ไปทำไร่ชนบทหรือ? นายทหารใหญ่พาไปอยู่ค่ายด้วย

ตอนที่ 14 แยกครัว

7 นาที· 1.7K คำ

ประโยคที่เฉิงกังเพิ่งพูดว่า “แยกครัว” ทุกคนในจุดพักของปัญญาชนลงชนบทต่างก็ได้ยิน

พวกเขามองของดี ๆ ที่วางอยู่บนพื้น แล้วนึกถึงภูมิหลังครอบครัวของเย่อวี้จู

เธอจะแยกออกไปกินอยู่ต่างหากก็เป็นเรื่องปกติ

บางครั้งความแตกต่างก็ห่างกันเกินไป จนต่อให้อิจฉาก็อิจฉาไม่ลง

หยางลี่ลี่เดินเข้ามาหา ใบหน้ามีรอยยิ้มสนิทสนม “อวี้จู ถ้าเธอจะแยกเตา ต้องการให้ฉันช่วยอะไรก็บอกได้เลย ไม่ต้องเกรงใจนะ”

เย่อวี้จูยิ้ม “ฉันคุยกับลุงหัวหน้าหน่วยใหญ่ไว้แล้ว เขาบอกว่าหลังเลิกงานตอนบ่ายจะหาคนมาช่วยทำให้”

“ไม่ต้องห่วงนะ ถ้ามีอะไรที่ต้องให้เธอช่วย ฉันไม่เกรงใจแน่”

หยางลี่ลี่คล้องแขนเธอ “งั้นก็ดีเลย”

เธอไม่ได้คิดจะแยกครัว อย่างแรกเลยคือเธอไม่มีเงินพอจะซื้อหม้อเหล็กสักใบ

อีกอย่าง เธอก็ไม่กล้าหน้าด้านขอร่วมวงกินกับอวี้จู

ถึงฐานะของเธอจะดีกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับอวี้จูแล้วก็ยังต่างกันมาก

ถ้าพวกเธอกินอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ คนที่เสียเปรียบก็ต้องเป็นอวี้จูแน่

ถึงอวี้จูจะไม่พูดอะไร เธอเองก็คงรู้สึกไม่สบายใจ

เธอไม่อยากเสียเพื่อนดี ๆ อย่างอวี้จูไป

ยิ่งไปกว่านั้น ที่บ้านเธอก็ทำงานบ้านอยู่เป็นประจำ เธอหาแต้มแรงงานได้ ถึงอยู่ชนบทก็ใช้ชีวิตได้ดี

“ผมด้วยครับ คุณเย่” หลี่เจี้ยนหัวพูดพร้อมรอยยิ้มเปิดเผย

ฐานะทางการเงินของเขาพอจะแยกกินอยู่ได้ แต่ติดตรงที่ทำกับข้าวไม่เป็น

“พวกเราก็ด้วยครับ คุณเย่ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย”

นอกจากซ่งซิ่วฟางแล้ว ปัญญาชนลงชนบททั้งหน้าใหม่และรุ่นเก่าในลานบ้านต่างก็แสดงท่าทีพร้อมช่วย

เย่อวี้จูมองพวกเขา ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านหัวใจ

ก่อนมา เธอก็เคยกังวลว่าจะเจอคนที่เข้ากันยากหรือเปล่า

จะต้องใช้ชีวิตเหมือนละครแย่งชิงในวังทุกวันไหม

แต่เท่าที่เห็นตอนนี้ ทุกอย่างก็ยังดีอยู่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป