นอนอยู่บนเตียง เมิ่งชวนตัดสินใจลองอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย
ทันทีที่เข้าสู่สภาวะสัมผัสปราณ เขาก็พบว่ารอบกายมีจุดแสงปราณหนาแน่น ส่วนใหญ่เป็นจุดแสงสีเขียว ทำเอาเมิ่งชวนตกใจไม่น้อย!
เมิ่งชวนกวาดตามองซ้ายขวา คิดหาต้นกำเนิดของปราณ แล้วก็เห็นแหวนวงนั้นกำลังกลืนกินและคายปราณออกมา
ยามแหวนส่องแสง มันจะดูดซับปราณโดยรอบ ครั้นมืดลงก็ปลดปล่อยปราณสีเขียวออกมาจำนวนมาก!
ยิ่งไปกว่านั้น ปราณเหล่านั้นยังไหลเข้าสู่ร่างกายเองโดยไม่ต้องชักนำ
เมิ่งชวนพลันยินดีเป็นล้นพ้น รีบดูดซับปราณให้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ
คราวนี้ทุกอย่างราบรื่นยิ่ง หลังจากโคจรครบหนึ่งรอบ ปราณก็สลายตัวลงสู่ตันเถียนอย่างเชื่อฟัง
เมื่อปราณไหลเข้าสู่ตันเถียน เมิ่งชวนก็พลัน “มอง” เห็นสภาพภายในร่างกาย
ภายในตันเถียน พลังวิญญาณสีเขียวก้อนเล็กกำลังหมุนวนอยู่
จากนั้นพลังชีวิตสายหนึ่งก็แผ่ออกจากตันเถียน ไหลเข้าสู่แขนขาและอวัยวะทั่วร่าง ก่อนหมุนเวียนไปตามเส้นลมปราณ
เมิ่งชวนสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้น เส้นลมปราณก็เหนียวแน่นกว่าเดิม!
สำเร็จแล้ว นี่คือขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่งที่กล่าวถึงในตำรา การมองเห็นภายในร่างกายตนเอง!
ทันใดนั้น เมิ่งชวนก็ได้กลิ่นเหม็นฉุนรุนแรง
เมื่อเทียบกับที่ตำราเขียนไว้ คงเป็นเพราะดูดซับปราณเข้าสู่ร่าง ชำระล้างกายมนุษย์ และขับสิ่งเจือปนในร่างกายออกมาเล็กน้อย
ปรากฏการณ์นี้จะเกิดขึ้นเฉพาะช่วงเริ่มเข้าสู่ขั้นบำเพ็ญลมปราณ เป็นสัญญาณของการเปลี่ยนจากมนุษย์ธรรมดาสู่ผู้บำเพ็ญ!
พอลืมตาขึ้น บนผิวหนังก็มีสิ่งเจือปนสีดำติดอยู่ ดูเหนียวเหนอะหนะ เมิ่งชวนยื่นจมูกเข้าไปดมแทบเป็นลมเพราะกลิ่น
ของสิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงวันเวลาที่นอนหลับอยู่ในเขตคนรับใช้ขึ้นมาอีกครั้ง!
ขณะนั้น เถ้าแก่หลินซึ่งอยู่ชั้นบนลืมตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ พึมพำกับตนเองว่า
“เด็กคนนี้ช่างเป็นอัจฉริยะเหนือสามัญจริง ๆ!”
เมิ่งชวนรีบออกไปตักน้ำใส่กะละมังแล้วเริ่มอาบน้ำ
เขาล้างตัวสามสี่รอบจนสะอาดหมดจด จึงกลับเข้ามา
หลังอาบน้ำ เมิ่งชวนเดินผ่านโถงใหญ่ ก็เห็นเถ้าแก่หลินถือโคมไฟลงมาจากชั้นบน
“เจ้าหนู ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน ทำอะไรอยู่?”
เมิ่งชวนกลับมีสีหน้ายินดี รีบเล่าความปลื้มปีติให้เถ้าแก่หลินฟัง
“ท่านพ่อบุญธรรม ข้าสำเร็จแล้ว ข้าสำเร็จแล้ว! ข้าชักนำปราณเข้าสู่ร่างจนบรรลุขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่งแล้ว!”
เมื่อเถ้าแก่หลินได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไป เขาพุ่งเข้ามาปิดปากเมิ่งชวน
“อย่าตะโกน! พอข้าปล่อยมือแล้ว ห้ามตะโกนอีก!”
เมิ่งชวนพยักหน้ารับ เถ้าแก่หลินจึงยอมปล่อยมือ
“เจ้าหนู รู้หรือไม่ว่าประมุขตระกูลก็มีรากวิญญาณสี่สาย เขาใช้เวลาถึงสองเดือนกว่าจะชักนำปราณเข้าสู่ร่าง หากเขารู้ว่าเจ้าใช้เวลาเพียงเจ็ดแปดวันก็สำเร็จ เจ้าคิดว่ายังจะมีชีวิตรอดหรือ?”
หากเมิ่งชวนเป็นคนของตระกูลหลิน เรื่องนี้ย่อมไม่มีปัญหา แต่เคราะห์ร้ายที่เขาเป็นเพียงคนรับใช้ ทั้งยังมีพรสวรรค์สูงยิ่ง
หากหลินเผยหนานรู้พรสวรรค์ของเมิ่งชวน อีกไม่กี่วันเขาอาจต้องตายอยู่ในหุบเขาลึกแห่งใดแห่งหนึ่งหรือในแม่น้ำ
เมิ่งชวนเข้าใจความหมายของเถ้าแก่หลินแล้ว จึงกล่าวอย่างหวาดหวั่นว่า
“ท่านพ่อบุญธรรม เช่นนั้นข้าค่อยบอกหลังจากนี้สักระยะหนึ่ง”
“ในเดือนนี้ กลางวันอย่าเข้าไปในใจกลางเมือง จงทำงานอย่างสงบเสงี่ยม เมื่อถึงขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นสี่ เจ้าจะฝึกญาณวิญญาณขึ้นมาได้ แม้จะห่างชั้นจากญาณเทพของขั้นสร้างฐาน แต่หากเข้าใกล้ผู้อื่นโดยไม่มีวิชาปกปิด พวกเขาย่อมมองออกว่าเจ้าบรรลุขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่งแล้ว!”
เถ้าแก่หลินกล่าวขึ้นอีกครั้ง
บริเวณใกล้โรงรับจำนำ เขายังพอปิดกั้นสัมผัสของผู้อื่นได้ แต่หากไปถึงเรือนหลักแล้วอยู่ห่างจากเขาเกินไป ก็ช่วยอะไรไม่ได้
เมิ่งชวนรีบพยักหน้า ท่านพ่อบุญธรรมผู้นี้ดีกับเขายิ่งนัก เขาย่อมเชื่อฟังอย่างไม่มีข้อแม้!
เมื่อเห็นเมิ่งชวนว่าง่าย เถ้าแก่หลินจึงคลายใจ ถือโคมไฟกลับขึ้นไปพักผ่อนชั้นบน
เมิ่งชวนกลับห้อง ปิดประตูให้เรียบร้อยแล้วฝึกฝนต่อ
คราวนี้เขาเพียงจัดท่านั่งห้าจุดหันสู่ฟ้า ปราณหลากสีรอบกายก็ถูกแหวนเปลี่ยนเป็นสีเขียว
ปราณหลั่งไหลเข้าสู่ร่างอย่างบ้าคลั่ง หมุนเวียนไปทั่วกายตามวิธีฝึกของเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว ก่อนจะกลับสู่ตันเถียน
แหวนยังคงวางอยู่บนโต๊ะ ส่องแสงสลับมืดตามแสงจันทร์ ราวกับกำลังหายใจ
ขณะนั้น ณ เรือนหลักตระกูลหลิน
......
เมิ่งชวนฝึกฝนต่อเนื่องจนดวงจันทร์ลับฟ้า จึงรู้สึกว่าความเร็วในการฝึกฝนลดลงอย่างมาก ไม่เพียงปราณจะเบาบางลง ลูกแสงสีอื่น ๆ ยังเริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง
ปราณไม่หมุนเวียนเองอีกต่อไป เมิ่งชวนต้องชักนำด้วยตนเอง
ทว่าเมื่อบรรลุขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่งแล้ว จิตวิญญาณก็แข็งแกร่งขึ้นมาก การชักนำปราณจึงไม่สิ้นเปลืองกำลังใจเหมือนก่อน!
ความรู้สึกบวมตึงในเส้นลมปราณกลับมาอีกครั้ง ปกติยามค่ำเขาทำได้เพียงลองชักนำปราณสักหนึ่งหรือสองชั่วยาม ใครจะคิดว่าวันนี้หลังบรรลุขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่ง เขาจะฝึกฝนได้ตลอดทั้งคืน!
เมิ่งชวนลืมตาขึ้น มองแหวนบนโต๊ะ และพบว่าแหวนไม่ส่องแสงแล้วจริง ๆ
ดูท่าที่ฝึกฝนได้รวดเร็วในยามค่ำคืนล้วนเป็นเพราะแหวน เมิ่งชวนรีบเก็บแหวนให้มิดชิด ก่อนออกไปทำงานประจำวันอย่างเร่งรีบ
เมื่อทำงานเสร็จ เขาก็หลบเข้าไปงีบในห้อง กลางวันฝึกฝนได้ช้า มิสู้ใช้เวลานี้ชดเชยการนอนหลับดีกว่า!
วันเวลาอันสงบสุขผ่านไปอีกยี่สิบกว่าวัน ตลอดช่วงนั้นเมิ่งชวนทำงานในตอนเช้า นอนพักตอนบ่าย และฝึกฝนตอนกลางคืน ยุ่งวุ่นวายอย่างมีความสุข
......
นับแต่วันนั้นที่บรรลุขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่ง ร่างกายของเมิ่งชวนก็แข็งแกร่งขึ้นมาก แม้อายุยังน้อยแต่มีเรี่ยวแรงเหนือกว่าผู้ใหญ่เสียอีก!
เมื่อทำงานเสร็จ เขาก็ไปตักน้ำผ่าฟืนให้โรงรับจำนำ ต่อมายังรับหน้าที่ทำอาหารด้วย
แน่นอนว่าอาหารที่เมิ่งชวนทำเพียงพอกินได้เท่านั้น รูปลักษณ์ไม่ต้องพูดถึง!
ยังดีที่เถ้าแก่หลินไม่เลือกกิน ขอเพียงมีอาหารก็พึงพอใจแล้ว!
ยามนี้เถ้าแก่หลินเพียงนั่งรอลูกค้าอยู่บนเก้าอี้โยกทุกวัน บางครั้งก็รับของมาจำนำบ้าง ใช้ชีวิตสุขสบายยิ่ง
วันหนึ่ง หลินเผยหย่วน บิดาของหลินจื่อหลู่ ถือเทียบเชิญมาเยือน
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ตากแดดอยู่หรือ?”
เถ้าแก่หลินรู้สึกประหลาดใจ ปกติคนผู้นี้ไม่ค่อยออกจากบ้าน วันนี้เหตุใดจึงมาถึงที่นี่
“ใช่แล้ว เผยหย่วน มีเรื่องมงคลอันใดหรือ?”
หลินเผยหย่วนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างยินดี วันนี้เขาจงใจนำเทียบเชิญมาส่ง ก็เพื่อโอ้อวดต่อหน้าญาติพี่น้องเหล่านี้
“ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก จื่อหลู่ใช้เวลาไม่ถึงสองเดือนก็บรรลุขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่งแล้ว จึงเชิญพวกท่านอาวุโสไปสังสรรค์กัน!”
หลินเผยหย่วนไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียน แต่มีบุตรชายเช่นนี้อยู่ในบ้าน ทำให้เขาภาคภูมิใจยิ่งนัก!
“ยินดีด้วย ยินดีด้วย รอข้าจัดการธุระตรงหน้าเสร็จแล้วจะไปร่วมสังสรรค์ด้วย!”
เถ้าแก่หลินตอบด้วยรอยยิ้ม
“จริงสิ บุตรบุญธรรมของท่านล่ะ? เขาบรรลุหรือยัง?”
หลินเผยหย่วนแสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว เขาได้ยินผู้บำเพ็ญจากเรือนหลักบอกมานานว่าเมิ่งชวนต้องใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าจะบรรลุขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่ง
“ยังอีกไกล เห็นหรือไม่ ยังกวาดพื้นอยู่ตรงนั้น จะเอาเวลาที่ไหนไปฝึกฝน?”
รอยยิ้มของเถ้าแก่หลินยิ่งกว้างขึ้น เขาชี้ไปยังเมิ่งชวนที่กำลังกวาดพื้นตรงปากทาง
ในสายตาของเขา หลินเผยหย่วนยามนี้ไม่ต่างจากลิงที่กระโดดโลดเต้นไปมา เขาเองก็ยินดีชมการแสดงของลิงตัวนี้
“น่าเสียดายจริง แต่ไม่เป็นไร วันหน้าหากจื่อหลู่สร้างฐานได้ ก็ให้เขาชี้แนะเมิ่งชวนบ้าง อย่างไรก็เป็นคนกันเอง!”
หลินเผยหย่วนคุยโวไปเรื่อย
เขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไหนเลยจะรู้ว่าการสร้างฐานนั้นยากเย็นเพียงใด ได้ยินคำว่าขั้นสร้างฐานมาจากหลินเผยหนาน ก็รีบนำไปโอ้อวดต่อหน้าผู้คนรอบข้าง
“เช่นนั้นข้าขอขอบคุณน้องชายไว้ก่อน อีกครู่หนึ่งเราต้องดื่มกันให้มากสักหน่อย!”
เถ้าแก่หลินตอบส่ง ๆ สองสามคำ แล้วส่งหลินเผยหย่วนกลับไป
เถ้าแก่หลินมองตามอีกฝ่ายจากไป ก่อนส่ายหน้าพลางยิ้ม
ขั้นสร้างฐาน ทั้งตระกูลหลิน เกรงว่ามีเพียงเขาที่รู้ว่ามันยากเย็นเพียงใด
หลินจื่อหลู่มีโอกาสสร้างฐานได้จริง แต่หากอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต ก็ไม่มีวันสำเร็จ!
การฝึกฝนขั้นบำเพ็ญลมปราณอาจปลีกตัวบำเพ็ญอยู่ในมุมสงบได้ ขอเพียงมีทรัพยากรก็บรรลุขั้นต่อไปได้
แต่หากคิดจะสร้างฐาน หากไม่ผ่านการต่อสู้เสี่ยงชีวิต ต่อให้มียาสร้างฐาน โอกาสสำเร็จก็ยังน้อยนิด!
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยทรัพยากรของตระกูลหลิน คิดจะซื้อยาสร้างฐาน ก็เป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ!
ผ่านไปครู่หนึ่ง เถ้าแก่หลินเรียกเมิ่งชวนมาให้เฝ้าร้าน จากนั้นจึงก้าวเดินไปยังเรือนหลัก
เมิ่งชวนทำความสะอาดร้านจนเรียบร้อย แล้วนั่งไกวเก้าอี้โยกเช่นกัน
เขารู้สึกว่าอยู่ห่างจากขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นสองไม่ไกล อย่างมากอีกครึ่งเดือนก็น่าจะทะลวงถึงชั้นสองได้
น่าเสียดายที่เขาไม่มีคุณสมบัติฝึกวิชาของตระกูลหลิน แม้มีระดับการบำเพ็ญอยู่กับตัวก็ไร้ประโยชน์!
หากเถ้าแก่หลินรู้ความคิดของเมิ่งชวน คงหัวเราะจนฟันร่วง พลังวิญญาณเพียงน้อยนิดของขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่ง ยังคิดจะปลดปล่อยวิชา แค่จุดกล้องยาสูบสักอันยังลำบาก!