบนั้นคงสะดุดตาเกินไปหน่อย
ตอนนี้แบบนี้ก็ดีแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเธอถูกตามใจอยู่บ้าง แต่ปรับตัวเก่งไม่น้อย
พูดตามตรง นั่งรถไฟมาทั้งวัน เย่อวี้จูก็ปวดเมื่อยไปทั้งเอวทั้งหลัง แต่ยังพอทนไหว
พอเห็นเหลียงเหว่ยเดินมา เธอก็ยิ้มหวาน «สหายเหลียง»
เหลียงเหว่วยื่นปิ่นโตให้เธอ น้ำเสียงนุ่มนวล «สหายเย่ ผมอายุเท่าเริ่นโจว เรียกผมว่าพี่เหลียงก็ได้»
สายตาที่เขามองเย่อวี้จูเหมือนกำลังมองน้องสาวในครอบครัว
«ได้ค่ะ พี่เหลียง»
เย่อวี้จูเป็นคนร่าเริง เธอพูดต่อว่า «พี่เหลียง ไม่ต้องเรียกฉันว่าสหายเย่หรอก เรียกอวี้จูก็ได้»
เธอคิดว่าถ้าวันหน้าได้กลับจากที่นั่นมายังเซี่ยงไฮ้อีก ก็คงมีโอกาสได้พบเขาอีก
มีคนรู้จักเพิ่มบนรถไฟก็เป็นเรื่องดี
เหลียงเหว่ยยิ้ม «ได้ อวี้จู ค่อย ๆ กินนะ เดี๋ยวผมค่อยมาใหม่»
«ค่ะ ขอบคุณนะคะ»
เย่อวี้จูเปิดปิ่นโตดู มื้อเย็นมีหมูตุ๋นซีอิ๊วกับกะหล่ำปลีผัดไฟแรง
ทันทีที่เปิดออก กลิ่นหอมก็ทำเอาคนทั้งตู้รถไฟเคลิ้มไปอีกครั้ง
หมูตุ๋นซีอิ๊วเชียวนะ!
ครอบครัวทั่วไปเดือนหนึ่งยังไม่ได้กินหมูตุ๋นซีอิ๊วสักครั้ง
ปัญญาชนลงชนบทที่มีฐานะหน่อยก็กินหมั่นโถว ซาลาเปา หรือเกี๊ยว พวกนี้ยังนับเป็นธัญพืชขัดสี กินแล้วสบายท้องกว่า
ส่วนคนอย่างซ่งซิ่วฟางที่กินแผ่นแป้งดำ น้ำลายคงแทบไหลจนหนอนในท้องจะไต่ขึ้นมาแล้ว
เย่อวี้จูกวาดตามองไปรอบ ๆ เก็บสีหน้าของทุกคนไว้หมด
เธอไม่กลัวคนอื่นรู้ว่าฐานะทางบ้านดี ถึงตอนนั้นเธอกินของดี ๆ คนอื่นก็คงคิดว่าครอบครัวส่งมาให้
ฐานะของเธอไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวจนเกินไป พ่อแม่เป็นชนชั้นแรงงานผู้ทรงเกียรติ แถมยังเป็นเจ้าหน้าที่ด้วย
อารองกับพี่ชายคนโตก็เป็นทหาร
ยุคนี้ทหารเป็นอาชีพที่น่าภาคภูมิใจที่สุด
เธอเองก็นับเป็นญาติทหาร
พื้นเพทางชนชั้นของครอบครัวไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย
ภายใต้เงื่อนไขที่มีจำกัด การทำให้ตัวเองอยู่สบายขึ้นบ้างก็เป็นเรื่องสมควร
เธอสังเกตเห็นว่าหยางลี่ลี่ที่นั่งข้าง ๆ กลืนน้ำลายอีกแล้ว
จะโทษเธอก็ไม่ได้ หมูตุ๋นซีอิ๊วหอมจริง ๆ
กลิ่นหอมวนเวียนอยู่ตรงปลายจมูกไม่หยุด
แม้แต่ปัญญาชนหนุ่มหลายคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามยังอดใจไม่ไหวไม่ใช่หรือ ทุกคนแทะหมั่นโถวพลางกรอกน้ำลงคออย่างไม่หยุด
แต่ถึงหยางลี่ลี่จะอยากกินแค่ไหน เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากขอลองชิม
เพราะนี่เป็นเนื้อสัตว์ ครอบครัวของอวี้จูเตรียมมาให้เธอ
เย่อวี้จูเองก็ไม่ได้คิดจะแบ่งให้หยางลี่ลี่
ก่อนหน้านี้ที่ให้ลูกอมนมก็เพราะหยางลี่ลี่ให้ลูกอมรสผลไม้แก่เธอก่อน
ถ้าแบ่งหมูตุ๋นซีอิ๊วให้อีก แล้วคนอื่นมาขอจากเธอด้วยจะทำยังไงล่ะ?
ตกกลางคืน
เย่อวี้จูอาศัยจังหวะที่ไปห้องน้ำกับหยางลี่ลี่ ล้างหน้าแปรงฟันในห้องชุดขนาดใหญ่ ถือว่าได้ชำระล้างร่างกายแล้ว
เสียงรถไฟกระทบล้อดังครืดคราดวนเวียนอยู่ข้างหูไม่หยุด
เย่อวี้จูคิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับ แต่ไม่นานก็หลับไป
ช่วงเช้ามืด
ตู้รถไฟข้าง ๆ เกิดเสียงเอะอะดังลั่น
ได้ยินใครบางคนร้องตะโกนเสียงดังว่า «จับขโมย! จับขโมย! ใครก็ได้มาช่วยที!»
ผู้คนในตู้รถไฟใกล้ ๆ หลายตู้ต่างสะดุ้งตื่นกันหมด
ในตู้รถไฟพลันเริ่มอึกทึกวุ่นวายขึ้นมา