พอพูดจบ ทุกคนก็พากันมองซ่งซิ่วฟางตั้งแต่หัวจรดเท้า
เสื้อผ้าของเธอซักจนสีซีด กางเกงก็ปะชุน แถมห่อผ้ายังขาดเป็นรู
มองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่เป็นเพื่อนสนิทกับปัญญาชนเย่เลยสักนิด
บางทีปัญญาชนหลี่อาจพูดถูกก็ได้!
เย่อวี้จูเหลือบมองหลี่เจี้ยนหัว ก่อนยกนิ้วโป้งให้เขาในใจเงียบ ๆ
พี่ชาย ในที่สุดนายก็พูดอะไรที่มีประโยชน์ออกมาสักที!
สายตาดูแคลนของทุกคนทำให้ซ่งซิ่วฟางรู้สึกราวกับมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง เธอกำชายเสื้อที่ซีดจางไว้แน่น
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทำไมเย่อวี้จูถึงไม่ช่วยพูดแทนเธอแล้วล่ะ?
เมื่อเดือนกว่า ๆ ก่อน เธอยังหลอกให้เย่อวี้จูลงชนบทมาด้วยกันได้อยู่เลย!
เมื่อห้าวันก่อน ทั้งคู่ยังพูดกันอยู่เลยว่าพอลงชนบทแล้วจะคอยช่วยเหลือกัน!
แล้วตอนนี้ทำไมถึงเปลี่ยนไปล่ะ?
เธอก็ไม่ได้คิดจะใช้เงินกับคูปอง รวมถึงของกินของใช้ของเย่อวี้จูจนหมดเสียหน่อย แค่หยิบมาใช้ส่วนหนึ่ง แล้วแบ่งส่งกลับไปให้ทางบ้านบ้างเท่านั้นเอง
ของแค่นี้สำหรับตระกูลเย่แล้วไม่นับเป็นอะไรเลยด้วยซ้ำ!
ทำไมถึงขี้เหนียวขนาดนี้นะ!
“เอะอะอะไรกัน! นั่งให้เรียบร้อย รถกำลังจะออกแล้ว!”
เจ้าหน้าที่ที่มารับพวกเขาเดินเข้ามาจากด้านหลัง น้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก
ปัญญาชนกลุ่มนี้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริง ๆ ยังไปไม่ถึงก็เอาแต่ทะเลาะกันจ้อกแจ้ก!
พอลงชนบทไปแล้ว ได้ใช้แรงงานสักเดือนสองเดือนก็จะรู้เองว่าลำบากแค่ไหน!
ในรถเงียบลงทันที
ซ่งซิ่วฟางเองก็หาที่นั่งใกล้ ๆ ลงนั่ง
คนที่นั่งข้างเธอกอดห่อผ้าของตัวเองไว้แน่น แถมยังขยับหนีไปไกล ราวกับกลัวว่าเธอจะเข้ามาเกาะติด