“เลิกร้องโวยวายเสียที ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้าไร้ความสามารถเอง” เสิ่นเยี่ยนกล่าวพลางลุกขึ้นช้า ๆ “ข้าจะพาหัวหน้ากองใหญ่ไปยังเมืองหลวง พวกเจ้าพาคนของพรรคอาภรณ์สนิมกลับอำเภอหง จับขังคุกไว้ก่อนและคุมเข้มให้ดี ต่อไปงานขุดลอกแม่น้ำกับซ่อมถนนก็ต้องพึ่งพวกเขาแล้ว”
“ขอรับ” เมิ่งเชียนตอบ
เสิ่นเยี่ยนหิ้วหัวหน้ากองใหญ่ที่อ่อนปวกเปียกขึ้นมา พลังมรรคาอักษรเริ่มไหลเวียน พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ
ทว่าหมิงเช่อยังยืนอยู่ตรงนั้น ขาข้างหนึ่งอยู่ในประตู อีกข้างอยู่นอกประตู เขามองมาด้วยสีหน้ามึนงง
คนอื่นไม่รู้ แต่เขารู้ดีว่าเมื่อครู่เสิ่นเยี่ยนไม่ได้ซักถามอะไรเลย ไม่มีคำให้การแม้แต่น้อย ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับฟังดูราวกับเป็นเรื่องจริงจัง อีกทั้งหัวหน้ากองใหญ่ก็ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ
เขาพอเข้าใจกลอุบายหลอกลวง แต่กลับไม่เข้าใจวิธีการเช่นนี้จริง ๆ จิตใจแห่งพุทธะอันสงบนิ่งกระจ่างใสค่อย ๆ เกิดระลอกคลื่นขึ้น
ในยามนั้นเอง เสียงของหัวหน้ากองใหญ่ก็ดังขึ้น ท่ามกลางความสงบนิ่งแฝงความสงบนิ่งอีกชั้นหนึ่ง
“ช้าก่อน”
“นายอำเภอเสิ่น ข้ามีข่าวสำคัญ แลกกับชีวิตข้าสักครั้ง”
เสียงของหัวหน้ากองใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง
เสิ่นเยี่ยนก้มมองเขา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย็นชา
“เจ้าไม่มีสิทธิ์ต่อรอง”
ร่างหัวหน้ากองใหญ่สั่นสะท้าน เขาไม่ลังเลอยู่นาน ก่อนเอ่ยเสียงขรึม
“ข้ารู้ที่ตั้งแท่นบัญชาการใหญ่ ทั้งยังรู้เรื่องชาวบ้านที่ถูกบีบบังคับอีกหลายกลุ่ม พรรคอาภรณ์สนิมมีสาขาอย่างข้าอยู่หลายแห่ง ต่างแบ่งเขตกันปกครอง ข้าสามารถให้ข่าวบางอย่างแก่ท่าน ขอเพียงอย่าส่งข้าไปเมืองหลวง จะลงโทษอย่างไรก็แล้วแต่ท่านนายอำเภอเสิ่น”
เสิ่นเยี่ยนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนโบกมือเหวี่ยงเขาเข้าไปในห้อง ร่างนั้นตกลงบนเก้าอี้ว่างอย่างมั่นคง
เขาควบคุมหัวหน้าทั้งสองไว้ในคราวเดียว พวกนั้นพูดไม่ได้ แสดงสีหน้าไม่ได้ ทำได้เพียงฟัง