สามชั่วโมงต่อมา ฉินอวิ๋นก็ฟื้นขึ้นมา เปลี่ยนแบตเตอรี่เรียบร้อย แล้วเริ่มไลฟ์ตรงเวลา
ทันทีที่เริ่มไลฟ์ ผู้คนมากมายก็หลั่งไหลเข้ามา ความคิดเห็นไหลรัว หัวใจดวงเล็ก ๆ ลอยพรึ่บพรับ เพียงไม่นานจำนวนผู้ชมก็พุ่งขึ้นถึงสองพันคน
ตอนนั้นเอง มีคนในช่องแสดงความคิดเห็นพูดถึงเรื่องเมื่อคืนตอนตีสาม ทำให้ผู้ชมที่เพิ่งเข้ามาต่างงุนงงกันไปหมด
“เกิดอะไรขึ้น? เมื่อคืนสตรีมเมอร์ตื่นมาไลฟ์กลางดึกเหรอ?”
“หมูป่าอะไร?”
“สตรีมเมอร์เจอหมูป่าเหรอ? โห พลาดฉากเด็ดไปแล้ว”
“ทำไมไม่มีวิดีโอย้อนหลังล่ะ ฉันก็อยากดูสตรีมเมอร์สู้กับพี่รองเหมือนกัน”
“เสียดายจัง”
ฉินอวิ๋นหันกล้องมาทางตัวเอง พลางยิ้มกล่าวว่า “อรุณสวัสดิ์ทุกคน เมื่อวานฉันโชคดีรอดจากปากพี่รองมาได้ หลายคนคงไม่ได้ดู ไม่เป็นไร พอไลฟ์จบฉันจะตัดต่อวิดีโอแล้วอัปโหลดใหม่นะ”
เขาชี้ไปยังแอ่งน้ำบนพื้น “ฉันขุดไว้เมื่อวาน น้ำที่เกิดจากการควบแน่นเพราะอุณหภูมิต่างกันมีไม่น้อยเลย เอาไว้แปรงฟันล้างหน้าได้ แล้วยังช่วยเติมน้ำให้ร่างกายด้วย ฉันว่าจะเอาติดตัวไปด้วยสักหน่อย เผื่อมีโอกาสล่าสัตว์ได้ จะได้ทำอาหารอร่อย ๆ กิน”
พูดจบ เขาก็หยิบเรือลำเล็กที่พับจากใบไม้มาตักน้ำดื่มรวดเดียว จากนั้นก็ล้างหน้าแปรงฟัน จัดการตัวเองอย่างง่าย ๆ แล้วตักน้ำส่วนที่เหลือใส่ภาชนะพกไป
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาจึงหันกล้องมาพูดว่า “ยินดีต้อนรับทั้งเพื่อนใหม่และเพื่อนเก่าทุกคน ฉันชื่อฉินอวิ๋น ตอนนี้กำลังไลฟ์เอาตัวรอดกลางแจ้งให้ทุกคนดู ครั้งนี้ฉันท้าทายการเข้าไปในป่าดึกดำบรรพ์ของเทือกเขาต้าเซียงอันหลิ่งเพียงลำพัง แล้วมุ่งลึกเข้าไปด้านใน เพื่อให้ทุกคนได้เห็นกระบวนการเอาชีวิตรอด”
“เมื่อคืนฉันไม่ได้กินอะไรเลย พอตื่นเช้ามาก็หิวอยู่บ้าง เพราะงั้นต้องหาอะไรมากินเติมพลังสักหน่อย ตอนนี้บริเวณที่ฉันอยู่มีแต่พื้นที่ที่ติดไฟง่าย ฉันจึงก่อไฟไม่ได้ ในเมื่อทำอาหารให้สุกไม่ได้ เป้าหมายของฉันก็มีแค่พืชกับแมลง”
“พืชพอเข้าใจได้ แต่แมลงเนี่ยนะ?”
“เบเออร์จากต่างประเทศกินหนอนเหมือนกินสเต๊กเลยนะ”
“สุดยอด สตรีมเมอร์จะกินแมลงด้วยเหรอ? รอดูเลย...”
“ฉันเริ่มจะคลื่นไส้แล้ว...”