หลังจากพวกเขาออกไปแล้ว
เย่ อวี้จูถือไม้กวาดกับผ้าขี้ริ้ว ทำความสะอาดฝุ่นในห้องจนหมดจด
มองประตูหลังที่เพิ่งทำเสร็จใหม่เอี่ยมแล้ว เธอก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เธอปิดประตูให้เรียบร้อย ก่อนจะตรงไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องชุดขนาดใหญ่ในมิติส่วนตัว
ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็กลับมาเปิดผ้าหยาบที่คลุมเตียงเตาออก ปูผ้าห่ม แล้วเข้านอน
ก่อนที่พวกเขาจะมา เธอม้วนผ้าห่มกับของอื่น ๆ เก็บไว้เรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็เอาผ้าหยาบผืนหนึ่งมาคลุมไว้กันฝุ่น
พรุ่งนี้ต้องเริ่มทำงานแล้ว คืนนี้จึงต้องพักผ่อนให้เต็มที่
เช้าวันต่อมา เย่ อวี้จูตื่นขึ้นเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น
เริ่มงานตอนหกโมงครึ่ง แต่เธอตื่นตั้งแต่ตีห้าครึ่ง
เธอหยิบเสื้อผ้าสำหรับทำงานที่แม่เย่ตัดเย็บให้จากตู้เสื้อผ้ามาเปลี่ยน
เท้าก็สวมรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อคู่ใหม่เอี่ยม
เธอเสียดายเกินกว่าจะใส่รองเท้าหนังหรือรองเท้ากีฬาไปทำงานในไร่ แถมยังไม่สะดวกอีกด้วย
เธอหวีผมแล้วถักเป็นเปียสองข้าง
จากนั้นก็ถือกะละมังเคลือบที่ใส่ผ้าขนหนู กระบอกเคลือบ และแปรงสีฟัน เปิดประตูออกไปล้างหน้าแปรงฟัน
ทันทีที่ออกมา เธอก็สบตากับจี้เหยียนที่เปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามพอดี
เมื่อเห็นเธอ แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตาของจี้เหยียน
เขาคิดว่าเช้าขนาดนี้เธอคงตื่นไม่ไหว
ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปคนละทาง
“อ้าว อวี้จู ตื่นแล้วเหรอ ฉันกำลังจะไปเรียกเธออยู่พอดี” เสียงหยางลี่ลี่ดังมาจากด้านข้าง
เย่ อวี้จูหันไปหาเธอ รอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้า “ก่อนนอนเมื่อคืนฉันยังจำได้ว่าวันนี้ต้องไปทำงาน เลยตื่นขึ้นมาเองน่ะ”