เฉินเย่ากับอวี้เซียวใช้เชือกลากซอมบี้กลับมาสิบกว่าตัว จากระยะไกลก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวของร่างพลังพิเศษอันทรงพลังจนไม่อาจมองข้าม
เขาเร่งฝีเท้า พอกลับมาถึงก็เห็นหนิงเวินจู๋กำลังค้นกระเป๋าท้ายรถ เธอรื้อกระเป๋าโทรม ๆ สองใบที่เขาเก็บไว้ให้เธอออกมาอีกครั้ง
เสื้อผ้าผู้ชายหลายชิ้นกระจัดกระจายอยู่ข้างเท้า ไม่ใช่ของเขา และก็ไม่ใช่ของอวี้เซียว
เขากวาดตามองรอบค่ายพักชั่วคราวที่ไร้ผู้คน ก่อนถามอย่างอดไม่ได้ว่า “อาจู ทำอะไรอยู่?”
หนิงเวินจู๋มุดออกมาจากท้ายรถ “หาของน่ะ”
“หาอะไร?”
“โธ่ บอกไปพี่ก็ไม่รู้หรอก ฉันเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง” หนิงเวินจู๋มุดกลับเข้าไปค้นต่อ
เธอจำได้ชัด ๆ ว่าก่อนหน้านี้กางเกงในของเจียงเหลียวสิงถูกซ่อนอยู่ในช่องลับของเป้ ทำไมถึงหาไม่เจอสักที? หรือจะถูกคนอื่นขโมยไป? แต่ถ้าไม่ใช่เธอ ยังจะมีใครโรคจิตถึงขั้นแอบขโมยกางเกงในคนอื่นอีก?
เธอค้นอยู่นาน แทบจะรื้อท้ายรถออกมาหมดแล้วก็ยังหาไม่เจอ
จนกระทั่งเฉินเย่ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง แล้วยกถุงใสใบเล็กที่ใส่ของชิ้นหนึ่งขึ้นช้า ๆ “กำลังหาอันนี้อยู่หรือเปล่า?”
หนิงเวินจู๋กระอักกระอ่วนจนไม่รู้จะพูดกับพี่ชายยังไง กำลังจะเงยหน้าบอกว่าไม่ต้องมายุ่ง แต่พอเห็นกางเกงในในมือเขาเข้าก็ชะงัก