ขณะที่เมิ่งชวนกำลังพักผ่อนอย่างสบายใจ จ้าวเถี่ยจู้ก็หาบน้ำสองถัง เดินโซเซเข้ามาจากปากตำบล
พอเห็นท่าทางของเมิ่งชวน เขาก็โมโหจนแทบควันออกหู!
“ต้าชวน! พวกเราต่างก็เป็นคนรับใช้เหมือนกัน ไฉนชีวิตข้าถึงได้ขมขื่นถึงเพียงนี้?”
จ้าวเถี่ยจู้วางถังน้ำลง บ่นพลางเกาตามเนื้อตัวไม่หยุด
เกาเสร็จแล้วก็เอามือลงไปล้างในถังน้ำ
เมิ่งชวนกลอกตาจนแทบเหลือกขึ้นฟ้า ยามนี้กลับรู้จักรักษาความสะอาดขึ้นมาแล้ว ยังรู้จักล้างมืออีกด้วย!
ทุกวันสรรหาวิธีเพิ่มกับข้าวให้พวกนายท่านผู้บำเพ็ญเพียร!
ไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ตั้งใจ หรือจงใจทำเป็นไม่ตั้งใจกันแน่!
“รีบไปส่งน้ำเถิด พวกนายท่านผู้บำเพ็ญเพียรคงรอจนร้อนใจแล้ว วันนี้ดูเหมือนเรือนใหญ่จะจัดงานเลี้ยงด้วย!”
จ้าวเถี่ยจู้ได้ยินดังนั้นก็หาบถังน้ำ วิ่งแจ้นไปยังเรือนใหญ่!
......
เรือนใหญ่ตระกูลหลิน
กลางลานมีโต๊ะกลมหลายตัว บนโต๊ะวางอาหารหลากหลายชนิด
หลินเผยโจวมาถึงปุ๊บ ประมุขตระกูลก็เชิญเขาไปนั่งโต๊ะแรก
“ท่านพี่ เมื่อวานจื่อหลู่ทะลวงขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่งได้แล้ว ความเร็วนี้แทบไม่ต่างจากท่านในอดีตเลย!”
เดิมทีหลินเผยโจวยังยิ้มแย้มอยู่ ครั้นได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็พลันหม่นลง
ไม่ผิด เขาคือผู้มีรากวิญญาณฟ้าของตระกูลหลินในอดีต ได้รับการยกย่องว่าเป็นกิเลนแห่งตระกูลหลิน หลังทะลวงขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่งได้ไม่นาน สำนักเสวียนเทียนก็ได้ข่าวและมารับตัวเขาไป
เขาฝึกฝนอยู่ในสำนักเสวียนเทียนนานกว่าสามสิบปี กระทั่งกลับมายังตำบลตระกูลหลินเมื่อสิบสองปีก่อน
เวลานั้นตันเถียนของเขาถูกทำลายจนสิ้น ไม่เหลือพลังบำเพ็ญแม้แต่น้อย
“เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าเอ่ยถึงเลย วันนี้เป็นวันมงคลของจื่อหลู่ ดื่มสุรากันเถิด ดื่ม!”
ผู้อาวุโสใหญ่เห็นว่าหลินเผยโจวไม่สบอารมณ์ จึงรีบเอ่ยช่วยคลี่คลายสถานการณ์
หลินจื่อหลู่ได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน ไม่คิดว่าชายชราตรงหน้าจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรด้วย
แต่หลายปีมานี้ไม่เคยได้ยินใครกล่าวถึงเรื่องนี้ หลินจื่อหลู่จึงลุกขึ้นยืน ยกจอกสุราคำนับหลินเผยโจว
“ท่านลุงใหญ่ จื่อหลู่ขอคารวะท่านหนึ่งจอก วันหน้าหากข้าฝึกฝน ขอท่านช่วยชี้แนะด้วย!”
ผู้คนรอบข้างต่างมีสีหน้าพิกล ทว่าหลินเผยโจวไม่ได้ใส่ใจ ยกจอกดื่มเองหนึ่งจอก!
“ตาเฒ่าอย่างข้าไร้พลังบำเพ็ญแล้ว เกรงว่าจะชี้แนะการฝึกฝนให้เจ้าไม่ได้”
หลินเผยหย่วนรีบดึงบุตรชายให้นั่งลง แล้วกระซิบเล่าสถานการณ์ของหลินเผยโจวให้ฟัง
เมื่อหลินจื่อหลู่รู้เรื่องคร่าว ๆ ก็ไม่เกรงใจหลินเผยโจวอีก ชายแก่ไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น
หลินเผยหนานเห็นว่าไม่มีใครพูด จึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน
“จื่อหลู่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือผู้ที่ตระกูลหลินจะทุ่มเทบ่มเพาะ ทุกเดือนจะได้รับศิลาวิญญาณห้าก้อนเพื่อช่วยในการฝึกฝน!”
หลินเผยหนานกล่าวจบก็หยิบศิลาวิญญาณห้าก้อนออกจากถุงเก็บของ ยื่นให้หลินจื่อหลู่
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่โต๊ะอาหารต่างตกตะลึง ไม่คิดว่าหลินเผยหนานจะใจกว้างถึงเพียงนี้ มอบศิลาวิญญาณให้เดือนละห้าก้อน
ต้องรู้ว่าศิษย์ในตระกูลที่ตรวจพบว่ามีรากวิญญาณ โดยทั่วไปจะได้รับศิลาวิญญาณเดือนละหนึ่งก้อนเพียงสองปีแรกเท่านั้น
“ขอบคุณท่านลุงใหญ่ที่เมตตาบ่มเพาะ จื่อหลู่จะทุ่มเทกำลังทั้งหมด ตั้งใจฝึกฝนให้ดี!”
หลินจื่อหลู่รับศิลาวิญญาณห้าก้อนจากหลินเผยหนานอย่างยินดี
“เมื่อใดเจ้าทะลวงขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นสองได้ ข้าจะเป็นผู้ตัดสินใจให้เจ้าเลือกวิชาเวทสองวิชาไปศึกษา!”
หลินเผยหนานลูบหนวด พอใจกับท่าทีของหลินจื่อหลู่ยิ่งนัก
ทั้งหลายต่างกล่าวถ้อยคำเกรงอกเกรงใจกันอีกพักหนึ่ง
พวกเขาชนจอกดื่มกันไปมา วันนี้หลินเผยหนานอารมณ์ดี จึงดื่มเพิ่มอีกหลายจอก
ภรรยาคะยั้นคะยอ เขาจึงยอมให้คนรับใช้เปลี่ยนสุราเป็นน้ำ
“ประมุข ช่วงนี้หน่วยล่าสัตว์ของตระกูลออกล่าสัตว์อยู่บริเวณรอบนอกเทือกเขาเทียนลู่ ทว่าหาเงาของสัตว์วิญญาณระดับต่ำไม่พบแล้ว!”
ผู้อาวุโสรองเอ่ยขึ้น สีหน้าเจือความกังวล
เขาอยู่ในขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหก มีขอบเขตเดียวกับหลินเผยหนาน รับผิดชอบดูแลหน่วยล่าสัตว์ของตระกูล
“เกิดจากสาเหตุใด?”
หลินเผยหนานตกใจ หน่วยล่าสัตว์ของตระกูลเป็นแหล่งรายได้หลักที่ได้มาจากศิลาวิญญาณ ส่วนไร่วิญญาณกับเหมืองแร่เหล็กกลับทำกำไรได้ไม่มาก!
หากขาดรายได้จากสัตว์วิญญาณ เกรงว่าปีนี้คงชำระภาษีให้เมืองชิงสือไม่ไหว
“ยังไม่ทราบแน่ชัด ข้าเคยพูดคุยกับหน่วยล่าสัตว์ของอีกสองตระกูลที่อยู่ใกล้เคียงแล้ว สถานการณ์ของพวกเขาก็คล้ายกัน!”
ผู้อาวุโสรองยกสุราขึ้นจิบ ก่อนค่อย ๆ กล่าว
ช่วงนี้เขาแบกรับแรงกดดันไว้มาก จึงได้แต่อาศัยสุราผ่อนคลาย
ถึงอย่างไร หากหาไม่พบสัตว์วิญญาณบริเวณรอบนอก ก็ทำได้เพียงรุกล้ำเข้าไปอีกเล็กน้อย แต่มีโอกาสสูงที่จะพบสัตว์วิญญาณระดับสูงขั้นหนึ่ง ถึงตอนนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่หน่วยล่าสัตว์ของพวกเขาจะรับมือไหว
“เช่นนั้น พรุ่งนี้ข้าจะไปกับพวกเจ้า ถือโอกาสตรวจสอบดูด้วย”
ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยขึ้นในเวลานี้ ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรขั้นปลาย เมื่อครอบครัวประสบความยากลำบาก เขาย่อมต้องออกหน้า!
ทั้งหลายพูดคุยกันอีกครู่หนึ่ง ก่อนแยกย้ายกลับไป
มีเพียงหลินเผยโจวที่ครุ่นคิดหนัก เขารู้สึกว่าความผิดปกติในเทือกเขาเทียนลู่ครานี้ไม่ได้เรียบง่ายเพียงสัตว์วิญญาณหายไป
เทือกเขาเทียนลู่กว้างใหญ่ไพศาล ภายในมีราชันสัตว์ระดับสูงมากมาย แต่ละตัวต่างมีอาณาเขตของตนเอง และหวงแหนอาณาเขตอย่างยิ่ง สัตว์วิญญาณระดับต่ำจึงแทบไม่มีทางรุกล้ำเข้าไปตามปกติ!
ดังนั้นในความเห็นของเขา มีความเป็นไปได้อยู่เพียงสองประการ
ประการแรก มีผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงจำนวนมากกำลังล่าสัตว์วิญญาณบริเวณรอบนอก
ประการที่สอง มีราชันสัตว์ระดับสูงกำลังรวบรวมสัตว์วิญญาณระดับต่ำ จนก่อให้เกิดคลื่นสัตว์อสูรพุ่งเข้าโจมตีเมืองและหมู่บ้านโดยรอบ
หากเป็นประการแรกยังพอทำเนา อย่างไรเสียผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงก็ไม่คิดลงมือกับผู้บำเพ็ญขั้นบำเพ็ญลมปราณ
แต่หากเป็นประการที่สอง เรื่องจะยุ่งยากยิ่งนัก ยิ่งสัตว์วิญญาณระดับต่ำหายไปนานเท่าไร ตอนคลื่นสัตว์อสูรปะทุขึ้นก็จะยิ่งรุนแรงเท่านั้น!
อย่าว่าแต่ตำบลตระกูลหลินเลย แม้แต่เมืองชิงเหอก็อาจรักษาไว้ไม่อยู่
เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เทือกเขาเทียนลู่เคยเกิดความผิดปกติขึ้นครั้งหนึ่ง สัตว์วิญญาณระดับต่ำหายไปจากบริเวณรอบนอกนานถึงห้าเดือน!
ทว่าครั้งนั้นเกิดขึ้นใกล้สำนักเสวียนเทียน คลื่นสัตว์อสูรจึงถูกผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงของสำนักเสวียนเทียนปราบลงอย่างรวดเร็ว
แต่ชาวบ้านโดยรอบบาดเจ็บล้มตายสาหัส โดยเฉพาะกลุ่มนักล่า แทบไม่มีใครรอดชีวิต
อย่างไรก็ตาม สำนักเสวียนเทียนอยู่ห่างจากเมืองชิงเหอมากกว่าพันลี้ จึงไม่ได้ส่งผลกระทบถึงบริเวณรอบเมืองชิงเหอ!
ท้ายที่สุดหลินเผยโจวก็เล่าความคิดของตนให้ประมุขตระกูลฟัง แต่หลินเผยหนานกลับไม่ใส่ใจ เห็นว่าหลินเผยโจวตื่นตูมเกินเหตุ
อย่างไรเสีย รอบเมืองชิงเหอไม่เคยเกิดคลื่นสัตว์อสูรมานานหลายสิบปีแล้ว ส่วนครั้งที่เกิดใกล้สำนักเสวียนเทียนก็อยู่ห่างออกไปถึงพันลี้!
หลินเผยโจวจึงกลับไปยังร้านรับจำนำ
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อีกเจ็ดแปดวันต่อมา หน่วยล่าสัตว์ก็กลับมาจากเทือกเขาเทียนลู่พร้อมกับความสูญเสียอย่างหนัก
ตอนออกไปมีคนมากกว่ายี่สิบคน แต่ขากลับเหลือไม่ถึงครึ่ง
ผู้ที่กลับมาเล่าว่า เดิมทีพวกเขาไม่พบสัตว์วิญญาณบริเวณรอบนอก จึงรวบรวมความกล้ารุกล้ำเข้าไปด้านใน
หลังเข้าไปได้ไม่นานก็พบสัตว์วิญญาณระดับสูงขั้นหนึ่งสามตัว ผู้อาวุโสใหญ่รับมือไม่ไหว ได้แต่ต้านไว้หนึ่งตัว ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่น ๆ ล้มตายไปกว่าครึ่ง
ยังดีที่พวกเขาหนีได้รวดเร็ว พอออกมาถึงบริเวณรอบนอกของเทือกเขาเทียนลู่ สัตว์วิญญาณก็หยุดไล่ตาม!
ถึงกระนั้น ผู้อาวุโสใหญ่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
เวลานี้ผู้คนในตำบลตระกูลหลินต่างขวัญเสีย คนงานไม่น้อยหลบหนีไปยังเมืองชิงเหอแล้ว
เมิ่งชวนไม่ได้หนีไปไหน สัญญาที่เขาทำไว้กับตระกูลหลินเป็นสัญญาตลอดชีวิต มิใช่เพราะเขายึดมั่นในสัญญาเป็นพิเศษ แต่หากพี่สาวกลับมาแล้วหาเขาไม่พบจะทำอย่างไร!
ดูจากท่าทีของเถ้าแก่หลินแล้ว ก็ไม่มีแผนจะหนีภัยเช่นกัน เขาจึงทำได้เพียงตั้งใจฝึกฝน หวังว่าจะปกป้องเถ้าแก่หลินได้เมื่อคลื่นสัตว์อสูรมาถึง
“เจ้าหนู ช่วงนี้ฝึกฝนเป็นอย่างไรบ้าง?” เถ้าแก่หลินเรียกเมิ่งชวนมาถามเสียงเบา
“อีกไม่กี่วัน ข้าน่าจะทะลวงชั้นสองได้!”
เมิ่งชวนตอบอย่างมั่นใจ อาจเป็นเพราะช่วงนี้ผู้บำเพ็ญเพียรมีน้อยลง พลังปราณในยามค่ำคืนจึงรวมตัวรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม การฝึกฝนของเขาก็ยิ่งก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว!
“ไม่เลว รอเจ้าทะลวงชั้นสองได้ พ่อบุญธรรมจะให้ของขวัญเจ้า!”
เถ้าแก่หลินได้ยินดังนั้นก็กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
ชั่วชีวิตนี้เขาคงหมดหวังที่จะฝึกฝนได้อีก การได้บ่มเพาะเมิ่งชวนในช่วงบั้นปลายก็นับว่าไม่เลวแล้ว!
เมิ่งชวนจึงยิ่งขยันฝึกฝน นอกจากเวลากลางคืนแล้ว หากกลางวันมีเวลาว่าง เขาก็ลดเวลานอนลงเพื่อฝึกฝน จนกว่าเส้นลมปราณจะทนไม่ไหวจึงยอมพัก!
ความมุ่งมั่นเช่นนี้ของเขาทำให้หลินเผยโจวชื่นชมยินดี ราวกับได้เห็นตนเองในอดีต
การฝึกฝนก็เป็นเช่นนี้ ต้องมีความโดดเดี่ยวเป็นสหาย มิฉะนั้นย่อมไม่มีทางประสบความสำเร็จ!
สามวันต่อมา ในยามค่ำคืน เมิ่งชวนฝึกฝนตามปกติ เขาท่องเคล็ดหลักของเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวในใจ พลางตั้งท่าห้าจุดรวมสู่ฟ้า ก่อนเริ่มดูดซับพลังปราณ
ลูกแก้วพลังปราณฟ้าดินรอบกายเปลี่ยนสีไปเพราะแหวน ก่อนจะถูกเมิ่งชวนดูดซับเข้าไป!
หนึ่งชั่วยาม สองชั่วยาม สามชั่วยาม!
ในที่สุดร่างของเมิ่งชวนก็สั่นสะท้าน พลังวิญญาณภายในกายหลั่งไหลและบีบอัด จนถึงจุดวิกฤต
เกิดความเคลื่อนไหวขึ้นไม่น้อย เมิ่งชวนรู้สึกว่าพลังวิญญาณก้อนเล็ก ๆ ในตันเถียน ซึ่งมีมาตั้งแต่ตอนอยู่ขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นหนึ่ง พองโตขึ้นรอบหนึ่ง ก่อเป็นกระแสหมุนวนเล็กจ้อยที่กำลังหมุนช้า ๆ
“ฟู่!”
เมิ่งชวนพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น!
เขาทำสำเร็จแล้ว เขาทะลวงถึงขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นสอง!
ใช้เวลาเพียงสามเดือน จากคนธรรมดาที่ไร้พลังวิญญาณ กลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นบำเพ็ญลมปราณชั้นสอง!
เขาเชื่อว่าความเร็วเช่นนี้ไม่นับว่าช้าอย่างแน่นอน!
สายตาที่มองแหวนยิ่งร้อนแรงขึ้น
ทว่าเมิ่งชวนไม่หย่อนยาน เวลานี้ยังเหลืออีกหนึ่งชั่วยามกว่าจะฟ้าสาง เขาต้องใช้เวลานี้ทำให้ขอบเขตมั่นคง!
พอฟ้าสาง เมิ่งชวนก็ทำให้ขอบเขตมั่นคงขึ้นในเบื้องต้นแล้ว พลังวิญญาณที่ทะลักออกมานอกร่างตอนทะลวงขั้นก็หวนกลับเข้าสู่ภายใน