กลับถึงบ้าน ฉินอวิ๋นก็เริ่มเตรียมทำอาหาร แม้พรสวรรค์ด้านการทำอาหารของเขาจะธรรมดา แต่ตลอดหลายปีหลังแต่งงาน ซ่งหยาไม่เคยเข้าครัวเลย ทุกอย่างเขาเป็นคนจัดการทั้งหมด ต่อให้เขาไม่ทำ ซ่งหยาก็สั่งอาหารมากินอยู่ดี
ฝึกฝนมานานขนาดนี้ แค่หุงข้าวทำกับข้าวจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาอย่างเป็นธรรมดา
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง พอเห็นว่าอาหารจานสุดท้ายใกล้จะเสร็จ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น หูเฟินกลับมาจากเลิกงานพอดี
ทันทีที่เข้ามา หูเฟินก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร พอเห็นเงาร่างที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว เธอก็ยิ้มออกมา
“ลูก ทำอะไรอยู่จ๊ะ?”
ฉินอวิ๋นหันไปมองแม่ พลางเทน้ำในชามทิ้ง “แม่ เหลือซุปจานสุดท้ายแล้ว อีกเดี๋ยวก็กินได้”
“ดีเลย วันนี้แม่จะลองชิมฝีมือลูกสักหน่อย”
เธอตัดสินใจไว้แล้วว่า ต่อให้อาหารจะไม่อร่อยแค่ไหน เธอก็จะบอกว่าอร่อย
แต่หูเฟินก็มั่นใจในตัวฉินอวิ๋นอยู่ไม่น้อย ดูจากท่าทางคล่องแคล่วก็รู้แล้วว่าเขาทำอาหารมาหลายครั้ง
คิดถึงตรงนี้ เธอก็ยิ่งโมโหซ่งหยา ในฐานะผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องทำอาหารเป็นก็ได้ แต่ปัญหาคือเมื่อก่อนฉินอวิ๋นก็ทำไม่เป็นเหมือนกัน ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เงื่อนไขของทั้งคู่ก็เท่าเทียมกันแล้ว
ลูกชายฉันเต็มใจทุ่มเท แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรถึงไม่ยอม ดีแล้วที่หย่ากัน
ไม่นาน ฉินอวิ๋นก็ตักซุปในหม้อใส่ชาม ยกอาหารทีละจานออกมา แล้ววางเครื่องดื่มหนึ่งขวดไว้ตรงหน้าหูเฟินด้วย
คนโจวซานชอบดื่มอะไรสักหน่อยก่อนกินข้าว ไม่ก็เบียร์ ไม่ก็นมอะไรทำนองนั้น
ฉินอวิ๋นกับแม่ก็ไม่ต่างกัน
“เหนื่อยหน่อยนะ” หูเฟินยิ้ม “แม่ขอลองชิมฝีมือลูกหน่อยว่าเป็นยังไง”
พูดจบ เธอก็คีบเนื้อปลาหนังลอกตุ๋นซีอิ๊วชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวสองสามที ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
“ลูก อร่อยมากเลย”
ฉินอวิ๋นหัวเราะอย่างภูมิใจ “รสชาติดีใช่ไหมล่ะ ตอนนี้ฝีมือทำอาหารฉันไม่เลวแล้วนะ”
หูเฟินชูนิ้วโป้งให้ สองแม่ลูกกินไปคุยไป
พอได้ยินฉินอวิ๋นบอกว่าต่อไปค่าจ้างงานโฆษณาของเขาจะขึ้นไปถึงคลิปละ 50,000 หยวน หูเฟินก็ตกใจจนพูดไม่ออก
“ที่จริงฐานผู้ติดตามของผมยังไม่มากพอ ถ้ามีผู้ติดตามถึงล้าน ค่าจ้างก็จะสูงขึ้นอีก ถ้าถึงสิบล้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง”