เฉินเย่าสวมถุงมือ “หืม? รู้ได้ยังไง เมื่อกี้ได้ยินเหรอ?”
“ได้ยิน”
“งั้นเธอก็น่าจะรู้ดีกว่าฉันว่าไอ้เด็กเวรนั่นนิสัยแย่แค่ไหน แถมยังมีสไตล์ไม่เหมือนใคร” เขาพูด “เมื่อกี้เห็นมันเดินเพ่นพ่านอยู่แถวด้านหน้าอย่างกับผี ไหน ๆ ต่อไปก็ต้องอยู่ทีมเดียวกันแล้ว ฉันว่าจะไปคุยด้วยสักหน่อย คงไม่ถึงกับคลั่งจนฟันคนหรอกมั้ง เฮ้อ รับมือยากจริง ๆ”
“คงไม่หรอก”
เฉินเย่ายักไหล่ “ใครจะไปรู้ หมอนั่นเข้าหายากจะตาย เธอก็รู้ว่าเขาทำเรื่องเลวทรามอะไรไว้บ้าง เฮ้อ ถ้าฉันไม่ได้ทะลุมิติมาเป็นหนึ่งในกลุ่มตัวเอก ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับเขาหรอก”
หนิงเวินจู๋ดึงชายกางเกงเขาไว้ “ไม่เป็นไรหรอก”
“ชิ” เฉินเย่าเลิกคิ้ว “มั่นใจมาจากไหน? ลืมแล้วหรือไงว่าเขาควักคริสตัลแกนกลางจากหัวใจเพื่อนร่วมทีมด้วยมือเปล่า เอามาใช้กับตัวเอง”
หนิงเวินจู๋ทำหน้าอึดอัด “...พี่ชาย จริง ๆ แล้วตอนที่ฉันเพิ่งทะลุมิติมาที่นี่ ฉันเคยคุยกับเขาสองสามประโยค เขาไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น แถมยังช่วยชีวิตฉันไว้สองครั้ง ไม่สิ สามครั้งต่างหาก”
เฉินเย่าชะงักไปเล็กน้อย
เขาจ้องเธอ ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา
“พี่ อย่าหัวเราะสิ ฉันกลัวนะ”
เฉินเย่าบีบแก้มเธออย่างจนใจ “กลับไปแล้วค่อยคิดบัญชีกับเธอ หวังว่าพวกเธอแค่คุยกันไม่กี่คำจริง ๆ เถอะ ไอ้เจียงเหลียวสิงนั่น ฉันจะไปหาเขา”
“พี่ ระวังตัวด้วยนะ...”
“ไม่ต้องห่วง ไม่ตายหรอก”
พูดจบเขาก็เดินไปพร้อมกับอวี้เซียว มุ่งหน้าไปยังฝูงซอมบี้ด้านหน้า
หนิงเวินจู๋นั่งอยู่ข้างกองไฟเพียงลำพัง เหม่อมองกริชที่พี่ชายให้มาในมือ
ที่จริงพี่ชายก็เปลี่ยนไปบ้างเหมือนกัน เมื่อก่อนเขามักทำอะไรตามอารมณ์ ไม่คิดหน้าคิดหลัง เจอเรื่องอะไรก็คิดว่าใช้กำปั้นแก้ได้ สุดท้ายก็ถูกคนอื่นจงใจวางแผนล้อมโจมตี เกือบเอาชีวิตไม่รอด