“ไม่อยากรู้แล้วยังถามอีก”
เวินหร่านเม้มริมฝีปาก คนเราก็ต้องมีช่วงที่ทำอะไรโง่ ๆ บ้าง ยังดีที่เธอไม่ได้พูดอะไรออกไป ไม่อย่างนั้นคงขายหน้าขั้นสุด
“ก็แค่ถามไปงั้น”
โจวอวี้เหิงกุมมือเธอแล้วสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต นิ้วมือบีบปลายนิ้วเธอเล่นอย่างเพลิดเพลิน ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เด็กก็ดูสนุกดีนะ อีกไม่กี่ปีเรามีสักคนบ้าง”
อีกไม่กี่ปี…
เวินหร่านขมขื่น อีกไม่กี่ปีเขาจะใช้ลูกมาช่วยรับมือเรื่องอะไรให้คนในดวงใจของเขาอีกหรือ
เธอหนีไม่พ้นการถูกใช้ประโยชน์ หรือแม้แต่ลูกก็ต้องถูกใช้ประโยชน์ด้วยงั้นเหรอ
ในใจว่างเปล่าและเย็นเยียบจนความอยากจะพูดคุยสูญสิ้นไป
พอมาถึงข้างรถ เวินหร่านก็ดึงมือออก “ฉันไปแล้วนะ”
โจวอวี้เหิงคว้าข้อมือเธอไว้ “จะกลับไปอยู่หอพักโทรม ๆ นั่นอีกเหรอ”
หอพักในฐานไม่ว่าจะมองด้านไหนก็สู้คฤหาสน์ไม่ได้ แต่ที่นั่นเป็น “บ้าน” ที่เป็นของเธอคนเดียว
“พรุ่งนี้ต้องไปดูข้อมูลแต่เช้า”
เมื่อก่อนโจวอวี้เหิงก็ไม่พอใจที่เธอมัวแต่เรียนจนละเลยเขาอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมีความขุ่นเคือง “เรียนปริญญาโททำไมถึงขายตัวให้มหาวิทยาลัยไปแล้วล่ะ ชาติก่อนอธิการบดีของพวกคุณเป็นโจวป๋อผีหรือไง ถึงได้ขูดรีดเก่งขนาดนี้”
“อธิการบดีไม่ได้แซ่โจวสักหน่อย คนแซ่โจวน่ะคุณต่างหาก”
เวินหร่านเปิดประตูรถเข้าไปนั่งแล้วล็อกประตู
โจวอวี้เหิงพยายามดึงประตูรถ แต่เปิดไม่ออก
เสียงเคาะดังขึ้นที่กระจก ทว่าเธอไม่สนใจ เหยียบคันเร่งขับออกไปทันที
“ยัยตัวแสบ”
โจวอวี้เหิงหัวเราะพลางด่า ก่อนรอยยิ้มที่มุมปากจะจางหายไป