ออกจากสวนสาธารณะมา ฉินอวิ๋นอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าเดี๋ยวนี้หางานยากจริง ๆ ตลาดนัดมือสองนี่มีแต่คนหนุ่มสาวทั้งนั้น!
ลองถามไถ่ดูคร่าว ๆ ก็พบว่าหลายคนเพิ่งอายุ 30 ก็ถูกเลิกจ้างแล้ว บริษัทสมัยนี้หลายแห่งทำเรื่องเหลวไหลจนชวนพูดไม่ออก!
“จริงสิ ฉินอวิ๋น แล้วนายคิดจะไปหางานที่ไหนล่ะ? ที่โจวซานหางานยากนะ”
ระหว่างเดินออกจากสวนสาธารณะ ทั้งสองคุยกันไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ หวังลี่ลี่ก็ถามขึ้น
ฉินอวิ๋นส่ายหน้า เขาเลิกคิดจะไปหางานทำตั้งนานแล้ว “กะว่าจะทำสื่อออนไลน์ส่วนตัว ดูว่าจะพอหาเลี้ยงตัวเองได้ไหม”
“สื่อออนไลน์เหรอ” หวังลี่ลี่ไม่ได้แปลกใจกับคำตอบนี้สักเท่าไร ตอนนี้ใคร ๆ ก็อยากทำสื่อออนไลน์ทั้งนั้น เพราะดูเหมือนงานจะสบาย แถมรายได้ก็ดี
ยิ่งไปกว่านั้น หางโจวยังเป็นเมืองใหญ่ของวงการสื่อออนไลน์ ในสิบคนมีถึงแปดคนที่คิดจะทำด้านนี้
แต่พอลงมือทำจริงก็จะรู้ว่าอาชีพนี้ให้ความสำคัญกับความสามารถของตัวเองมากกว่า
อย่าพูดเลยว่าแม้แต่เกียวเกอก็ยังดังได้ แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้ นายต้องรู้ก่อนว่าก่อนเกียวเกอจะดัง ในวิดีโอและห้องถ่ายทอดสด เขาทำตัวเหมือนหมา ยอมทำได้ทุกอย่าง ไม่สนศักดิ์ศรี คนทั่วไปจะทำได้เหรอ?
เพราะอย่างนั้น พอได้ยินฉินอวิ๋นพูดแบบนี้ เธอจึงคิดว่าเขาคงเป็นอีกคนที่เห็นแต่ด้านสวยหรูของการทำสื่อออนไลน์ แต่ไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหน
แต่พอลองคิดดู ฉินอวิ๋นอยู่ปักกิ่งมาตั้งหลายปี บางทีเขาอาจมีความคิดของตัวเองก็ได้ ถ้าเธอพูดอะไรโดยไม่คิดให้ดีก็คงกลายเป็นการก้าวก่ายเกินไป เพราะทั้งคู่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้สนิทกันนัก
“ก็ดีนะ สู้ ๆ ล่ะ”
ฉินอวิ๋นไม่ได้ใส่ใจกับความคิดของอีกฝ่าย พอเดินมาถึงสี่แยกก็โบกมือให้เธอ “แล้วเจอกัน ไว้ไปหาที่หางโจวแล้วเลี้ยงข้าวนะ”
“อื้ม แล้วเจอกัน”
หวังลี่ลี่มองแผ่นหลังกว้างของฉินอวิ๋น เม้มปากแล้วพึมพำว่า “น่าเสียดายแฮะ ตรงสเปกฉันเลย ถ้ามีเงินด้วยก็ดีสิ”
ฉินอวิ๋นไม่ได้กลับบ้านทันที เขาแวะตลาดซื้อผักนิดหน่อย ทำข้าวเหนียวผัดเป็นชามใหญ่กินเอง แล้วก็เตรียมกับข้าวสำหรับมื้อเย็นไว้ พอใกล้ได้เวลาก็เริ่มลงมือทำ ตั้งใจให้แม่ลองชิมฝีมือของเขา