จี้เหยียนเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “ผมชื่อจี้เหยียน ปีนี้อายุ 23 ปี เป็นคนเมืองหลวง ที่บ้านมีปู่ย่ากับพ่อแม่ แล้วก็พี่ชายสองคนและพี่สะใภ้ ผมมาลงชนบทที่หน่วยใหญ่ซิงวั่งเมื่อฤดูหนาวปีที่แล้ว ตอนนี้เป็นแฟนของจูจูครับ”
เย่อวี้จูรีบพูดต่อ “ใช่ค่ะ ตอนนี้อาเหยียนเป็นแฟนฉัน ตั้งแต่ฉันลงชนบท อาเหยียนก็คอยช่วยเหลือมาตลอด พอคบกันได้ประมาณเดือนหนึ่ง เราก็ตกลงคบกันค่ะ”
ทั้งคู่รีบเล่าทุกอย่างจนหมด
“พ่อแม่รู้หรือยัง?”
เย่อวี้จูรีบก้มหน้าลง พึมพำเสียงเบา “ยังค่ะ กลัวพวกท่านเป็นห่วง ฉันก็เลยไม่ได้บอก”
เย่อวี้จิ่นมองน้องสาวตัวเอง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
“ยังรู้ด้วยเหรอว่าพวกท่านจะเป็นห่วง?”
“ที่บ้านให้เธอลงชนบทก็เพราะไม่มีทางเลือก เพื่อหลบกระแสในช่วงนี้”
“แต่เธอดันเพิ่งลงชนบทก็หาแฟนให้ตัวเองได้แล้ว”
“ถ้าพ่อแม่รู้เข้า ไม่รู้จะเป็นห่วงขนาดไหน!”
ตอนนี้เย่อวี้จิ่นไม่สนแล้วว่าจี้เหยียนเป็นคนที่เขาชื่นชม
ไม่ว่าใครก็ห้ามมาพรากน้องสาวเขาไปทั้งนั้น
แถมยังอายุมากกว่าน้องตั้งเยอะ
ตาแก่คนหนึ่งชัด ๆ!
เย่อวี้จูพูดไม่ออก สีหน้าดูน่าสงสารจับใจ
เธอรู้ว่าเรื่องนี้เธอเป็นฝ่ายผิด
เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดยังไงนี่นา!
ก็พรหมลิขิตมาถึงแล้ว จะห้ามกันได้ยังไงล่ะ!
จี้เหยียนเห็นท่าทางน่าสงสารของแฟน ก็รีบเบี่ยงความโกรธมาที่ตัวเอง
“พี่ใหญ่ จูจูยังเด็ก ไม่รู้อะไรเลย เป็นผมเองที่ตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น แล้วขอให้เธอรับผมเป็นแฟนครับ”
“ผมบอกคนที่บ้านแล้วว่าผมมีแฟน พวกเขารู้เรื่องจูจูแล้ว ทุกคนดีใจมากครับ”