หานชิงโหรวเห็นสภาพของเกาเทียนอวี่ก็รีบชักมือกลับ สีหน้าเป็นกังวลพลางถามว่า “คุณเป็นอะไรไป ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”
“ทั้งที่รู้ว่าผมบาดเจ็บ ยังผลักผมแรงขนาดนี้? ผมว่าคุณตั้งใจชัด ๆ!” เกาเทียนอวี่พูดอย่างไม่เชื่อ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ใครใช้ให้คุณพูดจาเหลวไหลเมื่อกี้ล่ะ แถมยังมาจับโน่นแตะนี่อีก ฉันตกใจเลยเผลอ...” เมื่อเห็นสีหน้าของเกาเทียนอวี่ หานชิงโหรวก็ลนลานรีบอธิบาย
“เราสองคนก็เคยมีอะไรกันแล้วไม่ใช่หรือไง? ผมแค่กอดเอวคุณเอง จำเป็นต้องลงมือหนักขนาดนี้ไหม?”
เกาเทียนอวี่ได้ทีไม่ยอมเลิกรา ซ้ำยังฉวยโอกาสไล่ต้อนเธอต่อ
“ขอโทษ เมื่อกี้ฉันตกใจเกินไปหน่อย ฉันขอโทษคุณนะ!”
พอได้ยินคำพูดของเกาเทียนอวี่ สีหน้าหานชิงโหรวก็เผยความละอายขึ้นมาวูบหนึ่ง เมื่อครู่เธอตกใจเกินเหตุจริง ๆ จนไปโดนแผลของเขาเข้า เธอจึงไม่แก้ตัวและเอ่ยขอโทษทันที
“ถ้าขอโทษแล้วช่วยได้ จะมีตำรวจไว้ทำไม? เมื่อกี้คุณทำผมเจ็บ ต้องชดเชยให้ผมด้วย!”
เกาเทียนอวี่รู้สึกพอใจอยู่ในใจที่หานชิงโหรวขอโทษ แต่ก็ยังตั้งใจจะฉวยโอกาสเอาเปรียบเธอสักหน่อย
“คุณอยากให้ชดเชยอะไร?” หานชิงโหรวขมวดคิ้วถาม
เกาเทียนอวี่ยกมือที่พันผ้าไว้จนเหมือนมัมมี่ขึ้นช้า ๆ เชยคางของหานชิงโหรว มองริมฝีปากแดงสดของเธอแล้วพูดว่า “ให้ผมหอมทีหนึ่ง แล้วผมจะยกโทษให้!”
“ไม่ได้ ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้นะ? บาดเจ็บอยู่แท้ ๆ ยังคิดแต่จะทำเรื่องไม่ดีอีก!”