ฉวยเปลือกนอกว่าเป็นผู้ผดุงคุณธรรม แท้จริงกลับทำเรื่องฆ่าคนชิงทรัพย์!
ทั้งยังรับผู้ลี้ภัยเข้าพวกอีก มีจุดประสงค์อันใดกันแน่?
มิน่าเล่าจึงมีผู้ประสบภัยหนีตายอยู่เสมอ แต่คนที่หนีออกไปได้จริงกลับมีน้อยยิ่ง ที่แท้ก็ถูกพรรคอาภรณ์สนิมรับตัวไว้ ทั้งยังก่อร่างเป็นองค์กรอันแน่นหนา
นอกจากภัยธรรมชาติ ยังมีภัยจากน้ำมือมนุษย์อีก มิน่าเล่าสถานการณ์ภัยพิบัติจึงไม่บรรเทาลง ที่แท้ไม่ใช่เพราะจัดการไม่ดี แต่เป็นเพราะไม่คิดจัดการ ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามยถากรรม
แล้วจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขาคืออะไร?
ผู้บงการเบื้องหลังเป็นใคร?
ไป๋ฉง นายอำเภอหง และหงเหอ เจ้าหน้าที่ใหญ่แห่งเมืองหงโจว ต่างมีบทบาทเช่นไรในเรื่องนี้?
เสิ่นเยี่ยนนึกถึงองค์กรเอ็กซ์เจที่ฉวยโอกาสผงาดขึ้นในยามทุพภิกขภัย ซึ่งมีบันทึกไว้ในโลกชาติก่อน ทันใดนั้นเหงื่อเย็นก็ผุดพรายเต็มหน้าผาก
“เรื่องราวร้ายแรงแล้ว” เมิ่งเชียนกระโดดข้ามมาจากรถอีกคัน สีหน้าเคร่งขรึมดุจสายน้ำ
ความคิดของศิษย์วิถีหรูนั้นเฉียบคมเป็นพิเศษในเรื่องนี้ สิ่งที่เสิ่นเยี่ยนนึกถึง เขาก็นึกถึงเช่นกัน
ส่วนสือเฟยเสียกลับงุนงงอยู่บ้าง
นี่เกิดอะไรขึ้นอีก?
ถึงกับต้องเคร่งเครียดเพียงนี้เชียวหรือ?
“ต้องสืบให้กระจ่างโดยเร็ว มิฉะนั้นหากปล่อยให้สถานการณ์ลุกลาม สุดท้ายจะก่อเกิดจลาจลในหมู่ราษฎร หากหงโจวเกิดความปั่นป่วน ย่อมกระทบไปทั่วเต้าเตี้ยงเป่ย และเมื่อเต้าเตี้ยงเป่ยไม่มั่นคง ด่านชายแดนก็จะสั่นคลอน กองอินทรีเหินย่อมเคลื่อนไหว ผลที่ตามมาเป็นลูกโซ่ ราชวงศ์จิ้งทั้งราชวงศ์ต้องแบกรับ” เมิ่งเชียนกล่าวเสียงเบาข้างหู
เสียงนั้นแผ่วเบามาก ต่อให้พูดดังขึ้น สารถีก็ฟังไม่เข้าใจ ทว่าหากจดจำได้สักหนึ่งหรือสองประโยค แล้วนำไปกล่าวถึงยามสนทนา เมื่อเข้าหูผู้อื่น เกรงว่าจะเกิดเรื่องยุ่งยากตามมา
ความคิดแรกของเสิ่นเยี่ยนคือกราบทูล
แม้ตำแหน่งจะเป็นเพียงนายอำเภอ แต่ถึงอย่างไรก็ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งจากฝ่าบาท อีกทั้งยังมีฐานะเป็นเจ้ามรรคาอักษร เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ย่อมสามารถข้ามหงเหอ ทูลตรงต่อเบื้องพระพักตร์ได้