หลังกินข้าวเสร็จ
จี้เหยียนไปจุดเตียงเตาในห้องของเขา
“พี่ใหญ่ ลาพักได้กี่วันเหรอ?” เย่ อวี้จูถาม
“ครึ่งเดือน”
“ดีจัง งั้นพี่นอนกับอาเหยียนได้ไหม?”
“หรือไม่ก็ให้ฉันไปคุยกับปัญญาชนลงชนบทแซ่มา ให้พี่ไปเบียดนอนกับพวกผู้ชายก็ได้”
เย่อวี้จิ่นโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ฉันนอนกับเขาก็ได้”
จะได้สังเกตนิสัยการใช้ชีวิตของจี้เหยียนด้วย
คนตระกูลเย่ต่างมีนิสัยการใช้ชีวิตที่ดี
ถ้าอยากเป็นคนในครอบครัวนี้ นี่คือก้าวแรก
“ได้เลย”
จี้เหยียนก่อไฟในเตียงเตาเสร็จ ก็กลับมาหิ้วสัมภาระของเย่อวี้จิ่นไปที่ห้องของตัวเอง
เย่อวี้จิ่นเดินตามเข้าไปด้วย
ทันทีที่เข้าห้อง เขาก็สูดจมูกดมกลิ่นในห้อง
จี้เหยียนก้มหน้ากลั้นยิ้ม สมกับเป็นพี่น้องกันจริง ๆ
เข้ามาปุ๊บก็ทำอย่างเดียวกันเป๊ะ
เย่อวี้จิ่นดมดูแล้ว ไม่มีกลิ่นแปลก ๆ สักเท่าไร กลิ่นดีกว่าหอพักในค่ายทหารของพวกเขามาก
ตอนเพิ่งเริ่มเป็นทหาร เขาต้องใช้เวลาครึ่งเดือนกว่าจะชินกับกลิ่นในหอพัก
ตอนนั้นเขายังเป็นทหารชั้นผู้น้อย ในหอพักมีคนอยู่เยอะ
เขาเป็นคนรักความสะอาด แต่คนที่ไม่รักความสะอาดก็มีไม่น้อย
ทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นเหม็นสารพัดปนกันไปหมด
กลิ่นนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย
ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว
เขาแอบให้คะแนนจี้เหยียนเพิ่มในใจ
จี้เหยียนหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งออกมาจากตู้ “พี่ใหญ่ ผ้าห่มผืนนี้สะอาด กลางคืนใช้ผืนนี้นะ”
เตียงเตากว้างพอให้ผู้ชายสองคนนอนสบาย ๆ
แต่เขาไม่ชินกับการใช้ผ้าห่มผืนเดียวร่วมกับคนอื่น