“นึกออกแล้ว ตอนที่มีเสียงกรีดร้องดังมาจากข้างล่าง ฉันเหมือนได้ยินเสียงกระจกหน้าต่างแตกด้วย!”
จังหวะนั้นเอง ลูกบ้านคนหนึ่งจากชั้น 13 ก็ส่งข้อความนี้เข้ามา
“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็แทบยืนยันได้แล้วว่า จ้าวต้าจู้ปีนออกทางหน้าต่างไปยังห้องข้าง ๆ แล้วทุบกระจกเข้าไป!”
“บ้านสองหลังอยู่ใกล้กัน ปีนผ่านหน้าต่างไปอีกฝั่งไม่ยาก ส่วนพวกเราไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกับเขา เขาจะปีนมาหาก็ไม่ง่าย”
เมื่อทุกคนได้ยินคำตอบ ต่างก็อดถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้ ผนังด้านนอกเรียบลื่น ต่อให้เป็นลิงก็ยังแทบปีนป่ายในสภาพแบบนี้ไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมนุษย์!
“แล้วถ้าเขาใช้เชือกโรยตัวลงมาล่ะ?”
จู่ ๆ ก็มีคนส่งข้อความนี้เข้ามาในกลุ่มอีกคน!
“โครม!”
ลูกบ้านที่อยู่ชั้นล่างกว่าห้องของจ้าวต้าจู้ต่างหัวปั่นกันไปหมด ในเมื่อเขาปีนไปฝั่งตรงข้ามได้ การใช้เชือกโรยตัวลงมาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!
“แล้วจะทำยังไงดี? ฉันอยู่ชั้นล่างกว่าเขาพอดี ถ้าเขาโรยตัวลงมา ฉันก็จบเห่สิ?”
“ฉันก็อยู่ชั้นล่างเหมือนกัน ร้องไห้แล้ว! ฉันจะย้ายออก ไม่กล้าอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว!”
“ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนี้ แล้วเราจะย้ายไปไหนได้? แค่ตึกแถวนี้ยังออกไปไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
“อย่างน้อยก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่แล้วรอความตาย!”
“บ้าจริง เขามีแค่คนเดียว ไม่ว่าจะเสียสติหรือกลายพันธุ์ไปแล้ว แต่ก็ยังเป็นแค่เนื้อหนังคนหนึ่ง พวกเราร่วมมือกัน ถืออาวุธเข้าไปสู้กับเขา ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะรับมือพวกเราทุกคนไหว!”