เมิ่งถังตามกลุ่มเพื่อนเดินออกจากโรงยิมอย่างช้า ๆ
เห็นข้อความของเว่ยชวน จึงก้มหน้าตอบกลับ:[หลิงอินพวกเธอมากันหมด เรียกฉันมาด้วย ฉันก็เลยเกรงใจไม่กล้าปฏิเสธ]
เว่ยชวนส่งสติกเกอร์งอน ๆ มา:[ฉันชวนเธอ เธอกลับไม่มา]
เมิ่งถัง:[ฉันก็มาแล้วนี่ไง ยินดีด้วยที่ชนะการแข่ง สุดยอดมาก]
เว่ยชวน:[ดูสดครั้งแรกเหรอ]
เมิ่งถัง:[อืม]
เว่ยชวนหัวเราะเบา ๆ ถูกคนข้างหลังล้อ: “พี่ชวน หัวเราะอะไรน่ะ”
“ดีใจที่ชนะการแข่ง” เว่ยชวนหลบมือของเถียนยวี่ที่ยื่นมา “รีบไปพักเถอะ”
เห็นคนเดินไปแล้ว เว่ยชวนก้มหน้าถามเมิ่งถัง:[พรุ่งนี้รอบรองชนะเลิศ ยังจะมาอีกไหม]
วันศุกร์ก็มีเวลาว่างพอดี เมิ่งถังไม่ได้คิดมาก ตอบกลับไปแค่คำว่า “ตกลง”
เว่ยชวนได้คืบจะเอาศอก:[วันที่ 25 พักหนึ่งวัน วันที่ 26 รอบชิงชนะเลิศ ก็มาด้วยนะ]
เมิ่งถัง:[ถ้ามีเวลาก็จะไป]
ทั้งสองคุยกันไปมาจนกระทั่งโค้ชของเว่ยชวนเรียก จึงเลิกแชต
ฉินยวนวิ่งตามออกมา พูดกับเมิ่งถังว่า: “เพื่อนร่วมห้องเธออยู่กันหมด ฉันเลี้ยงข้าวพวกเธอเอง”
เมิ่งถังรู้สึกว่าเขาทำตัวน่าสงสัย ส่ายหน้า: “ไม่ดีกว่า พวกเราจะเลี้ยงสังสรรค์กันในกลุ่ม”
“เธอรอเดี๋ยวก่อน”
ฉินยวนตะโกนเรียกสวีเฮ่อชิงที่อยู่ข้างหน้า แล้วพูดว่า: “เว่ยชวนให้ฉันเลี้ยงข้าวพวกเธอแทนเขา”
เขาเป็นเพื่อนซี้ของเว่ยชวน มาที่มหาวิทยาลัย Z ตีบาสบ่อย ๆ ย่อมรู้จักเพื่อนร่วมห้องของเว่ยชวน
สวีเฮ่อชิงมองเซี่ยหลิงอินแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า: “พวกเธอว่าไง”
ฉินยวนตัดสินใจทันที: “ไปด้วยกันสิ ฉันรู้จักเมิ่งถัง”