วันชิงชนะเลิศ มหาวิทยาลัย G เป็นเจ้าบ้าน เว่ยชวนและพวกยิ่งต้องการให้เพื่อนร่วมสถาบันมาให้กำลังใจ
หลายคนไม่ได้ไปดูสองนัดแรก รอแค่นัดชิงฯ
งานเสร็จแล้ว เว่ยชวนก็ชวนแล้ว เพื่อนร่วมห้องก็จะไปเชียร์ถึงที่ เมิ่งถังไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ เธอบอกเซี่ยหลิงอินว่างานเสร็จแล้ว
“ดีเลย การแข่งขันเริ่มสองทุ่มครึ่ง ตอนแรกฉันว่าจะบอกว่า ถ้ายังไม่เสร็จจะใช้เวลาตอนกลางวันจัดการ”
“……เริ่มตอนค่ำ?”
เมิ่งถังไม่รู้จริง ๆ ตอนเว่ยชวนชวนดูนัดชิงฯ เธอนึกว่าเป็นรอบบ่าย
เซี่ยหลิงอินอธิบายให้ฟัง “ช่วงค่ำเป็นเวลาไพรม์ไทม์ ถ่ายทอดสดตอนนี้ดึงดูดคนดูได้มากกว่า เพิ่มการมองเห็น”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
บ่ายวันรุ่งขึ้น เมิ่งถังกับเพื่อนร่วมห้องกินข้าวที่มหา’ลัยเสร็จก็ออกเดินทางไป มหาวิทยาลัย G
สวีเฮ่อชิงกับพวกไปถึงก่อนแล้ว ได้ยินว่าทำป้ายเชียร์ให้เว่ยชวน
พูดตามตรง เมิ่งถังสงสัยมาก
แต่เธอนึกว่าเป็นแค่ประโยคสั้น ๆ ให้กำลังใจ
พอก้าวเข้าสนามกีฬา มหาวิทยาลัย G เห็นข้อความ “เว่ยชวน เธอคือสายฟ้า เธอคือแสงสว่าง เธอคือตำนานเพียงหนึ่งเดียว” ก็กลั้นไม่อยู่ เกาะไหล่เซี่ยหลิงอินหัวเราะอยู่นานทีเดียว
เซี่ยหลิงอินยักไหล่ “ก็แค่เนื้อเพลงท่อนเดียว ตลกขนาดนั้น?”
เมิ่งถังกว่าจะหยุดหัวเราะได้ก็บอกเธอว่า “ฉันรู้สึกว่าอีกสามคนจะกระโดดขึ้นมาร้องเพลงนี้ให้เว่ยชวนฟังในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า”
เซี่ยหลิงอินก็ถูกทำให้หัวเราะ “เดี๋ยวเว่ยชวนออกมา สงสัยอยากจะมุดหนีลงซอกไหนสักซอก”
เมิ่งถังคิดว่า นิสัยของเว่ยชวนคงไม่อาย ต้องเผชิญหน้าแล้วโบกมือสองสามที ถ้าไม่ลำพองก็ถือว่าเขาสงบเสงี่ยมแล้ว