หลังกลับจากโรงพยาบาล เธอก็ให้อภัยเขาตั้งนานแล้ว ไม่เก็บมาใส่ใจอีก
กลับเป็นเซี่ยจวินเสียเองที่รู้สึกไม่ดี ดูเหมือนเธอจะรังเกียจกลิ่นอายบนตัวเขา อาการแพ้ท้องกลับมาตกอยู่ที่เขา อาเจียนมาตลอดทาง พอนึกถึงภาพนั้น หมิงเสี่ยงก็อยากยกมือปิดหน้า หวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นมากนัก เธอไม่อยากขายหน้าจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
แววตาของเซี่ยจวินสว่างวาบ ความยินดีฉายชัดบนใบหน้า “ขอบคุณนะเซี่ยงเซี่ยง ที่ยกโทษให้เรื่องที่ผมล่วงเกินคุณเมื่อคืนกับวันนี้ คราวหน้าผม…อ้วก…จะไม่ทำอีกแล้ว”
เขาพูดไปพลางขย้อนแห้งไปพลาง เหมือนตบหน้าตัวเองเข้าอย่างจัง หมิงเสี่ยงหัวเราะเบา ๆ แล้วดึงมือที่เขากุมไว้กลับมา “ตกลงกันแล้วนะว่าจะเว้นระยะห่างกันหน่อย แบบนี้คุณก็จะไม่ทรมานแล้ว”
เธอมองของในมืออีกข้างของเขา “นั่นอะไรเหรอ?”
“กระดานวาดภาพ วันนี้ผมจะวาดรูปให้คุณ ไปข้างนอกกัน” เซี่ยจวินทำเป็นไม่ได้ยินประโยคที่ให้เว้นระยะห่าง แล้วก็ยังดึงมือเธอเดินออกไปข้างนอกอย่างดื้อดึง
แดดจ้าแผดจ้า แสบตาอย่างยิ่ง
กลัวเธอจะโดนแดด เขาจึงเอาร่มโบราณแบบดั้งเดิมมาให้คันหนึ่ง โครงร่มทำจากไม้ไผ่ทั้งหมด ส่วนผืนร่มเป็นกระดาษเคลือบน้ำมัน วาดภาพสะพานกับดอกบัวริมทะเลสาบไว้
เขายังยกเก้าอี้มาให้เธอนั่ง กลัวว่าเธอจะหิวจึงยกโต๊ะออกมาด้วย วางผลไม้ที่ล้างแล้วไว้หลายชนิด ข้าง ๆ กันยังวางโทรศัพท์ไว้ด้วย
“คุณนั่งเฉย ๆ ก็พอ ผมจะวาดอยู่ข้าง ๆ ใช้เวลาไม่นานหรอก”
หมิงเสี่ยงกะพริบตาปริบ ๆ มองคนที่ยืนอยู่หน้าแท่นวาดภาพ แล้วหันไปมองดอกไม้ทั้งสองข้างอย่างจนใจ ก่อนจะยอมทำตาม หยิบองุ่นจากจานผลไม้ขึ้นมากินทีละลูก
ไม่รู้ว่าเซี่ยจวินวาดอยู่นานแค่ไหน หมิงเสี่ยงเริ่มง่วง อาจเป็นเพราะกลิ่นหอมของดอกไม้ข้าง ๆ ชวนให้เคลิ้ม เธอหาวแล้วเท้าศีรษะไว้กับโต๊ะ ง่วงจนแทบจะหลับ