“อาว——อู้——!”
เสียงหมาป่าหอนดังขึ้น ทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์เดือดพล่าน ทุกคนตื่นเต้นกันยกใหญ่
ทั้งความตึงเครียดและความตื่นเต้น อารมณ์สารพัดถูกถ่ายทอดผ่านตัวอักษร
ฉินอวิ๋นหรี่ตาลงเล็กน้อย กลืนเนื้อกระต่ายในปากแล้วพูดเสียงเบา “ได้ยินเสียงไหม? เสียงหมาป่าหอน โชคดีนะที่ไม่มีเสียงหมาป่าตัวอื่นหอนรับกัน แปลว่าตัวนี้เป็นหมาป่าเดี่ยว”
“โชคดี? สตรีมเมอร์เสียสติไปแล้วหรือไง?”
“จบแล้ว ๆ สตรีมเมอร์กลัวจนเพี้ยนไปแล้ว”
“นั่นหมาป่านะ ไม่ใช่หมา พี่ชายตื่นก่อน!”
ฉินอวิ๋นกัดเนื้อกระต่ายอีกคำ เหลือบมองคอมเมนต์แล้วหัวเราะ “หมาป่าเดี่ยวมีได้แค่สองกรณี หนึ่งคือราชาหมาป่าตัวเก่าพ่ายให้ราชาหมาป่าตัวใหม่ เลยแยกจากฝูงมา อีกกรณีคือบาดเจ็บจนตามฝูงไม่ทัน เลยถูกทิ้ง ไม่ว่าจะกรณีไหน สำหรับฉันก็ถือเป็นข่าวดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องรับมือกับหมาป่าทั้งฝูง”
เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของฉินอวิ๋นที่ดูไม่เหมือนแกล้งทำ ผู้ชมต่างก็ประหลาดใจไม่น้อย
“สตรีมเมอร์ใจเย็นจริง ถ้าเป็นฉันคงฉี่ราดไปแล้ว”
“สตรีมเมอร์ คิดว่ามันตามกลิ่นมาหรือเปล่า?”
ฉินอวิ๋นไม่ได้ออกจากถ้ำไปดู เขายังคงแทะเนื้อกระต่ายต่อ “ไม่ต้องรีบ ที่นี่ปลอดภัยมาก พวกนายลืมแล้วเหรอว่าที่นี่คือที่ไหน ถ้ำที่ว่างเปล่ามานานขนาดนี้ เกล็ดที่งูยักษ์ลอกทิ้งไว้ก็ไม่ได้มีไว้ประดับ ต่อให้ให้ความกล้าหมาป่าตัวนั้นสิบเท่า มันก็ไม่กล้าบุกเข้ามาหรอก”
“ถึงมันจะตามกลิ่นเลือดมา แต่ถ้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายในถ้ำ เกรงว่าคงเผ่นหนีทันที”
ฉินอวิ๋นกินต่อไปคำแล้วคำเล่า พอกระหายน้ำก็ยกน้ำขึ้นดื่ม ไม่นานกระต่ายตัวเขื่องก็ลงไปอยู่ในท้องเขาจนหมด
เพียงชั่วครู่ เสียงหมาป่าหอนก็ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า จากระดับเสียงเห็นได้ชัดว่ามันกำลังเข้ามาใกล้
“หมาป่าตัวนี้แปลก ๆ หมาป่าปกติไม่ส่งเสียงหอนตลอดเวลาเวลาล่าสัตว์ แบบนี้นอกจากจะทำให้เหยื่อตื่นแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย มีแต่ทำให้เหยื่อตกใจเท่านั้น”
ฉินอวิ๋นเติมฟืนเข้าไปอีกสองท่อน จากนั้นเปิดเครื่องรองอีกครั้ง เชื่อมต่อกับเครื่องหลัก แล้วควบคุมโดรนให้บินออกไป