“ฮิ ๆ ๆ ๆ พี่ชาย ยังมีคนเป็นอยู่อีกคนแน่ะ~”
พวกมันแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว ใช้แขนขากวาดใบเมเปิลบนพื้น ก่อนพุ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว
“ระวังหน่อย น้องชาย ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา”
พี่ชายเตือน
“เขารอดจากแรงระเบิดมาได้ แสดงว่าต้องมีไอเทมคุ้มกันตัวแน่”
“รู้แล้วพี่ชาย ผมจะระวัง ฮิ ๆ ๆ”
น้องชายพุ่งนำหน้า ยกมือกวาดดินกับใบเมเปิลกองใหญ่โจมตีพวกเขา จนพื้นเกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้นในพริบตา
โธ่เอ๊ย พอสู้ซึ่งหน้าไม่ไหวก็เริ่มสาดโคลนใส่กันแล้ว เด็กชะมัด เหมือนเด็กประถมตีกันไม่มีผิด
จิ่วซานซานหดคอ หลับตาปี๋ แต่การโจมตีด้วยดินที่คิดว่าจะโดนกลับไม่เกิดขึ้น
เธอลืมตาขึ้น เห็นดินที่ตกลงบนตัวเขาพากันกระเด็นแยกไปคนละทาง ราวกับชนเข้ากับม่านพลังบางอย่าง
ส่วนในมือเขา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ขาข้างหนึ่งของน้องชายถูกกระชากขาด ตรงรอยตัดมีของเหลวสีเขียวกลิ่นเหม็นเน่าคาวเลือดไหลทะลักลงมา
แย่แล้ว ชักอยากอาเจียนขึ้นมานิด ๆ
จิ่วซานซานยกมือปิดปาก พยายามเบนความสนใจ
แต่เหมือนจะอาเจียนไม่ออกแล้ว ในท้องไม่มีอะไรเหลือ
โครก—
ท้องร้องขึ้นมา
ซ่งขวางล่างกำลังจะโยนชิ้นส่วนร่างกายทิ้ง มือก็ชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ ยกมันขึ้นมา
“อยากกินเหรอ?”
จิ่วซานซานเบิกตากว้าง จ้องชิ้นส่วนที่แทบจะแปะอยู่บนหน้า แล้วขย้อนแห้ง ๆ อย่างไม่ลังเล
“อุแหวะ—ฉันอยาก—แหวะ—อุแหวะ—ให้โยน—ฉันอาเจียนไม่ออก—แล้ว—”