เมิ่งถังยื่นมือไปทางเว่ยชวน "ขอมือถือหน่อย"
"รอสักครู่นะ" เว่ยชวนหันหลังวิ่งกลับไป "มือถือฉันยังอยู่ในกระเป๋า"
เมิ่งถังมองเขาวิ่งกลับไปอย่างเร่งรีบ แล้ววิ่งกลับมาอย่างเร่งรีบอีกครั้ง
"นี่"
มือถือปลดล็อกแล้ว เมิ่งถังยิ้มเบา ๆ "ไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันจะเอามือถือนายไปทำอะไร"
ปลายนิ้วของเว่ยชวนถูกันไปมาอย่างไม่รู้ตัว "ใช้ตามสบายเลย"
"ให้นายเบอร์ใหม่ฉัน" เมิ่งถังก้มหน้ากด "ฉันเพิ่งไปเปลี่ยนมาตอนบ่าย"
"มีคนส่งข้อความไร้สาระพวกนั้นมาให้เธออีกเหรอ" เว่ยชวนฟังแล้วขมวดคิ้ว "บอกแล้วไงว่าให้เลิกดู"
เมิ่งถังเม้มริมฝีปาก "ถึงเรื่องมันจะจบเร็ว แต่ก็ยังมีพวกที่ไม่รู้เรื่อง หรือไม่ก็พวกปากร้ายจริง ๆ"
มือถือมีข้อความมาเยอะแต่ละวัน เธอจะไม่เห็นได้ยังไง
"เปลี่ยนก็ดีแล้ว" เว่ยชวนกวาดตามองเบอร์ของเธอ "ตอนบ่ายเธอไม่ใช่มีเรียนเหรอ มีเวลาไปเปลี่ยนเบอร์ใหม่ได้ยังไง"
เรียนสี่คาบจบ ร้านก็คงปิดไปแล้ว
"ฉันลาไปเปลี่ยนน่ะ" เมิ่งถังยื่นมือถือคืนให้เขา "แล้วก็ผูกบัตรธนาคารด้วย ยุ่งจนมืดถึงได้กลับมา"
เว่ยชวนเหลือบดูเวลาที่มือถือ ตอนนี้ยังไม่ถึงหกโมงครึ่ง
เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ถามเมิ่งถัง "กินข้าวหรือยัง"
เมิ่งถังส่ายหัว "ฉันรู้ว่าพวกนายจะไปโรงอาหารตอนหกโมงครึ่ง ก็ตรงมาที่โรงฝึกเลย"
มุมปากกดไว้ไม่อยู่จริง ๆ เว่ยชวนแกล้งกระแอม "ถ้าอย่างนั้น... ฉันเป็นคนแรกที่ได้เบอร์ใหม่ของเธอใช่ไหม"