ประโยคเดียวทำให้ไป๋หลงเดือดดาลขึ้นมาทันที
“บังอาจนัก!”
“วางอำนาจนัก!” เสิ่นเยี่ยนหันขวับ หรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาตรวจสอบข้า?”
กล่าวจบก็ไม่เปิดโอกาสให้ไป๋หลงเอ่ยปาก แรงกดดันสายหนึ่งพลันปกคลุมร่างเขา ก่อนเสิ่นเยี่ยนจะเอ่ยออกมาเรียบ ๆ เพียงคำเดียว
“คุกเข่า”
แม้เสิ่นเยี่ยนยังฟื้นฟูพลังได้ไม่เต็มที่ ทว่าความแข็งแกร่งระดับหกก็ยังทำให้ไป๋หลงไร้กำลังต่อต้าน เขาคุกเข่าลงทันที ทว่าใบหน้ากลับเต็มไปด้วยโทสะ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาข้า...”
“ห้ามผู้น้อยล่วงเกินผู้ใหญ่” เสิ่นเยี่ยนกล่าวเรียบ ๆ
พลังพันธนาการจากวิชาอาคมทำให้ไป๋หลงหุบปากลงทันควัน เขาคุกเข่าแน่นิ่ง ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ
“ลงโทษให้เจ้าคุกเข่าอยู่ที่นี่หนึ่งชั่วยาม ห้ามลุกขึ้น” เสิ่นเยี่ยนกล่าวเรียบ ๆ
จากนั้นก็หันกลับไป ชี้ไปยังประตูเมืองอำเภอหง
“เข้าเมือง”
สิ้นเสียง คนขับรถม้าก็กระตุกแส้ สือเฟยเสียโน้มตัวลงบนหลังม้า ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี
“นายอำเภอเสิ่นช่างตรงไปตรงมา”
“ข้ามีความจริงใจในการร่วมมือเป็นอย่างยิ่ง” เสิ่นเยี่ยนกล่าว
หากก่อนหน้านี้ยังมีข้อสงสัยอยู่บ้าง นับตั้งแต่ไป๋หลงปรากฏตัวและเอ่ยประโยคแรก ความคลางแคลงในใจก็สลายไปโดยสิ้นเชิง
แม้พลังบำเพ็ญของไป๋หลงจะไม่สูงส่ง ทว่ามีบิดาเป็นนายอำเภอคอยหนุนหลัง จึงอาศัยอำนาจวางโตได้ แม้แต่ครอบครัวคหบดีท้องถิ่นอย่างสือเฟยเสีย ต่อให้มั่งคั่งเพียงใดก็ยังต่อกรกับอำนาจมิได้
“ขอบคุณนายอำเภอเสิ่น ไม่ทราบว่าเราจะออกเดินทางเมื่อใด?” สือเฟยเสียถาม
นางดูตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว