ประโยคที่เฉิงกังเพิ่งพูดว่า “แยกครัว” ทุกคนในจุดพักของปัญญาชนลงชนบทต่างก็ได้ยิน
พวกเขามองของดี ๆ ที่วางอยู่บนพื้น แล้วนึกถึงภูมิหลังครอบครัวของเย่อวี้จู
เธอจะแยกออกไปกินอยู่ต่างหากก็เป็นเรื่องปกติ
บางครั้งความแตกต่างก็ห่างกันเกินไป จนต่อให้อิจฉาก็อิจฉาไม่ลง
หยางลี่ลี่เดินเข้ามาหา ใบหน้ามีรอยยิ้มสนิทสนม “อวี้จู ถ้าเธอจะแยกเตา ต้องการให้ฉันช่วยอะไรก็บอกได้เลย ไม่ต้องเกรงใจนะ”
เย่อวี้จูยิ้ม “ฉันคุยกับลุงหัวหน้าหน่วยใหญ่ไว้แล้ว เขาบอกว่าหลังเลิกงานตอนบ่ายจะหาคนมาช่วยทำให้”
“ไม่ต้องห่วงนะ ถ้ามีอะไรที่ต้องให้เธอช่วย ฉันไม่เกรงใจแน่”
หยางลี่ลี่คล้องแขนเธอ “งั้นก็ดีเลย”
เธอไม่ได้คิดจะแยกครัว อย่างแรกเลยคือเธอไม่มีเงินพอจะซื้อหม้อเหล็กสักใบ
อีกอย่าง เธอก็ไม่กล้าหน้าด้านขอร่วมวงกินกับอวี้จู
ถึงฐานะของเธอจะดีกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับอวี้จูแล้วก็ยังต่างกันมาก
ถ้าพวกเธอกินอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ คนที่เสียเปรียบก็ต้องเป็นอวี้จูแน่
ถึงอวี้จูจะไม่พูดอะไร เธอเองก็คงรู้สึกไม่สบายใจ
เธอไม่อยากเสียเพื่อนดี ๆ อย่างอวี้จูไป
ยิ่งไปกว่านั้น ที่บ้านเธอก็ทำงานบ้านอยู่เป็นประจำ เธอหาแต้มแรงงานได้ ถึงอยู่ชนบทก็ใช้ชีวิตได้ดี
“ผมด้วยครับ คุณเย่” หลี่เจี้ยนหัวพูดพร้อมรอยยิ้มเปิดเผย
ฐานะทางการเงินของเขาพอจะแยกกินอยู่ได้ แต่ติดตรงที่ทำกับข้าวไม่เป็น
“พวกเราก็ด้วยครับ คุณเย่ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย”
นอกจากซ่งซิ่วฟางแล้ว ปัญญาชนลงชนบททั้งหน้าใหม่และรุ่นเก่าในลานบ้านต่างก็แสดงท่าทีพร้อมช่วย
เย่อวี้จูมองพวกเขา ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านหัวใจ
ก่อนมา เธอก็เคยกังวลว่าจะเจอคนที่เข้ากันยากหรือเปล่า
จะต้องใช้ชีวิตเหมือนละครแย่งชิงในวังทุกวันไหม
แต่เท่าที่เห็นตอนนี้ ทุกอย่างก็ยังดีอยู่