ห้องพักในโรงแรมไม่ได้กว้างนัก มีแค่เตียงใหญ่หนึ่งเตียงกับห้องน้ำหนึ่งห้อง ไม่ต่างจากโรงแรมราคาประหยัดทั่วไป
ฉินอวิ๋นดื่มเหล้าไปมาก พอเอนตัวลงบนเตียง ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาทันที ไม่นานก็เริ่มส่งเสียงกรนเบา ๆ
ซูหวนลองผลักเขา พอเห็นว่าเขาหลับไปจริง ๆ ก็ได้แต่ถอนใจอย่างจนปัญญา
“โตขนาดนี้แล้ว เวลานอนยังไม่ถอดเสื้อผ้าอีก อากาศที่ฮาร์บินแบบนี้ พรุ่งนี้ได้เป็นหวัดแน่”
เธอบ่นพึมพำ แล้วก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
แต่คิดอีกที เธอแค่ไม่อยากให้เขาหนาวจนป่วย จะคิดมากไปทำไม
พอเกลี้ยกล่อมตัวเองได้ ซูหวนก็เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อสูทของฉินอวิ๋น แล้วถอดเสื้อตัวนอกให้ ส่วนเสื้อไหมพรมข้างในเธอไม่ได้แตะ
เธอแขวนเสื้อสูทไว้บนไม้แขวนข้างประตู จากนั้นถอดรองเท้าหนังของฉินอวิ๋น แล้วลองเขยิบตัวเขาไปบนเตียง
แต่เพราะเธอแรงน้อยเกินไป จึงขยับคนที่หลับสนิทไม่ได้เลย
“ดูไม่เห็นหนัก ทำไมถึงออกแรงขนาดนี้นะ?”
ซูหวนจนใจ ขี้เกียจจะขยับเขาต่อ จึงดึงผ้าห่มมาคลุมตัวฉินอวิ๋นให้จบ ๆ ไป
แต่ทันทีที่เธอดึงผ้าห่มมา ร่างทั้งร่างก็พลันแข็งทื่อ
จู่ ๆ มือทั้งสองข้างก็โอบเอวเธอไว้ ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกแรงบางอย่างดึงให้เอนลงไปทางด้านหนึ่งของเตียง
สมองของเธอหยุดทำงานไปชั่วขณะ กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนนอนอยู่บนเตียงและถูกฉินอวิ๋นกอดไว้ในอ้อมแขนแล้ว
เธอกำลังจะกรีดร้อง แต่ก็รีบยกมือปิดปากตัวเอง เพราะฉินอวิ๋นยังหลับตาอยู่ แถมยังขยับปากสองสามที ก่อนจะกรนเบา ๆ อีกครั้ง
ไอ้หมอนี่ยังหลับอยู่เหรอ?!
เธอนึกว่าอีกฝ่ายจงใจฉวยโอกาสลวนลามเธอเสียอีก ถึงกับตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยเขาไปแน่
ซูหวนดิ้นอยู่ครู่หนึ่ง ฉินอวิ๋นไม่ได้ออกแรงอะไร มือที่โอบเอวเธอไว้ก็แค่วางพาดเบา ๆ เธอจึงขยับมือของเขาออกได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง
กว่าจะลงจากเตียงได้ ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ
“ไอ้บ้า หลับอยู่แท้ ๆ ยังฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งฉันอีก โมโหจะตายอยู่แล้ว”
ปากบอกว่าโมโหจะตาย แต่ดูยังไงซูหวนก็ไม่ได้โกรธจริง ๆ กลับเขินอายมากกว่าเสียด้วยซ้ำ
เธอดึงผ้าห่มมาคลุมฉินอวิ๋น ไม่กล้าอยู่ต่อ แล้วรีบกลับห้องตัวเองไป
ทว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในชั่วขณะที่ถูกกอดเมื่อครู่ กลับวนเวียนอยู่ในใจไม่ยอมหายไป