ชายหน้าบากได้ยินเสียงนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
การถูกคนเข้าปราบปรามนั้นอยู่ในความคาดหมาย ทว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีกำลังคนมากมายถึงเพียงนี้!
เขาเพิ่งจะอ้าปาก เสียงอสนีครืนสนั่นก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง กลบคำพูดของเขากลับลงไป
“ยังคิดจะแก้ตัวอีกหรือ?”
“เจ้าบีบบังคับชาวบ้านมาถึงที่นี่ ทั้งยังจะบังคับให้พวกเขาตามเจ้าเข้าป่า เห็นชัดว่าเป็นพฤติการณ์เยี่ยงโจร ชาวบ้านต้องละทิ้งบ้านเรือน การช่วยเหลือผู้ประสบภัยทำกันเช่นนี้หรือ?”
มีคนในฝูงชนเงยหน้ามองมา
เสิ่นเยี่ยนลอยอยู่กลางอากาศ รอบกายมีแสงสีทองโอบล้อม ด้านหลังคือสายฟ้าคำรามเกรี้ยวกราด ดูน่าเกรงขามประหนึ่งเซียนเทพในตำนาน
ถ้อยคำนี้ทำให้ความรู้สึกที่ชายหน้าบากกดทับไว้ในใจชาวบ้านพลิกกลับขึ้นมาอีกครั้ง
แม้พวกเขาจะพึ่งพาพรรคอาภรณ์สนิมอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนใจไปเสียทั้งหมด อีกทั้งเรื่องที่เมิ่งเชียนถูกทุบตีเมื่อครู่ก็เห็นกับตา หัวหน้ากองใหญ่ผู้มีเมตตาในวันวานกลับเปลี่ยนเป็นคนละคน ย่อมทำให้ผู้คนเกิดความสงสัย
พรรคอาภรณ์สนิมมีชื่อเสียงจากการผดุงคุณธรรมและช่วยเหลือผู้ประสบภัยด้วยความสมัครใจ ทว่าในยามคับขันกลับใช้กำลังบีบบังคับ
เสิ่นเยี่ยนเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา จึงค่อยคลายใจ แผนการที่วางไว้ได้ผลแล้ว ยามนี้เมื่อกดดันซ้ำ ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมาย
เขาไม่กล่าวให้มากความอีก เพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย สายฟ้าอันบ้าคลั่งเกรี้ยวกราดกลับอ่อนโยนลง พันวนอยู่รอบกายอย่างแผ่วเบา จากนั้นเมื่อเขาชี้นิ้วมือขวา สายฟ้าก็พุ่งคำรามลงมาในฉับพลัน
“แย่แล้ว!” ชายหน้าบากเผยสีหน้าตื่นตระหนก
สายฟ้าพุ่งมาหาเขาโดยตรง ด้วยกำลังของตนย่อมไม่อาจต้านทานพลังสายฟ้าได้ แต่ในชั่วพริบตา เขาไม่มีเวลาคิดให้มากความ จึงคว้าสมาชิกพรรคอาภรณ์สนิมคนหนึ่งที่ไม่ทันระวังตัวมาไว้เบื้องหน้า
“หัว...”
เพิ่งเอ่ยได้คำเดียว ก็รู้สึกว่าตนถูกพลังมหาศาลเหวี่ยงลอยขึ้นไป