«โอ้โฮ?» เสิ่นเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียง
ใจกล้าไม่เบาเลยแฮะ
แววสงสัยปรากฏในดวงตา เขากวาดตามองอย่างละเอียดรอบหนึ่ง บนกำแพงเมืองมีทหารยามแปลกหน้าสองนายประจำการอยู่ ฝีมือก็ไม่ได้สูงส่งนัก อีกทั้งเมื่อสัมผัสอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็ไม่พบยอดฝีมือซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง
ตนกับทหารเฝ้าประตูเมืองไม่ได้มีความแค้นต่อกัน ทหารที่อยู่เวรกลางวันก็ไม่ได้หาเรื่อง แล้วเหตุใดยามค่ำถึงมีคนออกมาขวาง?
ไป๋หลงหรือ?
ชื่อหนึ่งผุดขึ้นในสมองของเสิ่นเยี่ยน ทว่าพอครุ่นคิดเล็กน้อย เขาก็โยนมันทิ้งไป
ขุนนางที่ได้ตำแหน่งจากบุญคุณบรรพบุรุษอย่างไป๋หลง หากคิดจะกลั่นแกล้งเขา ก็คงทำได้เพียงใช้เล่ห์กลเช่นนี้ ช่างใจแคบเสียจริง
เสิ่นเยี่ยนไม่ได้คิดมากอีก เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เสียงหนึ่งพลันดังมาจากบนกำแพงเมือง
«ช่วงภัยพิบัติมีคำสั่งชั่วคราว ห้ามเข้าออกอำเภอหงยามวิกาล หากก้าวมาอีกครึ่งก้าว ข้าจะยิงธนูแล้ว!»
เสิ่นเยี่ยนมีสีหน้าเรียบเฉย ส่วนสือเฟยเสียที่อยู่ด้านหลังทนไม่ไหวแล้ว
«ท่านนี้คือนายอำเภอเสิ่น เพิ่งกลับจากปราบโจร นอกจากเจ้าจะขัดขวางแล้ว ยังกล้าข่มขู่ว่าจะยิงธนูอีกหรือ?»
ทหารยามถลึงตามอง คล้ายอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ชั่วพริบตาเดียว ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้างกาย
เสิ่นเยี่ยน!
ทหารยามสบตากับเขาเข้า ก็พลันนิ่งอึ้งไป
«ใครเป็นผู้ประกาศคำสั่งชั่วคราว?» เสิ่นเยี่ยนก้มหน้าถาม
ทหารยามมองเสิ่นเยี่ยนอย่างเหม่อลอย ขยับปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
«ช่างเถิด» เสิ่นเยี่ยนไม่พูดมาก หันไปมองอีกคนแล้วเอ่ยเสียงเรียบ «ไปเปิดประตู»
แม้ไม่ได้แผ่แรงกดดันใด ๆ แต่ทหารยามผู้นั้นก็ไม่กล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนั้น เขาพยักหน้ารัว ๆ แล้วเดินลงจากกำแพงเมืองไปเปิดประตู
เสิ่นเยี่ยนไม่ได้หยุดอยู่เช่นกัน ทว่าเมื่อเดินผ่านทหารยามที่ยังคงยืนตะลึง เขาก็ตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ