เกาเทียนอวี่คุยกับหานชิงโหรวและหลินรั่วซีต่ออีกพักใหญ่!
พอข้าวสุก เขาถึงกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง!
กินข้าวไปอีกหม้อ เกาเทียนอวี่ถึงรู้สึกว่าความหิวในท้องบรรเทาลงมาก!
แต่พอกินอิ่ม ความง่วงก็จู่โจมเข้ามาอีกระลอก เขาลูบท้องแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง นอนต่อทันที!
ผ่านไปอีกวัน เกาเทียนอวี่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้อาการของเขาดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก!
เขารู้สึกว่าบาดแผลกำลังค่อย ๆ สมาน คาดว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติได้แล้ว!
พอออกจากห้อง ก็เห็นหลินรั่วซีกับหานชิงโหรวเตรียมข้าวไว้เรียบร้อยแล้ว พอเห็นเขา ทั้งคู่ก็เรียกให้มานั่งกินทันที!
ในที่สุดทั้งสองก็รู้แล้วว่าเกาเทียนอวี่กินจุแค่ไหน คราวนี้จึงเตรียมอาหารไว้มากพอ พวกเธอหุงข้าวถึงสามหม้อ แถมยังต้มซุปไข่หนึ่งหม้อ และผัดเนื้อหมักเค็มไว้อีกจาน!
เกาเทียนอวี่เหลือบมองไข่ฝอยที่ลอยกระจายอยู่ในหม้อ กับเนื้อหมักเค็มที่มีอยู่เพียงน้อยนิดในจาน!
“ทำไมผัดกับข้าวมาแค่นี้ล่ะ? เนื้อหมักกับไข่หมดแล้วเหรอ?” เกาเทียนอวี่ขมวดคิ้วถาม!
“อืม! ไข่เหลือแค่สองฟองสุดท้าย ส่วนเนื้อหมักก็เหลืออีกนิดเดียว คงกินได้ถึงพรุ่งนี้เท่านั้น!”
หลินรั่วซีได้ยินเกาเทียนอวี่ถาม ก็พยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบ!