เสิ่นเยี่ยนรออยู่นอกหมู่บ้าน อาศัยสัตว์ในหมู่บ้านเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของคนทั้งสี่
ตรงกลางหมู่บ้าน หัวหน้าทั้งสองมีสีหน้าไม่พอใจ เอ่ยถามเสียงเย็นชา
“ไปทำอะไรมา? ใกล้จะออกเดินทางแล้ว ยังไม่รู้อีกหรือ?”
“ข้า...”
สือเฟยเสียชะงัก เผยแววลังเลออกมาเล็กน้อย
“ไม่ได้เรื่อง! บอกแล้วมิใช่หรือว่าฝังทองเงินไว้ที่นี่ แล้วพวกเราจะกลับมา!”
“เจ้าค่ะ” สือเฟยเสียก้มหน้าตอบ
นางถอยหลังไปสองก้าว ไม่ได้ทำให้ผู้ใดสงสัย
“หัวหน้าใหญ่ ชาวบ้านกำลังเตรียมตัวกันอยู่ แต่มีบางคนไม่เต็มใจ” เสียงหนึ่งดังขึ้น
หัวหน้าทั้งสองหันไปตามเสียง ชายหน้าแผลเป็นมีสีหน้าไม่เปลี่ยน เหลือบมองดวงตะวัน ก่อนเอ่ยเสียงขรึม
“ผู้ใดไม่เต็มใจไป ก็จงอยู่ที่นี่ตลอดกาล บอกพี่น้องทั้งหลาย ถึงเวลาลงมือก็ไม่ต้องปรานี จับคนทั้งหมดต้อนขึ้นเขาไป!”
นี่เห็นคนเป็นปศุสัตว์ไปแล้ว
“ขอรับ!”
ชายผู้นั้นรับคำแล้วจากไป
สือเฟยเสียก้มหน้าเงียบงัน ทว่ามือที่กุมดาบกลับกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เห็นได้ชัดว่านางต้องฝืนอดกลั้นอย่างยากลำบาก
เมื่อภาพนี้ปรากฏสู่สายตาเสิ่นเยี่ยน เขาก็ขมวดคิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว
อารมณ์ของสือเฟยเสียแสดงออกมากเกินไป ความรู้สึกผันผวนชัดเจน ย่อมเผยพิรุธได้ง่าย
หมิงเช่อซึ่งยืนอยู่ข้างกายก็สัมผัสได้เช่นกัน เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวอย่างไร้พิรุธ มือขวาค่อย ๆ วางทับฝ่ามือของนาง พลังแห่งพุทธช่วยให้จิตใจสงบลงได้เสมอ
สือเฟยเสียคลายมือ สูดลมหายใจยาว ก่อนจะหลุดพ้นจากความโกรธ
เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นเยี่ยนก็ผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ชายหน้าแผลเป็นไม่ได้สนใจทางนี้ การปรากฏตัวของหมิงเช่อช่วยคลี่คลายปัญหาได้อย่างรวดเร็ว
ทว่าเสิ่นเยี่ยนสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่า การกระทำเล็กน้อยนั้นทำให้หมิงเช่อเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าประหลาด