เวินหร่านเก็บข้อตกลงหย่าใส่กระเป๋า สี่วันก็สี่วัน รอเขากลับมา เซ็นชื่อเสร็จแล้วก็คงหย่าได้ในเวลาไม่นาน
บางทีเพราะคิดว่าชีวิตกำลังจะก้าวเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพ เวินหร่านจึงอารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย นอกจากบางครั้งจะเงียบไปกะทันหัน ไม่อยากพูดแล้ว เวลาอื่นก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
เธอรู้ว่านี่เป็นช่วงที่ต้องผ่านไปให้ได้ เดี๋ยวก็จะดีขึ้นเอง
ช่วงบ่าย หลินมู่เฉินโทรหาเวินหร่าน แค่ฟังผ่านโทรศัพท์ก็สัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดของเธอ “ฉันบอกแล้วว่าให้ไปไหว้พระที่วัดให้รู้แล้วรู้รอด ไอ้บ้า แค่ลงบันไดยังข้อเท้าแพลงได้ ฉันยอมใจจริง ๆ!”
เวินหร่านเพิ่งจัดการธุระตรงหน้าเสร็จพอดี “อยู่ไหน ฉันไปรับ”
เวินหร่านไปรับหลินมู่เฉินที่สำนักงานกฎหมายแล้วพาไปโรงพยาบาล หลินมู่เฉินนั่งอยู่บนรถเข็น เอาแต่โยนความผิดให้คนอื่น “ฉันว่านะ เป็นเพราะโดนยัยเจียงซีเหยานั่นส่งผลกระทบแน่ ๆ สนามพลังบวกของเราสองคนถึงได้ปั่นป่วนไปหมด ครั้งก่อนเธอก็ข้อเท้าแพลง คราวนี้ถึงตาฉันบ้าง เหมือนจะต้องมาพัวพันกับรถเข็นนี่ไม่เลิก”
พอได้ยินเสียงเรียกคิวจากคอมพิวเตอร์ เวินหร่านก็เข็นเธอไปทางห้องตรวจผู้ป่วยนอก “สงสัยต้องไปไหว้พระจริง ๆ แล้วล่ะ”
“เวินหร่าน?”
เวินหร่านไม่ได้สังเกตรายชื่อหน้าห้องตรวจ จึงนึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอฟู่เจ๋ออันกำลังตรวจคนไข้อยู่
พอหลินมู่เฉินเห็นว่าเป็นฟู่เจ๋ออัน ก็ยกเท้าขึ้นอย่างสนิทสนมราวกับคุ้นเคยกันมานาน “มิน่าค่าตรวจของคุณหมอถึงแพงกว่าคนอื่น แค่เห็นหน้าตาหล่อ ๆ ก็ทำให้คนไข้อารมณ์ดีแล้ว จ่ายเงินไปคุ้มจริง ๆ”
คำประจบไหลลื่นไร้ร่องรอย ฟู่เจ๋ออันยิ้มขณะตรวจข้อเท้าให้เธอเสร็จ แล้วบอกให้ไปถ่ายภาพก่อน
“เดี๋ยวผมให้พยาบาลพาพวกคุณไป ดูว่าจะช่วยให้ผลออกเร็วขึ้นได้ไหม”