ยังมีเรื่องน่ายินดีเกินคาดอีกด้วย!
เสิ่นเวยตื่นเต้นจนลุกพรวดขึ้นยืน ชูมือทั้งสองข้างแล้วร้องเฮลั่น “ขอบคุณระบบ!”
“มีเรื่องดีอะไรเหรอ?” เสิ่นฟางรีบถาม
เสิ่นเวยเล่ารางวัลชั่วคราวจากระบบให้แม่ฟัง แล้วยังวิเคราะห์อย่างจริงจังว่า “ระบบได้ยินข้อตกลงที่ฉันคุยกับผู้เล่นคนอื่น แล้วสร้างสัญญาขึ้นมาได้โดยตรง แถมยังหักเงินจากบัญชีธนาคารของฉันได้เอง และยังรับรู้ความคิดในใจของฉันแล้วตอบสนองได้อีก...”
เสิ่นฟางฟังไปพยักหน้าไป “หรือว่าระบบจะเป็นเทพเซียนจากสวรรค์?”
เสิ่นเวยหลุดหัวเราะ แม้ข้อสันนิษฐานของเธอจะไม่ใช่แบบนั้น แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
“งั้นเราตั้งแท่นบูชาไว้ที่บ้านดีไหม ว่าง ๆ ก็ไหว้ด้วยความศรัทธาสักหน่อย?” พูดจบเสิ่นฟางก็ไม่รอให้ลูกสาวตอบ เพราะคิดเอาเองว่าน่าจะเข้าท่า แล้วเริ่มหาที่ตั้งแท่นบูชาทั่วบ้าน
เธอไม่ได้บอกลูกตรง ๆ ถึงความกังวลในใจ เมื่อเห็นเสิ่นเวยต่อกรกับผู้เล่นคนอื่น เด็กหญิงที่เคยตรงไปตรงมาและไม่คิดอะไรซับซ้อน หลังจากผ่านความตายของเพื่อนสนิทและใช้เวลาหนึ่งปีตกผลึกความรู้สึก ก็เหมือนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่คิดรอบคอบและละเอียดถี่ถ้วนแล้ว
การเติบโตเช่นนี้ทำให้คนเป็นแม่ปลื้มใจ ขณะเดียวกันก็ปวดใจ
สัญชาตญาณบอกเธอว่าลูกมีเรื่องใหญ่ซ่อนอยู่ในใจ แต่ตอนนี้เธอยังช่วยอะไรไม่ได้
เมื่อคิดไม่ตก ก็ต้องพึ่งศาสตร์ลี้ลับ
เสิ่นฟางหาที่เหมาะ ๆ บนชั้นวางของข้างเครื่องชงกาแฟในห้องอาหารได้ เธอเก็บของบนชั้นบนสุดออกจนหมด วางส้มที่หั่นไว้แล้วกองหนึ่ง จากนั้นล้างที่ล้างพู่กันรูปดอกบัวซึ่งเสิ่นเวยใช้ล้างพู่กันวาดภาพจนสะอาด ที่บ้านไม่มีขี้เถ้าธูป มีแต่กากกาแฟ เธอจึงใช้กากกาแฟเติมลงในที่ล้างพู่กันจนเกือบครึ่ง แล้วปักธูปขอพรสามดอกลงไป
แน่นอนว่าที่บ้านไม่มีเทียนธูปแบบในวัด ธูปขอพรทั้งสามดอกจึงใช้ธูปหอมแทน