ระยะทางเส้นตรงจากเจ้อเจียงถึงเฮยหลงเจียงอยู่ที่ราว ๆ สองพันกว่ากิโลเมตร นั่งเครื่องบินประมาณสามชั่วโมงนิด ๆ ก็ถึงแล้ว
ทั้งสองขึ้นเครื่องบิน เนื่องจากซื้อตั๋วชั้นประหยัดธรรมดา ที่นั่งจึงไม่ต้องพูดถึง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ยังไงก็ใช้เวลาแค่สามชั่วโมงเท่านั้น
เที่ยวบินช่วงนี้มีอาหารมื้อค่ำให้ด้วย
ฉินอวิ๋นเคยนั่งเครื่องบินมาหลายครั้ง ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่าอาหารบนเครื่องรสชาติดีทีเดียว อาหารวันนี้ก็เช่นกัน เขากินอย่างเอร็ดอร่อย ถึงขั้นจัดการส่วนของซูหวนไปด้วย
ซูหวนมองเขาพลางยิ้ม «แค่นี้ก็อร่อยแล้วเหรอ นายเลี้ยงง่ายดีนะเนี่ย»
ฉินอวิ๋นหัวเราะ จริง ๆ แล้วมันไม่ได้อร่อยขนาดนั้น แต่เป็นความรู้สึกในใจอย่างหนึ่ง คล้ายกับความอิ่มเอมใจ
ทั้งสองคุยกันฆ่าเวลา เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว
«คราวนี้กลับไปแล้ว ชวนฟางหนานออกมาเจอกันด้วย...»
ยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น พร้อมกับหน้าต่างตรงหน้าปรากฏขึ้น
【ประกาศภารกิจเช็กอิน โปรดให้โฮสต์เดินทางไปยังแนวป่าทุติยภูมิบริเวณเชิงเขาด้านใต้ของเทือกเขาต้าเซียงอันหลิ่ง มณฑลจี๋หลิน ห้ามนำสิ่งของใด ๆ ติดตัวไป นอกจากเสื้อผ้าและอุปกรณ์ถ่ายทำ เอาชีวิตรอดในป่าเป็นเวลา 5 วัน และออกจากมองโกเลียใน จึงจะถือว่าทำภารกิจเช็กอินสำเร็จ】
«เจอกันแล้วอะไรเหรอ? ทำไมพูดแค่ครึ่งเดียวแล้วหยุดล่ะ?» ซูหวนมองเขาอย่างสงสัย
ฉินอวิ๋นพูดต่อ «ชวนฟางหนานออกมาเจอกันน่ะ คุยกันแต่ทางออนไลน์มาตลอด คราวนี้จะเลี้ยงข้าวเธอดี ๆ สักมื้อ»
«ได้สิ เธอพูดกับฉันหลายครั้งแล้วว่าอยากเจอนาย»
ฉินอวิ๋นยิ้มแล้วแตะเปิดจอเล็กบนพนักเก้าอี้ด้านหน้า ดูตำแหน่งที่เครื่องบินอยู่ตอนนี้ พลันเข้าใจกระจ่าง
ตอนนี้เครื่องบินกำลังบินอยู่เหนือมณฑลจี๋หลิน หมายความว่าภารกิจที่ระบบประกาศยังคงไม่ขัดต่อหลักการข้ามพื้นที่
ส่วนภารกิจเช็กอินใหม่ ฉินอวิ๋นลองวิเคราะห์อย่างละเอียดแล้วก็ยังรู้สึกว่าอันตรายอยู่ไม่น้อย