ซ่งซิ่วฟางมองรถเทียมลาแล้วคิดในใจว่า มีรถเทียมลาแท้ ๆ แต่ไม่ให้พวกเธอนั่ง ยังจะให้เดินอีก สมองมีปัญหาหรือไง
เธอมองคนข้างหน้า เห็นว่าทุกคนต่างเงียบกันหมด
หลังจากเจอเรื่องบนรถมา เธอก็รู้ว่าตอนนี้ถ้าเปิดปากพูดคงไม่ได้เรื่องดีแน่
เธอคิดว่าถ้ามีใครสักคนเริ่มพูดก่อนก็คงดี เธอจะได้เดินตามไปเก็บผลประโยชน์ทีหลัง
โจวหม่านชางเดินไปพลางสังเกตกลุ่มหนุ่มสาวปัญญาชนลงชนบทเหล่านี้ไปพลาง
เขาพบว่าถึงพวกเขาจะเดินกันอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังอดทนเดินต่อ
โดยเฉพาะสาวน้อยคนนั้นที่มีใบหน้าขาวผ่องและหน้าตาสวยมาก
ดูยังไงก็เป็นเด็กที่ถูกครอบครัวตามใจจนโต
เขาคิดว่าเธอคงทนไม่ไหวในไม่ช้า แล้วร้องขอนั่งรถ
ไม่คิดเลยว่าเธอจะเดินเก่งขนาดนี้ ในใจจึงรู้สึกดีกับเย่อวี้จูขึ้นไม่น้อย
เขาหยิบนาฬิกาพกเรือนสวยที่แขวนอยู่หน้าอกออกมาดู ก่อนจะเก็บกลับเข้าอกอย่างระมัดระวัง
“หยุด”
โจวหงเหว่ยหยุดรถเทียมลาแล้วมองเขา “พ่อ มีอะไรเหรอ?”
เย่อวี้จูกับคนอื่น ๆ ต่างก็มองเขาเช่นกัน
โจวหม่านชางเหน็บถุงกล้องยาสูบไว้ตรงเอวด้านหลัง ใบหน้าคล้ำดำไร้สีหน้า “เดินต่อไปแบบนี้ฟ้าก็มืดพอดี ให้ผู้หญิงขึ้นรถไปนั่ง ส่วนผู้ชายเดินตามมา เดินให้เร็วหน่อย”
สิ้นเสียง ซ่งซิ่วฟางก็พุ่งไปถึงหน้ารถเทียมลาในพริบตา แล้วรีบปีนขึ้นไปทันที
เธอกลัวว่าจะไม่มีที่นั่ง
โจวหม่านชางขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปมองเย่อวี้จูกับหยางลี่ลี่ “พวกเธอสองคนก็ขึ้นไปด้วย”
เย่อวี้จูพยักหน้าให้โจวหม่านชาง “ขอบคุณค่ะ ลุงหัวหน้าหน่วย”