“เวยเวยตื่นพลังเวทมนตร์แล้วเหรอ? ได้รับจดหมายตอบรับหรือยัง?!” เสิ่นฟางตาเป็นประกาย “แม่ยื่นเรื่องเกษียณก่อนกำหนดได้แล้วนะ ลูกจะไปรายงานตัวเมื่อไหร่ แม่กับพ่อจะไปส่งลูกเข้าเรียนเอง!”
“ใช่ ๆ พ่อว่างอยู่ ลูกจะไปเรียนโรงเรียนเวทมนตร์ที่ไหน? อังกฤษหรืออเมริกานั่นน่ะ? ต้องแลกเงินตราต่างประเทศเตรียมไว้ก่อนหรือเปล่า!” ถังซานไหลลูบคลำเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารที่ถูกรีเซ็ตกลับสู่สภาพโรงงานด้วยความพิศวง พอได้เห็นกับตา เขาก็เชื่อสนิทใจแล้วว่าลูกสาวกลายเป็นนักเวท ในหัวเริ่มไล่เรียงเส้นสายที่พอจะใช้ได้
ธุรกิจของครอบครัวถูกกฎหมายมาโดยตลอด พวกเขาไม่เคยซื้อทรัพย์สินในต่างประเทศ เพราะกลัวถูกตรวจสอบและถูกสงสัยว่ายักย้ายทรัพย์สินอย่างผิดกฎหมาย เงินตราต่างประเทศที่เก็บไว้จึงมีไม่มาก ไม่รู้ว่าจะแลกเงินฉุกเฉินทันหรือเปล่า แล้วโรงเรียนเวทมนตร์มีช่องทางแลกเงินไหมนะ?
เสิ่นเวยหัวเราะคิกคัก เอื้อมมือไปจับมือพ่อกับแม่ไว้ แม้จะอยู่ในห้องปลอดภัย แต่เธอก็ยังลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว แล้วเล่าเรื่องเกมอุบัติขึ้นให้ทั้งคู่ฟังคร่าว ๆ
“นี่... สังคมกำลังจะวุ่นวายแล้วสินะ” ถังซานไหลขมวดคิ้ว “ลูกเล่นเกมนี้แล้วจะเป็นอันตรายถึงชีวิตหรือเปล่า?”
พอได้ยินว่ามีอันตรายถึงชีวิต เสิ่นฟางก็ร้อนใจขึ้นมา “แล้วจะทำยังไงดี ทำไมถึงอันตรายถึงชีวิตได้ล่ะ? ออกจากเกมได้ไหม?”
เสิ่นเวยโอบไหล่แม่ไว้ “หนูโชคดีมาก ไม่มีทางเป็นอันตรายถึงชีวิตแน่นอน หนูรักชีวิตตัวเองมาก เรื่องเสี่ยง ๆ หนูจะหลีกเลี่ยงให้หมด แม่วางใจได้”
เธอลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานใครกันที่วู่วามลงมือฆ่าคนอย่างเลือดร้อน
“ทั่วโลกมีทั้งหมด 197 ประเทศ ผู้เล่นมีไม่ถึง 14,000 คน ถึงประเทศเราจะมีประชากรมากที่สุดประเทศหนึ่ง แต่ประชากร 1,405 ล้านคนก็คิดเป็น 17.2% ของประชากรโลก คำนวณตามสัดส่วนแล้ว ประเทศเราน่าจะมีผู้เล่นมากกว่า 2,000 คน ไม่น้อยเลย รัฐบาลต้องมีปฏิกิริยาแน่”